Zonder teveel uitleg
bereikt dit filmpje me
stomweg via een (st)omweg.
Vlaams met Italiaanse ondertiteling. I'm in heaven.
Dat we toch wat meer zullen moeten gaan opletten zekers?
woensdag 31 oktober 2012
maandag 29 oktober 2012
Belofte maakt schuld
Of ik tijd had voor een praatje. Dat had ik.
Dus zocht ik de telefoon (dat heb je met die draadloze modelletjes) en "deed" het nog eens internationaal. Met L.
Voor een wederzijdse update.
Hoe ik het deed zonder sigaretten. Hoe zij het deed met al dat volk in huis.
Dat - nu de sigaretten uit m'n leven schijnen te zijn - ze er bij haar weer ingeslopen zijn.
Ik twijfel even ... of ik nu de aangewezen persoon ben om een anti-rookcampagne te starten bij m'n "naasten".
Eén: ik ben zélf nog maar een groentje
en Twee: ex-rokers zijn notoir fanatieke anti-rokers...
dus ik kijk wel uit.
Maar ze heeft graag een schop onder haar ... edele derrière. Dus geef ik die. Virtueel.
En doe wat ik beloofd heb.
Ik prik maandag 29 oktober op mijn blog zodat zij er regelmatig aan denkt dat ze weer stoppen moet.
Intussen ben en blijf ik overtuigd van m'n stopbeweging. Ondanks de ongemakken en ontevredenheden met andere ... laat het me "lichaamseigen" karakteristieken noemen. Eerst het eind van Oktober halen zonder siggies. En dan eind November en eind December. Daarna buig ik me over de rest.
hoewel...
dat de resterende maanden van 2012 gehaald worden zonder roken.... ik twijfel daar geen seconde meer aan.
Ondanks een valse start in September, ben ik niet alleen gestOpt... ik kan me niet voorstellen dat ik een reden kan verzinnen om opnieuw te beginnen.
Oktober was, tussen haakjes (even een pluim op eigen hoed steken) best wel een topmaand op m'n persoonlijke stress-schaal. Aanloop naar Dé Hoogdag in Kringwinkelland, nieuwe collega die tussen soep en patatten door moest opgeleid worden, enkele ongenoegens met de "superieuren" en nog een handvol gevoeligheden op het thuisfront waarvoor alle resterende energie gebundeld werd.
ALLES om maar NIET te doen wat in me opkwam.
Geen nut om terug te keren naar die episode....
maar een Olijf zegt voor één keer (en hierna nog enkele keren) tegen zichzelf
Flink gedaan, meid :)
Er waren redenen genoeg om naar een sigaret te grijpen...en ik deed het lekker niet!!!!!
Holadijee! Hupsakee! Falderalderie hopsasa :)
Intussen: laatste nieuwtje. De Peperdure Medicatie die me door de volgende 3 maanden moest loodsen.... aan de kant gelegd. Teveel bijverschijnselen.
Hetgeen betekent dat.... I'm flying solo. Geen hulpmiddelen. Puur natuur....
En
DAT
GAAT
GOED :):):):):)
Bon. Genoeg pluimen op eigen hoed.
Nu jij nog, L :)
Dus zocht ik de telefoon (dat heb je met die draadloze modelletjes) en "deed" het nog eens internationaal. Met L.
Voor een wederzijdse update.
Hoe ik het deed zonder sigaretten. Hoe zij het deed met al dat volk in huis.
Dat - nu de sigaretten uit m'n leven schijnen te zijn - ze er bij haar weer ingeslopen zijn.
Ik twijfel even ... of ik nu de aangewezen persoon ben om een anti-rookcampagne te starten bij m'n "naasten".
Eén: ik ben zélf nog maar een groentje
en Twee: ex-rokers zijn notoir fanatieke anti-rokers...
dus ik kijk wel uit.
Maar ze heeft graag een schop onder haar ... edele derrière. Dus geef ik die. Virtueel.
En doe wat ik beloofd heb.
Ik prik maandag 29 oktober op mijn blog zodat zij er regelmatig aan denkt dat ze weer stoppen moet.
Intussen ben en blijf ik overtuigd van m'n stopbeweging. Ondanks de ongemakken en ontevredenheden met andere ... laat het me "lichaamseigen" karakteristieken noemen. Eerst het eind van Oktober halen zonder siggies. En dan eind November en eind December. Daarna buig ik me over de rest.
hoewel...
dat de resterende maanden van 2012 gehaald worden zonder roken.... ik twijfel daar geen seconde meer aan.
Ondanks een valse start in September, ben ik niet alleen gestOpt... ik kan me niet voorstellen dat ik een reden kan verzinnen om opnieuw te beginnen.
Oktober was, tussen haakjes (even een pluim op eigen hoed steken) best wel een topmaand op m'n persoonlijke stress-schaal. Aanloop naar Dé Hoogdag in Kringwinkelland, nieuwe collega die tussen soep en patatten door moest opgeleid worden, enkele ongenoegens met de "superieuren" en nog een handvol gevoeligheden op het thuisfront waarvoor alle resterende energie gebundeld werd.
ALLES om maar NIET te doen wat in me opkwam.
Geen nut om terug te keren naar die episode....
maar een Olijf zegt voor één keer (en hierna nog enkele keren) tegen zichzelf
Flink gedaan, meid :)
Er waren redenen genoeg om naar een sigaret te grijpen...en ik deed het lekker niet!!!!!
Holadijee! Hupsakee! Falderalderie hopsasa :)
Intussen: laatste nieuwtje. De Peperdure Medicatie die me door de volgende 3 maanden moest loodsen.... aan de kant gelegd. Teveel bijverschijnselen.
Hetgeen betekent dat.... I'm flying solo. Geen hulpmiddelen. Puur natuur....
En
DAT
GAAT
GOED :):):):):)
Bon. Genoeg pluimen op eigen hoed.
Nu jij nog, L :)
zaterdag 27 oktober 2012
CSI Waasland Update
Vanochtend op de radio.
Schutter is niet langer een gevaar voor de maatschappij. Reden: hij is dood.
In de dagen volgend op de "wild om zich heen schietende" man, bleek al gauw dat het individu in kwestie al maandenlang de vrouw, die hij later zou neerschieten, lastig viel. Stalkte, zeg maar.
Het oudst mogelijk scenario: relatie hebben, relatie kapot (zien) gaan.... en niet verder willen op je eentje. En als "jij" niet verder gaat, mag de andere dat ook niet. En dan ga je haar/hem stalken.
Bellen, in de buurt rondhangen, bedreigen, weet ik veel...... Niet gerust laten.
De schutter waarvan hier sprake, was dus zeer vaak opgemerkt op een plaats waar hij strikt genomen al maanden niets meer te zoeken had.
Dinsdag schoot hij overigens - blijkt nu - niet wild om zich heen maar "gewoon" 4 keer in het lijf van z'n ex-vriendin. "Wild" is dat wel. Maar niet "om zich heen".
Omstaanders hadden bijgevolg niets te vrezen ... maar dat konden zij uiteraard niet weten.
Motieven waren dus wel degelijk vrij snel gekend. Wie hij was óók. Waar hij woonde.... exact....dat wist men ook. Of waar hij moest gezocht worden.
Desalniettemin bleef de politie nog enkele dagen in de buurt van de plaats van de misdaad rondhangen. Wanneer bewoners vroegen of de dader al gepakt/gekend was, mochten de agenten "geen commentaar" geven.
"Zo'n mannen blijven dikwijls nog een paar dagen in de buurt. Hij kan ook in uwen hof zitten".... blijkt een perfect aanvaardbare mededeling te zijn......
.....
Dat begrijp ik dus nauwelijks.... dat bangmakerij OK is, terwijl inmiddels vrij nauwkeurig geweten is waar de dader naar grote waarschijnlijkheid te vinden is....
Maar goed, ik zeur.
Vanochtend hoorde ik dus dat er wat was misgelopen.
Men had de man getraceerd, gevonden en.... nou ja.... tja.... hij schoot, zij schoten.... en nu is hij dood.
In het Waasland kunnen we opnieuw gerust langs donkere achterdeurtjes onze woning betreden. "Oef", denk ik... want vannacht zetten we onze klokken weer op winteruur.... en zal het een paar maanden lang zo goed als altijd donker zijn wanneer we na school/werk/vulzelfin thuiskomen.
Ach ja... het comité P gaat onderzoeken of de politieagenten uit zelfverdediging op de man schoten.
Zal me een worst wezen. Tenzij zou blijken dat hij de dader niet was.
Maar dat kan z'n ex-vriendin niet meer vertellen. Hij ook niet trouwens.
Schutter is niet langer een gevaar voor de maatschappij. Reden: hij is dood.
In de dagen volgend op de "wild om zich heen schietende" man, bleek al gauw dat het individu in kwestie al maandenlang de vrouw, die hij later zou neerschieten, lastig viel. Stalkte, zeg maar.
Het oudst mogelijk scenario: relatie hebben, relatie kapot (zien) gaan.... en niet verder willen op je eentje. En als "jij" niet verder gaat, mag de andere dat ook niet. En dan ga je haar/hem stalken.
Bellen, in de buurt rondhangen, bedreigen, weet ik veel...... Niet gerust laten.
De schutter waarvan hier sprake, was dus zeer vaak opgemerkt op een plaats waar hij strikt genomen al maanden niets meer te zoeken had.
Dinsdag schoot hij overigens - blijkt nu - niet wild om zich heen maar "gewoon" 4 keer in het lijf van z'n ex-vriendin. "Wild" is dat wel. Maar niet "om zich heen".
Omstaanders hadden bijgevolg niets te vrezen ... maar dat konden zij uiteraard niet weten.
Motieven waren dus wel degelijk vrij snel gekend. Wie hij was óók. Waar hij woonde.... exact....dat wist men ook. Of waar hij moest gezocht worden.
Desalniettemin bleef de politie nog enkele dagen in de buurt van de plaats van de misdaad rondhangen. Wanneer bewoners vroegen of de dader al gepakt/gekend was, mochten de agenten "geen commentaar" geven.
"Zo'n mannen blijven dikwijls nog een paar dagen in de buurt. Hij kan ook in uwen hof zitten".... blijkt een perfect aanvaardbare mededeling te zijn......
.....
Dat begrijp ik dus nauwelijks.... dat bangmakerij OK is, terwijl inmiddels vrij nauwkeurig geweten is waar de dader naar grote waarschijnlijkheid te vinden is....
Maar goed, ik zeur.
Vanochtend hoorde ik dus dat er wat was misgelopen.
Men had de man getraceerd, gevonden en.... nou ja.... tja.... hij schoot, zij schoten.... en nu is hij dood.
In het Waasland kunnen we opnieuw gerust langs donkere achterdeurtjes onze woning betreden. "Oef", denk ik... want vannacht zetten we onze klokken weer op winteruur.... en zal het een paar maanden lang zo goed als altijd donker zijn wanneer we na school/werk/vulzelfin thuiskomen.
Ach ja... het comité P gaat onderzoeken of de politieagenten uit zelfverdediging op de man schoten.
Zal me een worst wezen. Tenzij zou blijken dat hij de dader niet was.
Maar dat kan z'n ex-vriendin niet meer vertellen. Hij ook niet trouwens.
woensdag 24 oktober 2012
van 25 naar 10
Je moet het maar doen.
En dat zullen wij hier doen.
Van 25°C op 22 oktober (te warm voor de tijd van het jaar) naar 10°, nog steeds Celsius en nog steeds "te" voor de tijd van het jaar. Te Koud dan.
M'n warme winterlaarzen liggen al klaar :)
En dat zullen wij hier doen.
Van 25°C op 22 oktober (te warm voor de tijd van het jaar) naar 10°, nog steeds Celsius en nog steeds "te" voor de tijd van het jaar. Te Koud dan.
M'n warme winterlaarzen liggen al klaar :)
Paranoia?
Moet ik me zorgen maken
als ik geheel toevallig ontdek
"bezocht" te zijn tussen half twee in de ochtend en half vijf in de namiddag
....
allemaal vanop 1 en hetzelfde adres
?
Ach.
Misschien vergat de lezer de pagina te sluiten.
Het zal dàt wel geweest zijn.....
als ik geheel toevallig ontdek
"bezocht" te zijn tussen half twee in de ochtend en half vijf in de namiddag
....
allemaal vanop 1 en hetzelfde adres
?
Ach.
Misschien vergat de lezer de pagina te sluiten.
Het zal dàt wel geweest zijn.....
dinsdag 23 oktober 2012
CSI Waasland
Laat Olijf nog eens wat schrijven, toe. Moet lukken.
Geen inspiratietekort wegens nicotineprobleem. Dat laatste valt bijzonder goed mee moet ik zeggen. Al zorgt een onbalans in dopamine of andere feel good hormonen misschien wel voor een gebrek aan schrijfwil. Of het vallend blad, zoals op andere blogs - net zoals hier - merkbaar is.
Goed. De reden doet er weinig toe. Ik zou ze u niet kunnen géven al betaalde u me.
Maar zie.... het lot gooit me zomaar een onderwerp in de schoot. In sé waarschijnlijk onwaarschijnlijk oninteressant voor u, verre lezer, maar ik werp vandaag een beknopte blik op criminaliteit. Meer bepaald op het soort dat wel héél dicht bij huis komt....
Zo rond zessen vandaag zie ik m'n zussen en hun kroost voor de wekelijkse spaghetti. Niets nieuws. Al is het met alle sport-, muziek- en andere activiteiten van week tot week bang afwachten of iedereen het nog haalt. Tot hiertoe wil het met enige goede wil nog steeds lukken. Oef :)
Edoch.... m'n bijna 11-jarig petekind (nog 2 dagen... spannend :):):)) valt binnen met de aankondiging dat ze NIETS wil horen over schoten. En tante Nanna valt zwaar uit de lucht. Want ik weet niet waarover het lieve kind het heeft.
Enkele uren later ben ik een beetje wijzer. De gemoederen zijn bedaard en nu mag er weer wèl over schoten gepraat worden.
Blijkt dat er in T, deelgemeente van T (ik geef toe, het is verwarrend...) in de late namiddag een vrouw werd neergeschoten. Op enkele straten van waar zus en haar kroost woont.
Een zwerm zoekende helikopters en een handvol stoere politiewagens scanden de wijde omgeving in ware CSI-stijl af op zoek naar de voortvluchtige schutter. Zus, die inmiddels via via had vernomen wat er gebeurde, droeg haar thuiswachtend kroost op om ramen en deuren te sluiten.... mocht de voortvluchtige voortvluchten in hun huis. Gewapend en al.
Hetgeen ze deden. Waardoor petekindje (de jongste thuis) een klein, kort en hopelijk slechts tijdelijk trauma opliep. En wij enkele uren niet over schoten mochten praten. Of zelfs weten wat er gebeurd was.
In het lokaal avondjournaal hoor ik iets méér. Wild om zich heen schietende man, plaatselijke voedingszaak, onschuldige vrouw, dood op het voetpad, onduidelijke motieven, sinds 17 uur voortvluchtige schieter. Het is in middels 21u en ik vraag me af of de motieven nog steeds onduidelijk zijn en de dader nog steeds spoorloos.
Best wel eng eigenlijk.
Waardoor Olijf, alleenstaande vrouw van best wel kwieke maar desalniettemin middelbare leeftijd, bij het thuiskomen in het donker een blik werpt op het achterpoortje naar de halfduistere tuin... dat op een kier staat (poort, niet tuin).... en wijselijk beslist om vandaag toch maar eens via de goed verlichte voordeur de woning te betreden. De gordijnen van de ramen die uitgeven op de tuin gaan vandaag ook dicht.
Hij moest maar eens voortgevlucht zijn van T naar T. Slechts een kwartiertje fietsen. Of misschien een uurtje wandelen. Tussen vijf en negen kon hij gemakkelijk hier geraken en zich verschuilen in m'n tuin. Of garage.... denk ik maar.
Dat is dus met zorgeloze gewoonten breken. Omdat criminaliteit vandaag even tè dicht in onze buurt kwam.
Morgen hervat ik het gewone leven. En vannacht slaap ik lekker door.
Zonder foto.
Geen inspiratietekort wegens nicotineprobleem. Dat laatste valt bijzonder goed mee moet ik zeggen. Al zorgt een onbalans in dopamine of andere feel good hormonen misschien wel voor een gebrek aan schrijfwil. Of het vallend blad, zoals op andere blogs - net zoals hier - merkbaar is.
Goed. De reden doet er weinig toe. Ik zou ze u niet kunnen géven al betaalde u me.
Maar zie.... het lot gooit me zomaar een onderwerp in de schoot. In sé waarschijnlijk onwaarschijnlijk oninteressant voor u, verre lezer, maar ik werp vandaag een beknopte blik op criminaliteit. Meer bepaald op het soort dat wel héél dicht bij huis komt....
Zo rond zessen vandaag zie ik m'n zussen en hun kroost voor de wekelijkse spaghetti. Niets nieuws. Al is het met alle sport-, muziek- en andere activiteiten van week tot week bang afwachten of iedereen het nog haalt. Tot hiertoe wil het met enige goede wil nog steeds lukken. Oef :)
Edoch.... m'n bijna 11-jarig petekind (nog 2 dagen... spannend :):):)) valt binnen met de aankondiging dat ze NIETS wil horen over schoten. En tante Nanna valt zwaar uit de lucht. Want ik weet niet waarover het lieve kind het heeft.
Enkele uren later ben ik een beetje wijzer. De gemoederen zijn bedaard en nu mag er weer wèl over schoten gepraat worden.
Blijkt dat er in T, deelgemeente van T (ik geef toe, het is verwarrend...) in de late namiddag een vrouw werd neergeschoten. Op enkele straten van waar zus en haar kroost woont.
Een zwerm zoekende helikopters en een handvol stoere politiewagens scanden de wijde omgeving in ware CSI-stijl af op zoek naar de voortvluchtige schutter. Zus, die inmiddels via via had vernomen wat er gebeurde, droeg haar thuiswachtend kroost op om ramen en deuren te sluiten.... mocht de voortvluchtige voortvluchten in hun huis. Gewapend en al.
Hetgeen ze deden. Waardoor petekindje (de jongste thuis) een klein, kort en hopelijk slechts tijdelijk trauma opliep. En wij enkele uren niet over schoten mochten praten. Of zelfs weten wat er gebeurd was.
In het lokaal avondjournaal hoor ik iets méér. Wild om zich heen schietende man, plaatselijke voedingszaak, onschuldige vrouw, dood op het voetpad, onduidelijke motieven, sinds 17 uur voortvluchtige schieter. Het is in middels 21u en ik vraag me af of de motieven nog steeds onduidelijk zijn en de dader nog steeds spoorloos.
Best wel eng eigenlijk.
Waardoor Olijf, alleenstaande vrouw van best wel kwieke maar desalniettemin middelbare leeftijd, bij het thuiskomen in het donker een blik werpt op het achterpoortje naar de halfduistere tuin... dat op een kier staat (poort, niet tuin).... en wijselijk beslist om vandaag toch maar eens via de goed verlichte voordeur de woning te betreden. De gordijnen van de ramen die uitgeven op de tuin gaan vandaag ook dicht.
Hij moest maar eens voortgevlucht zijn van T naar T. Slechts een kwartiertje fietsen. Of misschien een uurtje wandelen. Tussen vijf en negen kon hij gemakkelijk hier geraken en zich verschuilen in m'n tuin. Of garage.... denk ik maar.
Dat is dus met zorgeloze gewoonten breken. Omdat criminaliteit vandaag even tè dicht in onze buurt kwam.
Morgen hervat ik het gewone leven. En vannacht slaap ik lekker door.
Zonder foto.
zondag 21 oktober 2012
vrijdag 19 oktober 2012
Eén volle week
Zeven dagen en anderhalf uur
is Olijf
zonder sigaret.
Dat is een dikke week in mensentaal.
Olé
is Olijf
zonder sigaret.
Dat is een dikke week in mensentaal.
Olé
donderdag 18 oktober 2012
Bakkerspycho-filo-sofie
Dus Olijf bakte. Of is nog steeds bakkende. De laatste zit in de oven en het ziet ernaar uit dat deze gaat mislukken.
De enige van de drie die ik al enkele keren eerder maakte. Go figure....
Maar goed... de drang om mezelf op te werpen als bakker extra-ordinaire was dus groot.
En terwijl ik eieren klutste, bloem zeefde (niet dus... ik zeef nooit bloem), suiker en boter afwoog, deeg kneedde en appelen schilde, had ik enkele uren om na te denken over de dingen des levens.
Deze welke een single vrouw van middelbare leeftijd - met veel goede wil maar blijkbaar een slecht karakter - wel eens door het hoofd plegen te schieten.
Tussendoor wordt het internet even gecheckt. Terwijl de suiker karameliseert. Of de vulling stolt.
Op FB vind ik deze. Die overigens mooi klinkt. En die ik vaak zelf onderschreef. Nu weer even met minder enthousiasme.
Life doesn't give you the people you want,
it gives you the people you need,
to make you the person you were meant to be.
Echt, luitjes. Ik heb dit soort stellingen met veel overtuiging onderschreven. En zal dat op betere momenten heel waarschijnlijk opnieuw doen.
Getuige hiervan: de relatie waar ik langer om heb gerouwd dan ze heeft geduurd .... slaagde er op den duur in om me tot deze conclusie te brengen. Ik vond dat best "sjiek" van mezelf.
Wat het me bijbracht, schreef ik meermaals neer en ik voel niet de drang om mezelf te herhalen.
Maar ik dacht echtigintechtig dat ik best wel wat geleerd had. En zelfs wat gegroeid was. Dat ik het leven beter aankon.
...
Kàn ik ook. Of ik schreef nu niet.
Maar ik vraag me af....
Hoeveel k*tmensen (ik onthou me vandaag even van geslachten) moet Olijf nog in haar leven "zien" vooraleer ik de mens ben die ik hoorde te zijn?
Want ik dacht dat het er best op begon te lijken hoor.
Graag zien maar niet tè. Graag geven maar ook krijgen. Aandacht hebben voor andermans communicatiekanalen en -wegen. Niet altijd het "wuf" uithangen maar soms toch vrouw durven zijn. M'n mannetje staan maar ook hulp durven vragen. Zo vaak mogelijk lachen maar af en toe een glimps van de emotionele kant tonen. Een beetje dit en een beetje dat dus.
Allez kortom... het leven had - dacht ik - me een mooi evenwicht bezorgd.
Tot ook dàt niet bleek te kloppen.
En zelfs geen schup onder Olijf's g*t werd gegeven om de zaken te laten eindigen. Teveel moeite blijkbaar.
dus herbekijk ik die zin even. Met enige bitterheid vandaag. Tot dat weer verandert (en Olijf zou Olijf niet zijn als ze niet vurig hoopte en zelfs geloofde dat dat wel weer verandert).
Als ik mensen krijg die ik nodig heb
om te worden wie ik moet zijn, (en ik er dus moet van uit gaan, gezien de persoon die ik werd en de sujetten die m'n pad blijven kruisen, dat happygolucky NIET m'n doel is)
dan ziet mijn toekomst er uit als volgt. Keuzemogelijkheden. Op z'n minst dàt.
Als ik heel eerlijk moet zijn, spreekt geen van beide toekomsten me biezonder veel aan (spellingcheck geeft me nu aan dat het meervoud van toekomst niet bestaat... maar spellingcheck gelooft waarschijnlijk ook niet in parallelle universa).
Dus Olijf bakt. En stelt zich intussen vragen.
Dat bakken misschien mijn manier is voor iemand iets te betekenen, al was het maar voor dat ene koffiemoment.
Maar verder ga ik er vandaag niet op in.
Twee redenen.
En daarmee eindigt de dag van een single vrouw op middelbare leeftijd. Met een occasionele bakhobby. En enkele vragen rijker.
Epiloog
Terwijl de Tarte Tatin kort voor middernacht dan tòch wordt uitgestort (anders plakt hij morgenochtend onvermijdelijk aan de pan) en het erop lijkt dat het geen compléte mislukking is geworden (als appelmoes op een taartbodem mag beschouwd worden als een deels succes, dat is...), schiet "significant other" me te binnen. En waarom dat zo genoemd wordt.
En met een middernachtkop na 4,5 uren keukenwerk kan uw Olijf niets méér bedenken dan
"nja.... voor een bepaald persoon... die significant other... ben JIJ in het beste geval óók significant".
En dat is een leuk gevoel, lijkt me zo.
Maar ik zou het niet weten. 'k geloof dat Olijf dat niet hoorde te leren.
De enige van de drie die ik al enkele keren eerder maakte. Go figure....
Maar goed... de drang om mezelf op te werpen als bakker extra-ordinaire was dus groot.
En terwijl ik eieren klutste, bloem zeefde (niet dus... ik zeef nooit bloem), suiker en boter afwoog, deeg kneedde en appelen schilde, had ik enkele uren om na te denken over de dingen des levens.
Deze welke een single vrouw van middelbare leeftijd - met veel goede wil maar blijkbaar een slecht karakter - wel eens door het hoofd plegen te schieten.
Tussendoor wordt het internet even gecheckt. Terwijl de suiker karameliseert. Of de vulling stolt.
Op FB vind ik deze. Die overigens mooi klinkt. En die ik vaak zelf onderschreef. Nu weer even met minder enthousiasme.
Life doesn't give you the people you want,
it gives you the people you need,
to make you the person you were meant to be.
Echt, luitjes. Ik heb dit soort stellingen met veel overtuiging onderschreven. En zal dat op betere momenten heel waarschijnlijk opnieuw doen.
Getuige hiervan: de relatie waar ik langer om heb gerouwd dan ze heeft geduurd .... slaagde er op den duur in om me tot deze conclusie te brengen. Ik vond dat best "sjiek" van mezelf.
Wat het me bijbracht, schreef ik meermaals neer en ik voel niet de drang om mezelf te herhalen.
Maar ik dacht echtigintechtig dat ik best wel wat geleerd had. En zelfs wat gegroeid was. Dat ik het leven beter aankon.
...
Kàn ik ook. Of ik schreef nu niet.
Maar ik vraag me af....
Hoeveel k*tmensen (ik onthou me vandaag even van geslachten) moet Olijf nog in haar leven "zien" vooraleer ik de mens ben die ik hoorde te zijn?
Want ik dacht dat het er best op begon te lijken hoor.
Graag zien maar niet tè. Graag geven maar ook krijgen. Aandacht hebben voor andermans communicatiekanalen en -wegen. Niet altijd het "wuf" uithangen maar soms toch vrouw durven zijn. M'n mannetje staan maar ook hulp durven vragen. Zo vaak mogelijk lachen maar af en toe een glimps van de emotionele kant tonen. Een beetje dit en een beetje dat dus.
Allez kortom... het leven had - dacht ik - me een mooi evenwicht bezorgd.
Tot ook dàt niet bleek te kloppen.
En zelfs geen schup onder Olijf's g*t werd gegeven om de zaken te laten eindigen. Teveel moeite blijkbaar.
dus herbekijk ik die zin even. Met enige bitterheid vandaag. Tot dat weer verandert (en Olijf zou Olijf niet zijn als ze niet vurig hoopte en zelfs geloofde dat dat wel weer verandert).
Als ik mensen krijg die ik nodig heb
om te worden wie ik moet zijn, (en ik er dus moet van uit gaan, gezien de persoon die ik werd en de sujetten die m'n pad blijven kruisen, dat happygolucky NIET m'n doel is)
dan ziet mijn toekomst er uit als volgt. Keuzemogelijkheden. Op z'n minst dàt.
- Olijf wordt iemand die alles en iedereen wantrouwt. Nooit geweest maar misschien is dat nodig.
- Olijf wordt non. Als tiener en twenner placht ik daar wel eens een grapje over te maken. Maar het gaat erop lijken....
Als ik heel eerlijk moet zijn, spreekt geen van beide toekomsten me biezonder veel aan (spellingcheck geeft me nu aan dat het meervoud van toekomst niet bestaat... maar spellingcheck gelooft waarschijnlijk ook niet in parallelle universa).
Dus Olijf bakt. En stelt zich intussen vragen.
Dat bakken misschien mijn manier is voor iemand iets te betekenen, al was het maar voor dat ene koffiemoment.
Maar verder ga ik er vandaag niet op in.
Twee redenen.
- Het is inmiddels bijna middernacht en de volgende twee dagen zullen loodzwaar zijn, net als de laatste drie.
- De Tarte Tatin, m'n laatste en m'n enigste gekende gebak, kwam net de oven uit. Of ie geslaagd is, weet ik nu nog niet. Maar het bakken is gedaan voor vandaag.
En daarmee eindigt de dag van een single vrouw op middelbare leeftijd. Met een occasionele bakhobby. En enkele vragen rijker.
Epiloog
Terwijl de Tarte Tatin kort voor middernacht dan tòch wordt uitgestort (anders plakt hij morgenochtend onvermijdelijk aan de pan) en het erop lijkt dat het geen compléte mislukking is geworden (als appelmoes op een taartbodem mag beschouwd worden als een deels succes, dat is...), schiet "significant other" me te binnen. En waarom dat zo genoemd wordt.
En met een middernachtkop na 4,5 uren keukenwerk kan uw Olijf niets méér bedenken dan
"nja.... voor een bepaald persoon... die significant other... ben JIJ in het beste geval óók significant".
En dat is een leuk gevoel, lijkt me zo.
Maar ik zou het niet weten. 'k geloof dat Olijf dat niet hoorde te leren.
Bij de bakker
Zaterdag Opendeurdag waar ik werk.
Dat doen we onder meer met een geïmproviseerd Kaffeetje met hap en drank. Warm en koud. Zoet en zout.
Wil Olijf, die de laatste tijd al stijf loopt van de frustraties (ook met het werk) de bakker gaan uithangen? Ja blijkbaar. Want op de laatste vergadering hoor ik mezelf zeggen dat ik 2 à 3 taarten zal bakken. In plaats van ze te gaan kopen. Alsof je daar wat mee uitspaart....
Twee van de drie heb ik nooit eerder gemaakt. Spannend.
Op hoop van zegen. Dat de inspanning gesmaakt wordt.
Zo niet...zal ik een hoop vrienden en familie "blij" maken met stukken taart .... en mijn sprankelende aanwezigheid in het weekend :)
Om u maar te zeggen.... dat ik me ook onledig hou met àndere dingen dan gratuit kritiek leveren op mensen die zich niet kunnen verdedigen .... *onschuldige blik*....
Dat doen we onder meer met een geïmproviseerd Kaffeetje met hap en drank. Warm en koud. Zoet en zout.
Wil Olijf, die de laatste tijd al stijf loopt van de frustraties (ook met het werk) de bakker gaan uithangen? Ja blijkbaar. Want op de laatste vergadering hoor ik mezelf zeggen dat ik 2 à 3 taarten zal bakken. In plaats van ze te gaan kopen. Alsof je daar wat mee uitspaart....
Twee van de drie heb ik nooit eerder gemaakt. Spannend.
Op hoop van zegen. Dat de inspanning gesmaakt wordt.
Zo niet...zal ik een hoop vrienden en familie "blij" maken met stukken taart .... en mijn sprankelende aanwezigheid in het weekend :)
Om u maar te zeggen.... dat ik me ook onledig hou met àndere dingen dan gratuit kritiek leveren op mensen die zich niet kunnen verdedigen .... *onschuldige blik*....
Abonneren op:
Posts (Atom)