Dieven en innige omhelzingen

Ergens tussen de ene bui en de andere door gaat m'n tuin eraan vandaag.
Het is zondag, Olijf heeft - behalve een veel te lange blog schriiven, mama's TROLLEY vullen en medicatie klaarleggen - niet veel productiefs gedaan. Een beetje thuiswerk mag wel.

De druivelaar. Hij groeit. Erg hard. Met zoveel regen midden in de zomer kan dat ook niet anders. De andere planten in de tuin doen overigens ook hun best. Net als het onkruid dat welig tiert...
Nja.... de natuur laat zich niet labellen. Planten zijn planten. Of ze nu gewenst zijn of niet.

De druivelaar dus. Takken groeien alle kanten op en "dat kunnen we niet hebben".
Of... ik kan dat wèl hebben. Zeer zeker. Maar een goed tuinier laat niet met zich sollen. Voor aanvaardbare druiventrossen mòt je gewoon ingrijpen. Anders put de plant zichzelf uit en maakt kleine dingetjes waar je weinig mee kunt.
Een varkentje dat ik wel eens zal wassen. De ladder wordt erbij gehaald. De snoeischaar ook. En ik beweeg me anderhalve meter dichter naar de hemel toe. Want sinds dit jaar hangt de druivelaar in de hoogte. Alwaar ik hem probeer te leiden. En waar hij zich absoluut nix van aantrekt. M'n druivelaar dòet maar wat... en daarom durf ik hem mannelijke voornaamwoorden toe te dichten :) :) :)
U gelooft me of u gelooft me niet, maar (be)(ge)leiden ligt niet meteen in m'n aard. De natuur (ofzo...) dwingen om iets te doen wat ze niet wil. Als ik het al deed in het verleden, dan doe ik nu hard m'n best om dat af te leren.
Maar in de tuin ligt dat een beetje anders. Soms moet er ingegrepen worden. Al was het maar om niet uitgelachen te worden door beter wetende buren. Omwille van die onooglijke druifjes op het eind van het seizoen :)

Dus MOET ik (in)grijpen. Roekeloze takken worden in goede banen geleid. Andere moeten gesnoeid. En net dàt vind ik zo pijnlijk. Vooral wanneer ik met m'n hoofd zo tussen al die innig omstrengelde takjes zit. Ze zijn zo lief. Zo intiem....
Hoe kàn ik hen nu scheiden? Ze houden zich zo stevig vast... zo teder... Zo lekker ongeorganiseerd....

En toch is het m'n plicht. Zoniet wordt het binnen enkele weken vechten. Tussen de druivenrank en de haag, die er net naast groeit en ook uit z'n voegen barst.
U begrijpt het al. Olijf kruipt de ladder op... en komt er weer af. Om éérst foto's te maken van al dat ontroerend moois... en daaarna al knippend en snoeiend dat lichtgroen geweld te lijf te gaan.

Ik vind het zònde hoor... maar goed, soms moet je hard zijn. Voor het hoger "goed". In casu mijn smaakpapillen op het eind van de zomer.

Speciaal voor Ils gooi ik er m'n diefjes op. Scheutjes in de oksels van tomatenplanten die je hoort te verwijderen. Want ook die diefjes zouden de andere tomaatjes beroven van het nodige voedsel om groot en sterk te worden. Maar m'n kerstomaatjes hoeven helemaal niet groot en sterk te worden. Ik heb ze graag klein en sterk. En vooral zoet.
En omdat ik er laat bij was dit jaar, zijn enkele diefjes al heuse dieven geworden en beginnen ze hun eigen tomaten te produceren. Leuk. Effe afwachten of ze elkaar hinderen, al die tomaten. Ik haal de drachtige dievegges in alle geval niet weg...

Maar veel belangrijker: dit jaar plantte ik "maar" drie tomaten. Omdat ik meer weg ben dan thuis En omdat ik een andere, iets minder zonnige standplaats koos. Ook dat wordt dus weer afwachten. Of dat beetje minder zon effect heeft. En al die regen.... ooit had ik rotte planten, heel lang geleden.... dus we zien wel.
En inmiddels dieven we dat het een lieve lust is.

beginnend diefje. een adolescent, zeg maar

volwassen dief. bijna een recidivist :)

Boek

soms denk ik "Er zit een boek in m'n hoofd"
en schrijf ik het terwijl ik onkruid wied.

Dan schrijf ik en schrijf ik.... in m'n hoofd.
Hoe meer onkruid, hoe langer het hoofdstuk.

En dan kom ik weer binnen (want het regent. Ja, het regent)
en is het hoofdstuk geschreven.
In m'n hoofd.

Het scherm daarna weet niets meer.

Mental note: buy dictaphone :):):)

Het Bos en de Bomen

Of een relaas over info-overload...
Zèt u... het wordt een lange deze keer :)

Mijn moeder is dialysepatiënt. Dat is geen geheim.
Nieraandoeningen "zitten" in onze familie.

Moeder's vader heb ik nooit gekend wegens jong gestorven aan nierinsufficiëntie in een periode waarin dialyse OF nog niet gekend was OF niet toegankelijk was voor "de gewone man".

Moeder zèlf heb ik amper gekend zònder nierproblemen maar ze had "geluk". Haar probleem was chronisch. Lees: ze heeft het jaren kunnen trekken tot ze op - wat men noemt - bejaarde leeftijd aan de dialyse moest. Aanvankelijk was dat peritoneale (thuis)dialyse, waarbij ze zichzelf iedere avond bij het slapengaan aan een machine aansloot om haar buik enkele keren te laten "spoelen" met een vloeistof.
Verhoogd comfort noemen ze dat. Omdat je niet naar het ziekenhuis moet, alles in het "comfort" van je eigen huis kan doen en omdat het 's nachts gebeurt, een moment van de dag waarop een mens verondersteld wordt te slapen... minimale onderbreking van je dagdagelijkse activiteiten... zogenaamd.
Neemt u het aan van een dialyse-familielid: écht comfortabel is het niet. Om te kunnen "buikdialyseren" moet je een katheter laten inplanten (een permanente verbinding met de buitenwereld dus), al je handelingen moeten supersteriel gebeuren (handen wassen, ontsmetten, speciale dopjes met speciale technieken losschroeven en weer vastszetten) en de patiënt "mag" overdag rondlopen met enkele extra liters vocht in de buik. Leuk is anders.
Je mag jezelf rekenen tot een selecte schare bijna-Kernfysici als je erin slaagt om de machine te begrijpen, te installeren en in gang te zetten.
Het is een gedoe maar goed... je (ge)doet thuis en dat is al heel wat.

Na een longvliesperforatie, waarbij het dialysevocht uit de buik naar de longen liep, moest moeder aan de hemodialyse, de best gekende vorm voor de meeste leken onder ons. Je kent dat wel: patiënt moet drie keer per week naar het hospitaal, laat zich aansluiten op een kunstnier en ligt daar dan enkele uren te wachten tot het bloed gezuiverd is.
"Zuiver" is overigens vrij relatief. De kunstnier kan niet wat de èchte nier kon. Men zegt dat je met de kunstnier een functie van een 20% werkende nier mag verwachten. Waardoor patiënten aandacht moeten hebben voor hun dieet (en zoutloos is nog het minst moeilijke van het hele verhaal...) en door het afvalrijke bloed regelmatig moe zijn. Dan heb ik het geeneens over de bloeddrukval en duizeligheid na de dialyse.

"Ik weet dat het moeilijk is, maar prijs jezelf gelukkig" zei een arts in Italië. "Vroeger duurde een hemodialyse een héle dag".
Nou ja... dan prijst een mens zich dus gelukkig.

Hoewel het er tot hiertoe misschien op léék... uw Olijf is nog niet begonnen met klagen. Dat komt straks.
Op deze aardkloot stikt het van mensen met ernstige aandoeningen, dus een nierpatiënt hoort inderdaad bij de gelukkigen die nog kunnen geholpen worden en een "relatief" normaal leven kunnen leiden.

Ik wil maar zeggen: met een dialysemoeder èn een zus die na 3 jaar peritoneale een niertransplantatie kreeg èn (stoef stoef) een redelijk goed werkend stel hersenen, denk ik te mogen zeggen dat ik er wat van begrijp.
Of dat dacht ik dus.

Tot Olijf mèt moeder, een indrukwekkende zak medicatie (en dito schema), een verklaring voor de douane voor het waaròm van al die medicatie en een dialysedieetlijst naar Italië trok. Om aldaar al dialyserend een poging te doen tot (alweer) "relatief" normaal vakantiegaan.
Hetgeen wonderwel wou lukken.

Over het gezondheidsapparaat in het zuiden kan heel wat verteld worden en er bestaan een heleboel (ongetwijfeld wàre) verhalen over rampenscenario's. Onze ervaring deze keer was 90% positief te noemen. Ongetwijfeld.
Laat me beginnen bij het verplegend personeel. (Hoofd)artsen inbegrepen. De hartelijkheid en beschikbaarheid van die mensen was - wat ons betreft - ongeëvenaard.
Daar waar moeder hier in België van geluk mag spreken wanneer de hoofdarts haar in de ogen wil kijken tijdens z'n "goede morgen mevrouw VW, hoe gaat het met u?"-rondgang, daarbij zijn slap handje wegtrekkend nog voor ze het heeft kunnen schudden, kregen we in Italië te maken met artsen die niets lièver doen dan uitleg geven. Waar en wanneer je dat wenst. Op alle uren van de dag en nacht en dàt voor heel wat meer dan enkele minuten. Desnoods houden ze zich urenlang bezig met de patiënt tot àlle vragen beantwoord zijn.
Ze vinden het "ons goed recht" om antwoord te krijgen. "U bent de patiënt. Het gaat hier om UW leven. U moet antwoorden krijgen zonder dat u die hoeft te eisen. Onze taak als artsen is om u zo goed mogelijk te informeren zodat u weet waarover het gaat".
Nou.... zulke dingen klinken mij als muziek in de oren.

Toegegeven, ook ginds zullen niet alle artsen éven hartelijk en beschikbaar zijn, maar wij kregen twee juweeltjes te zien. En dat wil ik even gezegd hebben.

En nu het klaag-gedeelte. Doorspekt met een positieve noot... om het draaglijk te houden.

In België aanhoort Olijf driemaal per week het "Ik was weer duizelig vandaag. Heel lage bloeddruk. Ze moesten me weer ondersteboven leggen na de dialyse"- verhaal.
Mijn reactie daarop was tot hiertoe steeds "Mama, je wéét dat het één van de bijverschijnselen is. Spijtig genoeg moet je dat erbij nemen en die dag gewoon veel rusten. Er is niets aan te doen".
Want ik dàcht dat dat zo hoorde, dat het onvermijdelijk was....

Tot ik m'n moeder na de eerste dialyse in Italië om middernacht ging oppikken en haar dartel als een hinde uit haar bed zag huppelen... Nix geen duizeligheid. Nix geen bloeddrukval. Middernàcht, mensen... en mijn bejaarde moeder hùppelde...
Dàt was een tijdje geleden... dat ik zoiets nog had gezien...
Kantlijntekening: die dag waren we bij nacht en ontij met het vliegtuig vertrokken.... Ik verwachtte dus een uitgeputte moeder om middernacht. Niet dus.
Nja... "Holadijee" dacht ik... "maar het zal wel toeval zijn".
Tot bleek dat ook de tweede dialyse probleemloos verliep. En die erna. En die dààrna.

Toeval? Geen idee.
Of effect van het lekker weer, opgewekte mensen en ontspannen sfeer? Lijkt me sterk maar nogmaals... geen idee.

Dieetgewijs is het ook geen lachertje. Natriumarm is - neem het van me aan - de minste van de zorgen. Details laat ik achterwege maar wat denkt u van Kaliumarm en Fosforarm... en weet u waar die dingen in zitten? En hoe die eruit te halen/houden?
Fruit, groenten, aardappelen, kazen, .... Als je't niet dubbel kan koken, hoor je er principieel àf te blijven. Wie heeft al eens geprobeerd om tomaten dubbel te koken...??? Om maar wàt te zeggen...
Dus doe je pogingen om zo slim mogelijk te zijn met de info die je hebt. En zondes toe te staan op dialysedagen.. om het voor de patiënt draaglijk te houden.

Zo gingen wij steevast ontbijten op een terrasje met cappuccino e cornetti op de dag dat 's avonds de kunstnier het spel zou overnemen.
(allez kom, ik smijt er voor UW draaglijkheid een paar foto's tussen. Zo houdt u het misschien vol op deze blogpost :))

Ergens naar het eind van onze twee weken toe en na enkele dagen ziekenhuisopname wegens een katheterinfectie (ziet u wel? Zelfs met toegewijd ziekenhuispersoneel kan er nog één en ander mislopen... èrnstig mislopen...) wilde ik mama graag trakteren op een typisch bordje fritto misto met zicht op zee.
Lehti kent de plaats (La Maruzzella) en wellicht ook het gerecht: gefrituurde calamari en andere zeebeesten met een stevige snuif zout erover heen.
Ik wilde dus graag even checken met de behandelende artsen of dat kon en mocht, mits ik het zout achterwege liet. Want - óók een weetje - mosselen zijn bijvoorbeeld off limits wegens veel fosfor en kalium. Andere schelp- en schaaldieren dan weer niet... volgens het Belgische dieetlijstje... maar wat weet de doorsnee Noordeling (schrijver van de dieetlijst) over fasolare, noci, cozze pelose e piedi di capra (lokaal ook wel chiavatuni geheten om nadruk te leggen op hun lustopwekkende eigenschappen)?
Alle respect voor de lijstopsteller hoor. Geen kwaad woord erover. Maar als je met een Belgische lijst naar een Italiaans restaurant trekt, dan mag je je aan een paar grote vraagtekens verwachten. Logisch toch? (Zo ga ik er net zo goed van uit dat spruitjes en witlof niet meteen zullen voorkomen op de groentenlijst van een Italiaanse dialysepatiënt...)

Fritto misto senza sale (zonder zout): mocht ik dat bestellen? ... vroeg ik.
Het antwoord was verrassend.
"Ma anche CON sale, signora!" Ook mèt zout, vond hij dus.  En de redenering die volgde, klonk ongeveer zó...
"Is het al niet erg genoeg dat u driemaal per week uren aan een machine moet komen hangen? Zoveel tijdverlies, zo spijtig. Het is totaal onnodig dat u zich het leven nog verder verzuurt door strenge diëten te volgen. Het is ònze taak om u nadien gepàst te dialyseren zodat uw leven zo aangenaam mogelijk blijft. Geniet maar goed van lekker eten. Wij zorgen voor de rest!"

.....
Kijk
....
Dan herken ik weer de levensgenieter in de Italiaan. En word ik blij. En dankbaar. Dat er nog mensen zijn die - laat de crisis nu maar even links liggen - vrijuit en zonder gêne praten over "genieten" en "aangenaam". En dit kwam uit de mond van een nierspecialist. Een man die gestudéérd èn gespecialiseerd heeft, met andere woorden....Nix geen airy fairy geitenwollensokken ik-eet-niets-wat-zelf-een-mond-heeft-adept :):):)

Na de aanvankelijke blijheid liet ik me slaan met stomme verbazing. Over de tegenstelling. Niet alleen in algemene levenshouding maar ook in te volgen (of niet te volgen) regeltjes.
Hoe kòmt het, vraag ik me af (toen en nu nog steeds), dat de ene dokter met het vermanend vingertje in de lucht je op het hàrt drukt dat zout ab-so-luut uit den boze is. Dat je je groenten tweemaal moet afkoken, er een vormeloos prakje van moet pruttelen en dat papje (dat er intussen uitziet als iets wat iemand vóór jou al eens heeft gegeten) met de glimlach dagelijks naar binnen moet werken.
Terwijl de andere dokter - een luttele 2000 km verderop - een vijfminuten sermoen afsteekt over de geneugten des levens die we niet moeten laten vallen omwille van een "klein detail" als nierdialyse.

Ik néém toch maar even aan dat ook de vreugdevolle dokter ervoor wil zorgen dat z'n patiënten niet vallen als vliegen. Z'n beroepseer - veronderstel ik - zal hem een hoog mortaliteitcijfer toch wel verbieden? Of niet?

(tijd voor nog even een luchtig intermezzo...)

voilà sie. Fritto misto...

één van de uitbaters gooit een lijntje uit... schitterend toch??? :)

Eens terug thuis (deze week dus) neem ik mama's dieethandboekje erbij (of wat ervan in m'n hoofd is blijven hangen) en zoek een paar dingen op. Op Tinternet. Dat WereldWijde Naslagwerk waaruit we zoveel kunnen leren... Om te beginnen beperk ik me tot Nederlandstalige info.
Die - zo blijkt al snel - even tegenstrijdig is als het aantal posts die je kan vinden omtrent dialysediëten. Wat de ene als "goed" of "toegelaten" bestempelt, noemt de andere dan weer "absoluut te mijden". Ach zo?
En dan heb ik het niet eens over het verwonderlijk chronisch gebrek aan info. Voor een aandoening als nierinsufficiëntie valt er biezònder weinig bruikbaars te vinden in het Nederlands. Dan maar over op Engels. Ook dààr nix dan tegenstrijdigheden.
Binnen de vijf minuten tolt m'n hoofd van de elkaar tegensprekende informatie. Die ik probeer te onthouden (maar ik slaag daar natuurlijk niet in en vandaag kan ik niet printen).
En tòch, denk ik, ... DOM ben ik niet. Als ik het niet kan begrijpen, met een minimum aan logisch denken en een even strikt minimum aan dataretentie....wie kan dat dan wèl???

Het bos. De bomen. I'm lost.

Ik wil graag eindigen in schoonheid. Maar het is moeilijk. Omdat ook de katheter ter discussie wordt gesteld.
"Waarom" willen de olijke dokters in Italië weten "en hoe lang heeft mijn mama een katheter?"
Die blijkt enkel per uitzondering, in gevallen van nood en absoluut tijdelijk (maximum 1 à 2 maanden) te worden ingebracht bij nierpatiënten. De standaard praktijk is iets wat ze een fistel noemen. Een soort onderhuidse prothese op de bloedbaan die iedere keer wordt aangeprikt om de kunstnier aan te sluiten. Na de behandeling gaat de naald eruit, sluit de huid zich vanzelf en kan de patiënt vrij en blij zwemmen, douchen en dies meer.
Met een katheter kan je dat NIET. Dan mag je je hooguit baden in 10 cm water (vergeet de douche maar), kijk je vanop een snikheet strand smachtend naar zwemmende mensen en moet je je voortdurend zorgen maken over mogelijke (en - vergis u niet! - levensgevaarlijke) infecties. Want bacteriën die in je katheter "kruipen", worden met een niet mis te verstane duw in de rug regelrecht je bloedbaan ingepompt zodra de machine begint te draaien.

M'n antwoord op de vraag luidt als volgt.
"Boh????" Plaatselijk slang voor "weet ik veel?"
Ik vervolledig m'n initieel antwoord.
1. Als leek ga ik ervan uit dat de heren medici weten wat ze doen en het beste voor hebben met de patiënt. Als zij opteren voor een katheter, dan neem ik aan dat een katheter - gezien de mogelijke nadelen - nòdig  was.
2. Ik wist zelfs niet dat er alternatieven waren. Nooit gehoord van een fistel.
3. Zelfs als ik de alternatieven had gekend, dan nòg weet ik er nix over. Dan nòg zou ik ervan uitgaan dat de katheter voor mijn moeder de enig goede oplossing was

"Maar," vervolg ik," hier ga ik werk van maken." Ik wil antwoorden. En redenen. En motiveringen over het waarom wèl en waarom niet.
En terwijl ik bezig ben, wil ik weten hoe het zit met al die tegenstrijdig dieetinfo.
En hoe het komt dat ze bij de ene van haar stokje draait en bij de andere nog enkele uren op de discovloer zou kunnen gaan shaken.

Een bos, zei ik? Maak daar gerust het Amazonewoud van. Dat van 100 jaar geleden. Toen het nog groter was dan nu.

Intussen vertrekt m'n moeder opnieuw naar "ginderachter". Er zijn twee plaatsen vrijgekomen in Juli. Eentje daarvan omdat de patiënt intussen een nieuwe nier heeft gekregen en dus van dat vreselijk apparaat verlost is.
De Juni-reis, georganiseerd als alternatief voor de eerder verloren Juli-optie... zou je dus verloren moeite kunnen noemen. Alleen... het wàs geen verloren moeite. Want Olijf heeft veel geleerd. Over zichzelf, over zorgen voor een moeder en over gezondheidszorg. Die ook ànders kan, heel duidelijk.
Ik ontdekte ook dat ik nog méér stekels heb dan ik dacht. Stekels die de heren medici hier in België zullen vòelen als ze niet met juiste antwoorden op de proppen komen...
Wellicht geen fraai zicht. En nix om over op te scheppen. De dagen van "meneer doctoor" zijn voorbij. Het is tijd voor duidelijkheid.

De medici in het verre zuiden krijgen een dikke doos Belgische pralines. Met een mooie strik errond. Maar dat weten ze nog niet. Want mama,.... die arriveert morgen pas.
:)

Trolley

Ik hàd het (haar) beloofd en dit uur is nèt zo goed als eender welk ander uur om het even ter sprake te brengen: de trolley.

Voor het gemak ga ik ervan uit dat iedere Vlaming weet waarover ik het heb. Het mini-koffertje op wieltjes dat door menig reiziger netjes achteraan wordt meegesleept bij wijze van handbagage.
Bij Ryanair krijgt de trolley een tweede dimensie in zoverre dat hij in totaal (handtas inbegrepen) niet méér dan 10 kg mag wegen (en dat wordt vrij secuur gecontroleerd), zeer precieze afmetingen heeft en - voor de goedkoopzuchtige reiziger (zoals Olijf) - vaak als énige bagage wordt gebruikt "teneinde meerkosten voor extra bagage te vermijden".

Het is een kwestie van kleren kiezen, wegen, kleren wegnemen, weer wegen, er opnieuw eentje bijsteken, nog eens wegen en dan met kloppend hart vertrekken naar het eufemisme dat Brussel Zuid genoemd wordt. Charleroi dus. Nix geen Brussel. Het heeft er nix mee te maken, met onze hoofdstad. Charleroi ligt "gewoon" grosso modo ergens in de buurt van Brussel Zuid. Ten zuiden van Brussel, met andere woorden. Grosso modo dan nog wel.

De trolley is wat onze vrienden Noorderburen - naar wat ik vanavond na een twee uur durend telefoongesprek leerde - een rolkoffer noemen. Oòk goed wat mij betreft. Het is een koffertje en het rolt. De Nederlandsche tael pur sang.
Diezelfde buren denken aan would-be trams of iets in dien aard wanneer je trolley  zegt (of schrijft). Een boemeltram. Of iets anders dat enige gammelheid doet vermoeden. Terwijl een moderne trolley, dewelke meegaat op de lowcost vliegtuigen, helemaal niet gammel is.

Toch weer grappig. Hoe een paar kilometers en een landgrens verder een verpakkingsitem plots verandert in een vervoersmiddel.



Deze is opgedragen aan Lehti, die twee maanden verhaal mocht aanhoren in twee uren. En dat schitterend deed :)

Grenzen nabij

"Optimist tot in de kist" heeft zo z'n grenzen.
Met een zomer als deze (en néén, ik heb geen klagen met alle tripjes die ik al naar het zuiden mocht ondernemen)... maar met een zomer als déze.. die in België..
en avonden die steevast letterlijk in het water vallen
is het niet altijd gemakkelijk om de glimlach erin te houden.

Het hàd - goddomme - best wel eens droog mogen blijven voor een keertje.
Werk je een hele week de benen van onder je lijf
wil je enkele uurtjes gaan ontspannen
en blijft het gieten.

Met een Tax-on-Web belastingaangifte in het vooruitschiet (tweede deel van Olijf's weekend)
was
een
avondje
ontspannen
best
leuk
geweest.

Dus nu is het officieel:
ik baal.

en ben pas een week terug in het land.

Emigreren lijkt hoe langer hoe aantrekkelijker.
F*ck economies
als het weer maar goed zit...

Stoffellijk overschot

Een Kempische wielrenner, u allen welbekend als Rob Goris, legde er het loodje bij neer. Ergens tussen woensdag en donderdag. In Frankrijk. Ik kende hem niet.
Een schrijver en dichter, ook wel gekend als Gerrit Komrij, deed hetzelfde. Het hoekje om. De pijp aan Maarten. Hij deed het vandaag en in Amsterdam. Terwijl hij al een poos in Portugal woonde. Ik kende hem niet.

Ze gaan dood, de mensen.
We doen dat allemaal vroeg of laat. Geboren worden - een werkwoord, overigens, dat je niet zèlf doet, maar ondergaat - en sterven. Dit laatste doen we dan weer wèl zelf. We worden niet gestorven. We gaan vanzèlf dood.
De enige twee absolute zekerheden in ons menselijk bestaan. Op de wereld komen en er weer uitstappen, al dan niet gewenst, al dan niet vrijwillig.

De dood of iets wat daarop moest lijken en waar Gerrit Komrij het blijkbaar heel vaak over had (maar wat weet ik - cultuurbarbaar suprème - daarvan???), kruiste de laatste jaren nogal vaak m'n pad. Sta me dus toe als ik niet meteen in tranen uitbarst, de eerste de beste trein naar Amsterdam of de Kempen neem en boeketjes bloemen ga neerleggen bij de deur, poort of oprit van bovenstaande prominenten.

Dood of afscheid. Hoe dan ook... wèg. Niet meer bij machte om hem/haar te zien. Nooit meer.
Nou ja.... het is gebeurd en dat zal het nog wel doen. Gebeuren.
Deze jaren hebben me wat geleerd. Iets verbazends. Ontstellend zelfs.
Dat ik harder ben dan ik dacht te zijn. Véél harder. Tè... zou ik bijna durven zeggen.
Maar goed... de toekomst zal me naar goede gewoonte nog nieuwe dingen leren. Waar ik misschien weer wat meliger van word.

Dat "harde" manifesteerde zich vandaag tijdens een radioreportage. Waarin het "stoffelijk overschot" van wijlen Komrij werd vernoemd. En ik niet veel méér dacht dan... "euh? stoffelijk overschot? Waar halen we't vandààn?"

In mijn deel van de Lage Landen schuiven we overschotjes op een bord, overtrekken ze met een plastic folie en leggen ze in de koelkast. Om morgen op te eten. Of overmorgen. Wanneer we trek hebben. Of weinig tijd om te koken.
Restjes dus. Kliekjes.
Waardoor ik stoffelijk overschot maar raar vond klinken. Op dat eigenste ogenblik.
Want Olijf mag dan wel een barbaar zijn, de term kende ik. Oh ja.
En tòch vond ik hem vandaag raar klinken.
Ik zag mezelf een stukje Komrij in de koelkast zetten. Deurtje toe, lichtje uit. Voor morgen. Voor de kleine trek, weetuwel?

Da's dan hard eh. Sarcastisch zelfs. Dòe het maar... niet-intentioneel sarcasme...
Of tonen zich misschien dan toch tekenen van vermoeidheid?
Nope, ik mag de schuld niet op een ander schuiven.
Want ik ging verder.
Hoe de Engelsen het noemen, dat overschotje. Remains.  Oòk - als ik me niet schromelijk vergis - een term voor overblijfselen. Restjes.
Wat achterblijft nadat dat onbewezene, dat wat we "ziel" noemen, het lijf verlaten heeft.
La salma zeggen m'n Italo-medemensen. Ik ken het woord maar wil het graag nog even door een vertaalmachine jagen en dan krijg ik "body, corpse". Dat klinkt al heel wat minder cryptisch. Tenzij de vertaling maar zo-zo was. Om ervan af te zijn. Misschien dachten de vertalers op een maandagmorgen "close enough" en lieten ze het daarbij. Wie zal het zeggen?
Uw Olijf alvast niet.
Want het gaat wat ver. Doden ontleden. Licht taalkundig dan toch...
Duits en Frans ontsnappen me dan weer en het wordt laat.
Zonet zei ik nog dat een bed een goed idee leek. Waarna menselijke kliekjes me door het hoofd begonnen te razen.

Punt is: we komen en we gaan. Alleen dàt is zeker. Al de rest daar tussen in is giswerk. En daar kan je het liefst alleen maar het beste van maken. Niet?


Ja sègh.
Een bed lijkt plots weer een prima idee.
En morgen... is nog steeds een andere dag. Waarin ik vrolijk wakker hoop te worden. Jewèl! :)

Kermis in d'hel

Zo heet dat hier "aan mijn kanten"... wanneer de regen uit de zon valt. Of zoiets.

Ruim 7 uur. In de avond.
Een paar weken intussen verwijderd van de langste dag van het jaar, die ik - voor het eerst in m'n quasi quasi halfeeuwelijk bestaan - dit jaar meemaakte laggiù (ja, gaat u het maar opzoeken. Een tijd geleden liep er een blogje over maar uw Olijf is vandaag ruim te lui om de link voor u op te snorren).

Ruim 7 uur dus. Na enkele dagen zwaar wisselvallig weer (lees: vaak zon overdag en gietende regen zodra ik thuis kom om te ontspannen....) wil de zon nog schijnen op het ogenblik van m'n thuiskomst.
En ze is warm! Dat vraagt om een moment in de tuin. Strijk, het liefst. Of voor onze Noorderburen: "languit onderuit".
Horizontaal dus. U weet wel. Lui en zonder gêne. :)

Ik haast me naar binnen, smijt neer wat zich laat smijten en zet de rest voorzichtig neer. Enkele minuten later sta ik al in de tuin.
Snel nog even het fotoapparasie erbij nemen want de Vijgenboom heeft z'n best gedaan en daar ben ik fier op. Die paar dagen -10°C deze winter hebben hem niet geveld en dat mag geweten worden.
Terwijl ik bezig ben, vliegen ook de Lavendel, het Juffertje-in't-groen en het muurleeuwenbekje erop en dan vlij ik me neer. In de tuin. Onder de druiven.
Ik schat dat ik nog een half uurtje of zo heb vooraleer de zon achter het hoekje (van de garage) verdwijnt.
Edoch... iets wat lijkt op donkere wolken pakt zich samen. Maar de zon houdt vol. Op standje "laag". In de zin van laag aan de horizon... laag genoeg om onder de wolken door te schijnen.

Tien minuten na de eerste rustpoging voel ik druppels. Kleintjes. Ze voelen lekker aan.
Even denk ik "hadden we dit maar in het verre Italië op de middag... bij die 40°".
Het probleem met regen laggiù is dat hij er IS of niet. En wanneer hij er IS, dan heb je't geweten.
In bàkken komt hij dan naar beneden. Zondvloeden in het meervoud. Het liefst in een kwartiertje tijd. Met giga-plassen en verzuipende wagens tot gevolg. Druppeltjes zoals deze die ik nu voel, bestààn daar amper.
Dus blijf ik liggen. In de druppeltjes. M'n zomerjurkje stop ik snel weg onder de tuinzetel. Het kussen van de zetel mag nat worden... dat laten we nadien wel drogen... maar niet àlles hoeft meteen op de wasdraad... die er niet is.
Nog eens 5 minuten later worden het druppels. Frisse. Met wind. En vind ik het al lang niet meer zo leuk om er in te liggen. Of onder. Wààr lìg je precies wanneer het regent? Erin of eronder?

Los van m'n precieze positie beslis ik dat het "slimmer" is om weer naar binnen te gaan. Pakweg een kwartier heb ik buiten gehad. Ik stel me tevreden. Voor vandaag.
Morgen is een andere dag.

Oude takken gaven het op.
Nieuwe takken namen het over :)

Ik hou(w) van blauw. Of wit. Of paars.
En alles wat daartussen ligt :)

Eens binnen krijg ik een online-verslag van onderwaterperikelen in Spanje. Ik luister, vraag en ben blij. Dat Tinternet bestaat. Zelfs op slimme telefoons.
En dan is het etenstijd. Ginds in Spanje. Want ook dààr eten ze laat.
Olijf heeft al gegeten, is moe en denkt dat een bed deugd zal doen. Want hier eten we vroeg en is de spijsvertering al ingezet. De zon op de haag laat ik voor wat ze is. De haag ook. Die dient gescheerd. Of geschoren. Zoiets. (geknipt, allà).
Druiven willen graag getopt, onkruid gewied en tomaten gediefd. Om nog te zwijgen van de dode takken op m'n moedige Vijg.
Maar ik zei het al: Domani è un altro giorno.
Morgen gaat ook. Of overmorgen.

Voor vandaag ben ik voldaan.

Ferro

Dansen.
In open lucht.
Dat stond vanavond op het programma.

Voor het eerst sinds een jaar (en vorige zomer sucked door al die regen... in open lucht)
Vandaag scheen de zon. Hard en lang.
Waardoor ik me gesterkt voelde in m'n overtuiging dat
dansen
vanavond
een vaststaand feit was.

Toch tussendoor - verdorie toch - eerder toevallig ontdekken dat Ferro in Brussel was.
Tiziano Ferro.
En een beetje spijt hebben dat ik dat niet eerder had geweten.
Maar ik ging gaan dansen. En eentje een gelukkige verjaardag wensen.
Dus Ferro moest wachten tot "volgende keer". Lees: tot in de pruimentijd.

Ik ging gaan dansen.
Tot de regen kwam.
En weer ging.
Gevolgd door een uurtje donder en weerlicht.
Tot een uur of elf in de avond.
En ik besliste dat dàt geen uur meer was om op een weekdag aan de pleziertjes te beginnen.

Sinds gisteren werkt uw Olijf nog uitsluitend geheel in de verte. Lees: in de verste winkel van de drie.
Omdat er wat gebeurde dat niet door de beugel kon maar wèl onder de mat werd geveegd. En de betrokken persoon ermee weg kwam. Maar Olijf niet. Want er moesten brokken gelijmd worden, vuurtjes gedoofd en crisissituaties opgelost. Zoals een winkel gaan leiden die nu even stuurloos was.
Nou ja..... dat wordt alle dagen vroeger opstaan omdat iemand anders zich niet kon inhouden.
Ik herhaal... nou ja....

Allemaal niet erg. Alles heeft een reden en ik heb de mijne gevonden.
:)
Big smile, dus bloemen noch kransen graag.

En uiteindelijk...
omdat ik nix wist van Ferro in Brussel
en omdat het regende en onweerde
en Olijf op een redelijk uur thuis was (bleef)
kon ik even praten met een tizio die een weekje in Spanje zit
en waarmee ik graag en woordje wissel.

Every cloud has a silver lining.
Letterlijk soms :) 

Vol en leeg

soms kan een mens z'n hoofd zò vol en tegelijk zò leeg zijn... dat het schrijven er niet van komt.
Hoe gek....

maar goed....
in een poging om aan te tonen dat "het mens" - in casu Olijf - nog steeds in het land der levenden vertoeft... een quote. En een foto (als blogspot me toestaat). En dan zien of u de link legt...

Whatever you can do or dream you can, begin it.
Boldness has genius, power and magic in it.
Begin it now.
~ Johann Wolfgang von Goethe

Moreel?

Zo,

dèze twee weken zitten er alweer op. Vandaag geen tijd, zin en kans om te gaan bloggen.
Recht van vliegveld naar huis, naar winkel, weer naar huis, mama laten eten en naar de dialyse voeren. Van daaruit naar personeelsfeest.
Alwaar een met pensioen gaande collega werd uitgewuifd.
En Olijf getrakteerd werd op een hapje schokkend nieuws.
Moreel schokkend.

Waardoor het nu zwaar twijfelen wordt. Vriendschappen in ere houden ten koste van het eigen geweten of een moreel standpunt innemen en daarmee mogelijks iemands leven verwoesten?

Soms is geen enkele beslissing de juiste.
De volgende dagen worden loodzwaar. En dat heeft alles en nix met werk te maken. Helaas....

Nu maar snel even de gemiste slaap inhalen. Twee uurtjes vannacht waren niet echt genoeg.