Estate Italiana 2011: Vrijdag 8 juli - Olijf vertrekt

Het had net zo goed vrijdag de 13de kunnen zijn.
Met wat de afgelopen week al stuk was gegaan, kon dit er nog wel bij.
Pakken tot 2 uur in de ochtend.
Ondanks goede voornemens om vroeg in de week te starten, presteerde ik het wéér om de avond voor het vertrek met de koffers te beginnen.
Pakken is nix. Maar de maximaal toegelaten gewichten respecteren, dat was wat anders.
Als je een duikuitrusting mee wil nemen, telt dat dubbel.

Om 2 uur ’s nachts was ik min of meer klaar, dus….

Aan Ils had ik gevraagd om “voor alle zekerheid” rond 6 uur bij me thuis te zijn.
Voor mezelf had ik 4 uur opgelegd. Douche, laatste check, vuilzakken buiten zetten, auto binnen… met 2 uur voorbereiding moest dat lukken.
En – gezien m’n late activiteit – 2 uur slapen dus.
“Geen erg,” dacht ik “op het vliegtuig kan ik wel slaap inhalen”

…

Wat een vreemd geluid.
M’n wekker? Nee, iets anders.
De gsm….. DE GSM?????
Waarom de gsm????
Ik schrik wakker. Kijk naar de klok.
…. 6 uur.

…
6 uur???? WTF???
Ils aan de foon. “Sandra?”
Ik had geslapen, door 1 uur wekkerradio geslapen en was nu officieel te laat.
Honderdduizend excuses, intern (en waarschijnlijk ook extern) vloeken, lopen als een kip zonder kop, weer excuses, géén douche, koffie zetten, vuilzakken buiten, auto binnen, reiszakken sluiten en weg, halfgekamd en ongewassen.

Ils blijft – zoals altijd – ongewoon kalm. Ik bewonder dat. Hoe kalm Ils altijd blijft.

De weg naar Charleroi is helemaal vrij. Geen files rond BXL… met de vakantie kan je zoiets verwachten maar je mag er nóóit op rekenen… toch niet rond BXL.

Al pratend vliegt de tijd voorbij. Voor ik het weet, sta ik netjes in Charleroi.
Halfacht.
Ruim, ruim, ruim op tijd. Dankzij die lege ring en dankzij Ils en haar gsm.

Koffer inchecken: 1 kg minder dan toegelaten.
Schitterend, dat opent mogelijkheden voor de shopping op vakantie.
Rustig een boekje kopen. M’n tijdschrift had ik – wakker als ik was – in de auto laten liggen.
Rustig koffietje drinken, croissantje erbij, laatste sigaret vóór de vlucht en – niet vergeten – even naar de toiletten.

Ruim op tijd passeer ik de dounacontrole. Het verloopt wat traag. Blijkbaar heeft iemand vooraan in de rij iets “verbodens” bij. Zijn (of haar?) koffer blijft verdacht lang onder de doorlichtmachine liggen.
Maar ik heb tijd. Ik blijf rustig. Het valt me op dat bijna iedereen gefouilleerd wordt. Mannen door een man en vrouwen door een vrouw.
Ze zijn erg grondig, merk ik. Vooraan, achteraan, zelfs een betasting in de nek die iets weg heeft van een combinatie van kietelen en masseren.
“Dat moet een speciale opleiding zijn” denk ik nog.
En “als reiziger mag je niet kietelgevoelig zijn” ook :)

Mij valt ook de eer te beurt van een hoogstpersoonlijke fouillering. Na afloop duurt het nog even voor ik me realiseer dat ik nix gemerkt heb van de kriebelbeurt. Zal wel gemaskeerd zijn door de gedachte dat mevrouw de fouilleteuse 2 maal en vrij grondig m’n borststreek onderzocht. Duidelijk, alweer, waarom mannen bij mannen moeten blijven… en omgekeerd.

Eens voorbij de douane neem ik m’n handbagage nog even.. nou ja… onder handen, loop nog even de tax free binnen en hoor plots m’n naam.
…
M’n naam???
MIJN naam?????

Of ik zo snel mogelijk naar de gate wil komen.
Ik loop, word nog even gestopt voor gewichtscontrole –jààà jààà, die is in orde, zo’n 70 keer nagekeken – loop verder en kom licht hijgend aan bij de lege Boarding Gate.
“Pas de problème” glimlacht de steward me toe.

Ik schaam me diep. Voor de tweede keer op deze korte dag.

Voordeel – alle schaamte ten spijt – deze keer moest ik eens niet aanschuifelen tussen jengelende kinderen en zeurende grootmoeders. Every cloud en Silver lining enzo….

Ook op het vliegtuig is iedereen al gezeten… ah jaaaaa… ze wachten op mij!
“Lekker” denk ik.”ook hier nix aanschuiven, nix geërgerd wachten tot iedereen z’n zakje in het bovencompartiment heeft geperst, nix vaststellen dat meneer’s okselgeur toch niet tot mijn feromonentype hoort…
Gewoon. Lege plaats vinden, geluk hebben omdat meneer aan het raampje z’n plaats aan mij afstaat (niet omdat ik zo’n schat ben, eerder wel omdat hij naast z’n vrouw wil zitten en misschien omdat hij dan ook gemakkelijker naar het toilet kan indien gewenst) en de handbagage nog lekker dichtbij kunnen opbergen.

En dan vertrekken we. Mooi op tijd.
Fabio, onze sprekende steward, praat voor één keer es niet met die typische vliegtuigintonatie. Z’n Engels is zelfs meer dan behoorlijk. Respect.

Vluchtroute en reddingsvestje worden besproken. Olijf kijkt voor het eerst in haar vliegtuigcarrière es niet meer mee.
Mocht er es wat uit de lucht komen vallen, dan is het nog zeer de vraag of we kalm zouden blijven. En mocht ik kalm blijven…na bijna 40 jaren vliegen, weet je hoe je de nooduitgang vindt in een brandend toestel… de lichtstrip enzo…

M’n aandacht gaat wél uit naar de schaamteloze sigarettenreclame. Bon, nééééé, geen sigarettenreclame. Sigarettenvervàngersreclame: De Smokeless.

Eerst zegt Fabio dat roken niet is toegestaan op de vlucht. Yep, weten we. Da’s al jàren zo. No surprise there.De “goeie” ouwe tijd dat je vóóraan mocht roken en je daarbij nog oprècht dacht dat de niet-rokers àchter je daar ab-so-luut nix van merkten, is definitief voorbij
Maar goed. Niet roken in de vlieger…. Dus.

“Mààààr…. Voor de èchte rokers onder u hebben we een geweldig product. De Smokeless sigaret! In drie smaken: Menthos, …. (vergeten, maar het leek me bijna Strawberry) en American… voor de echte rokers. U kan rustig genieten van de smaak van uw sigaret zonder uw medepassagiers te storen. De Smokeless heeft hetzelfde nicotinegehalte als een gewone sigaret. De èchte rokers onder u zullen het verschil niet proeven”

Ik zwéér u: Fabio zei voortdurend “èchte rokers”…. maar dan in in het Italiaans… en in het Engels.

Iets zegt me dat de mooi gebronsde Fabio zelf óók een vero fumatore/real smoker is. Iets in z’n enthousiaste uiteenzetting deed me zoveel vermoeden.
Dàt OF hij heeft aandelen in de Smokeless. Of een stevige commissie na verkoop.
En hoewel Olijf nog steeds rookt, ik heb geen problemen met enkele uurtjes saffieloos. Ik hoef geen nepsigaret om te doen alsof.
Ik vind het wel heerlijk ironisch dat – exact 1 week na de invoering van het totale rookverbod nu eindelijk ook in België! – Fabio zo’n boom opzet over èchte rokers in nauw afgesloten ruimtes :)

Olijf wacht op het koopkarretje. Er is iets wat ik “moet” kopen. Het reclameboekje heeft zonet een nood gecreëerd: The Fragrance Atomiser”. Een must voor de frequente lowcostairtravelgebruiker. Weegt nix, bevat niet zoveel vloeistof dat je’t moet declareren en kost… goh… nix eienlijk. Great value zegt het boekje … en wie is Olijf om dat in vraag te stellen…. Eigenlijk :)

Voor de volgende reis wil ik mezelf nog een kadootje wensen. Een notebook. Of een tablet.
Neen, niet om steeds online te zijn maar omdat die éne periode waarin Olijf zeeën van tijd heeft om te schrijven… alles in een schriftje moet.
En schrijven… goh… dat gaat nog wel, maar overtypen (olijfnoot… die leesbaarheid achteraf blijkt stevig tegen te vallen) en foto’s kiezen nadien, dat komt er nooit van. Of niet helemààl.
U weet dat, want Olijf heeft nog geen enkel reisverhaal volledig uitgeblogd.
Mij frustreert dat.
Van u weet ik het niet, maar mij…. frustreert dat :)

jong geleerd is oud gedaan :)

"Gene vette" als foto... maar Olijf heeft dit aankomstzicht te lang moeten missen.

het is zover....

de teksten zijn overgetypt.
De foto's zijn klaar.
Olijf gaat eraan beginnen: my holiday blog.

In stukjes, omdat het alweer laat is, maar de aftrap wordt gegeven.

Hope you enjoy it.

afscheid van een stukje geschiedenis

Er gaat iets verdwijnen uit Olijf's huis. Uit de garage, om precies te zijn.
Na zo'n 27 jaren.
De Piaggio Bravo.

Ik had 'em als studente aan de unief. Olijf was nog extreem lui toen. Nòg luier dan nu :)
Geen fiets, zoals de meeste studenten.... neen... een brommer.
Altijd gedroomd van een Vespa maar dat behoorde toen niet tot de mogelijkheden.
De helft moest Olijf zelf betalen, de andere helft werd door de ouders bekostigd.
Die Vespa kon ik dus mooi op m'n buik schrijven.
Maar Olijf, tòen al even fanatiek als nu, bleef in "het huis". Dat van Piaggio, de makers van de Vespa.

Het werd dan maar een Bravo. Destijds was dat ginderachter een bijzonder coole brommer. Met dubbel zadel, om vriendjes mee te vervoeren.
Ik heb 'em lang gehouden, een beetje omdat ik dacht dat neef S hem misschien zou gebruiken wanneer hij 16 werd.
Dat was dit jaar. S werd 16.
Ik heb het hem niet gevraagd, maar iets zegt me dat de Bravo nu niet meer zo cool is als 27 jaar geleden.
S kan trouwens best wat fysieke beweging gebruiken. Hij lijkt wel zo lui als Olijf vroeger. En - omdat ik hoop dat hij m'n koers niet vaart - ik heb liever niet dat hij zich rot gaat voelen over zichzelf zoals ik dat vroeger deed.
Dus mocht de brommer weg.

Door toeval, echt toeval, kon ik hem plots verkopen aan ... val nu dood... een ouwe Italiaan op m'n werkplek.
Ik zag hem rijden met een Bravo, zei daar wat over (en dat ik er ook eentje had)... voor ik het wist, wou hij de mijne kopen! Zo geflikt, nix geen moeite voor gedaan.
(Voor het gemak neem ik aan dat je Italo moet zijn om een gedrocht als mijn Bravo te kunnen appreciëren.... en eigenlijk ben ik daar stiekem een beetje blij om)

Nu, twee maanden later (meneer had een afbetalingsplan voorgesteld), gaat de Bravo naar een nieuwe baas.
Vandaag haalde ik hem van onder het stof, waste hem, blonk het chroom op, pompte de banden op en legde hem - samen met m'n potige overbuur - in de auto. (Oeps: ik herlees en herschrijf. De overbuur werd NIET in de auto gelegd. Hij hielp bij het te rusten leggen van de brommer. That's it.  Olijf legt geen overburen in haar auto....)
Morgen is hij niet meer van mij.

Ga ik hem missen?
Och.... een heel klein beetje, heel even.
Maar ik deed er al jaren nix mee. Sinds m'n studententijd om precies te zijn.

De sleutels van het stuurslot kon ik niet meer vinden. Twee uren zoeken op alle plaatsen die ik me maar kon voorstellen, leverde enkel een onverwachte pauze in oude foto's op. Niet te lang, ik had geen tijd.
Die oude foto's moet ik op een donkere winterdag maar es opnieuw doornemen.

De doos met herinneringen aan het ex-lief passeerde ook even door m'n handen. Even dacht ik "weggooien, die boel". Maar dat lukte nog niet. Doos terug in de kast gezet. Ook voor een andere keer. Die dag komt nog wel, dat ik alles weggooi. Of op een donkere plaats op de zolder zet.... tot m'n neefjes na m'n dood de hele boel moeten opruimen en zich afvragen wat ik met al die rommel deed.

Brrrr... rare gedachtengang. NU al wegsmijten opdat m'n nabestaanden niet teveel opruimwerk zouden hebben: waar in godsnaam hou ik me mee bezig?

Samenvattend: de Bravo gaat morgen in ander handen.
Eigenlijk ben ik daar blij om.
Dingen wegdoen is niet m'n sterkste punt. En daarmee druk ik me zachtjes uit.

U ziet het: Olijf méént het. De brommer kan niet blijven. Hij ligt al klaar voor de reis. Zodat ik me morgen niet bedenk :)

Voorbeeld: Geluk (of het gebrek eraan)

Voor het eerst in wéken, zoniet màànden.... schijnt de zon.
In het weekend.
Terwijl je - godbetert -  THUIS bent.

Allerlei mogelijkheden openen zich maar je kiest, uit eigen vrije wil, voor thuisblijven in de tuin.

Na de dagdagelijkse huishoudelijke geplogenheden vlij je je neer... nog steeds in de tuin.
Alles is OK.
Tot het te heet wordt en je denkt..."het zeetje zou deugd hebben gedaan".
"Op dit moment zullen X en Y wel dit en dat aan het doen zijn".

Dat je denkt aan X en Y... er is op zich nix mis mee.
Tenzij je hardnekkig blijft wensen dat je het daadwerkelijk kon ZIEN. Hoogstpersoonlijk.


Of tot je merkt dat de overburen - in volle expansie - wel biezònder veel lawaai maken met hun zaag-, hak- en boormachines. En dat dat niet erg rustgevend is. Zoals... ginds, waar nu NIET gewerkt wordt.

Het staat sereniteit en/of gelijkmoedigheid in de weg.
Wat ik er probéér  bij te denken, is "het gaat wel over".
En vlak daarna vraag ik me af of dat "overgaan" wenselijk is.

bon ja.... geen zever. De zon schijnt vandààg en is morgen misschien weer weg. Niet te lang stilstaan bij levensbeschouwelijke vraagstukken is de boodschap.

Het gevaar van nieuwe doel(stelling)en

Het kàn je overkomen. Dat IETS je pàkt en je doelstellingen - in het mildste geval - bijstuurt of - in het meer extreme - verandert. Daar is nix mis mee, meen ik.

Het gevaar ervan, is dat je malcontent wordt om de route die je voor jezelf had uitgezet.... soms na veel nadenken, overwegen, wikken en wegen... om dan plots te - nah ja - "ontdekken" ... dat je jezelf een (half) leven lang had voorgelogen, allemaal in het belang van contentement,  bij gebrek aan een beter woord.

Ik ben niet als énige op zoek naar "het Geluk" met de Groote Gee.
Het is bijna een modewoord geworden: "Geluk". Méér zelfs: de ene na de andere toespraak door "een expert terzake" wordt je toegestuurd, geadverteerd of bijna ongevraagd in de strot geduwd.
Bon nee... ik overdrijf. Als je jezelf ervoor openstelt, wordt nix je in de strot geduwd. Je "verneemt" het omdat je er interesse voor toonde en omdat Tinternet en andere inschrijfmogelijkheden je naam en coördinaten onthielden.
Voor één keer geen blaam aan de Geluksverkopers dus (Ken jezelf en je eigen toedracht aan wat je overkomt.... enzovoort enzoverder)

Maar goed. Olijf (her)ontdekt dus een oude wens en voelt zich goed.
....
Tot ze zich (mild) slecht gaat voelen, wegens ontevredenheid met "het heden".
En "het heden"...het NU... is vandaag, meer dan ooit en minder dan morgen, het onderwerp van gesprek.

Blijf aanwezig in Vandaag.

Olijf zit met een half hoofd in Morgen.
Lichtjes geperturbeerd. Maar vechtend om alles terug in lijn te krijgen. Naar Vandaag.
't Is niet gemakkelijk.
Maar moeilijk gaat ook, zei m'n Mémé zaliger altijd.
En daar doe ik het dan efkes mee. Omdat je er mag van uitgaan dat oudere mensen, met méér ervaring dan jezelf.... het vaak béter weten.

Pukkelpop II

"Gedachten gaan uit naar iedereen daar op pukkelpop... Ben echt geschokt erover wat er gebeurt is... Heb juist vernomen wat er gebeurt is..."

lees ik op FB. Ik zie enkel twee dt-fouten, een slechte zinsbouw en ergernis om de sentimentele zever van iemand die de dag voordien z'n 5-minuten-oude-ex-vriendinnetje publiek zat af te breken met 54 reacties tot gevolg (vooral van mensen die hem gelijk gaven en mee begonnen te schennen).

en 10 minuten later (van zelfde individu)
"wij willen langs deze weg de slachtoffers en gewonden door het noodweer op pukkelpop steunen . Plaats dit op je profiel als steun voor deze mensen !"

welja... "wat heb je nu bewezen?" vraag ik me af.
Dat je een zin kan kopiëren en plakken met je PC?
Dat je meeleeft zonder je gat op te lichten?

Is FB lezen  ECHT het eerste wat de nabestaanden gaan doen?
Of worden ze enkele dagen/weken/maanden na het gebeurde - wanneer ze opnieuw in staat zijn om hun sociaal (netwerk)leven terug op te pikken - op pijnlijke wijze herinnerd aan die noodlottige dag waarop een boel onbekenden zich aan copy-paste-activiteiten wijdden?

komaan zeg......

Laat ons even niet vergeten dat ieder massa-evennement sowieso risico's met zich meebrengt.
Risico's die je maar best kan kennen.
Zoals daar zijn: flauwvallen door deshydratatie, oververhitting of stomweg adoratieve emotie.
Verpletterd worden door over-enthousiaste fans. Bestolen worden door onbekenden. OD door aanvaarden van zinsbegoochelende middelen van onbekenden. SOA's van tentsletjes.

Wat gebeurde in Kiewit was vrèselijk. Net als alle andere grote en kleine rampen die eenieder van ons overkomen.
Help als je kan helpen... maar doe dat niet virtueel voor de schoon ogen van je vrienden.

Pukkelpop... ik mis iets

Vandaag nog geen nieuws gehoord of gezien.
In zo'n geval is FB handig blijkbaar.
Er is iets ergs gebeurd. Doden en gewonden als ik het goed begrijp. Al dan niet tengevolge van het noodweer van vandaag.

Ik weet dat het heeft geregend. De zon heeft zich ook enkele keren laten zien. Maar verder weet ik nix.

Op FB verschijnen de sympathie-betuigingen als paddenstoelen uit de grond (dat heb je dan met nat weer... veel paddenstoelen)

Ik weet het niet. Iets stoort me.
Voor je't goed en wel weet, heeft iemand een pagina gemaakt: "Ik ken iemand op Pukkelpop 2011" en die pagina kan je dan "leuk" vinden.
Terwijl ik dit schrijf, vinden 248 mensen de pagina leuk.

Mja... "Leuk" in geval van doden en gewonden is ietwat misplaatst om het zachtjes uit te drukken.
En - nogmaals - ik heb geen flauw benul van wat gebeurd is. De nachtelijke journaallus zal me ongetwijfeld up to date brengen.

Los van de vind-ik-leuk-knop, ben ik nog steeds geperturbeerd.
Uiterààrd zal je iemand kennen die op Pukkelpop is (geweest). Daar hoef je sowieso al gene speciale voor te zijn.
In het beste geval kan je maar hopen dat wie jij denkt te kennen NIET tot de slachtoffers hoort.
En je "dus" niet eens openlijk hoefde te sympathiseren met een pagina, aangemaakt door een sensatiezoekend individu die koste wat kost moest laten weten hoe sociaalvoelend hij of zij wel was.

Ik klasseer het in dezelfde verticale map als bloemen leggen op Princes Diana's sterfplaats. Of de aanwezigheid van duizenden fans op de begrafenis van La Esterella. En taferelen van aandoenlijk jammerende mensen bij een signeersessie ten behoeve van de mishandelde meiskes van pervert X... enkel en alleen omdat dat in het nieuws komt.

Er is verdomde veel miserie in de wereld. Veel pijn en onrecht. Zolang het het nieuws niet haalt, ontwerpt niemand daar een FB-pagina voor, legt niemand daar een bloem voor neer of signeert niemand een gastenboek.
We maken àllemaal onze persoonlijke tragedies mee.
Maar zodra het enigszins publiek wordt, moet je "erbij" zijn geweest... al dan niet in levende lijve (met excuses voor de ongelukkig gekozen zinswending).

Yep, de kans is groot dat ik" iemand" ken die op Pukkelpop was.
Neen, het doet me NIETS méér (en eigenlijk veel MINDER) dan het leed van m'n naaste vrienden of familie.
en Neen, ik wil daar dus nix over zeggen op FB.
Zal ook niet mee betogen, geen bloemen leggen en geen gastenlijsten ondertekenen.
Tenzij het iemand is die ik ECHT kende, van dichtbij. En dan enkel omwille van hem of haar.
Hetgeen ik dus niet hoop....uiteraard.

Wat er mis is met dat hele fan-gedoe... is dat het ziek is.
Vind ik.

Voor Ils en haar multifocale nieuwsgierigheid

Eén foto voorlopig (een mens mag niet overdrijven van de eerste keer).
Van de leukste dag van de hele vakantie.

Afspraak met mezelf

Die vakantieblog, dat blijft zich vooruit schuiven.

Reden(en)?
Ondersteunende of illustrerende foto's die moeten gekozen, bewerkt en/of geplaatst worden. Op één manier leuk en op een andere a drag.
Waardoor een Olijf aan uitstel en nadien afstel doet.

Stukken (zoniet alles) van wat ik wilde schrijven, werd reeds genoteerd, met pen en papier op de ouderwetse manier. Dat is dus niets méér dan overtypen.
De foto's, in wezen, bestaan ook.
't is de Samenhang die me tegenhoudt. Eens ik begin, moet het bij elkaar blijven.
Dan weet ik, met andere woorden, dat ik uuuuren zoniet daaaaagen lang bezig ben met die post(s).

Dus, om mezelf in gang te krijgen (en te houden) spreek ik wat af met mezelf.

• begin gewoon te typen
• steek die foto's erbij
• en, als het verslag es onderbroken wordt door een andere post (wat kàn, er gebeurt dagelijks zoveel dat voor Olijf blogwaardig is) , dan hou je de draad er maar in door iedere vakantieblog te laten voorafgaan door "Estate Italiana 2011"

Het zou me in gang moeten krijgen.
En voor u, mocht u dat al wensen, de samenhang enigszins te behouden.

anders komen "we" er niet. Niet?

Dit is het niet

... denk ik, zonder somber te zijn.

Thuis, afgepeigerd van alweer een vermoeiende dag op het werk.
Werken is goed. Werken is dik OK. Olijf klaagt niet.

Neemt niet weg dat ik moe thuis kom.
Heb ook "wat" weinig gegeten vandaag omdat de weegschaal me weer iets anders toonde dan wat ik wilde zien (en dàt - uiterààrd - terwijl ik perfect WIST dat de weegschaal zou tonen wat ik net niet wilde zien... een vrouw is een raar ding).
IETS moet een mens eten, dus werden het de kliekjes van zondagmiddag. Toen had ik braaf en uitgebalanceerd gekookt voor mama. Teveel natuurlijk, want ze eet niet meer zoveel.
Op zondag mag mama van zichzelf en van de dochters al eens zondigen. Zondigen is in dit geval eten met een beetje zout. Zodat het nog wat zou smaken.... en wij (de dochters) hopen dat ze dan voor één keer in de week es wat meer zou eten.
Want ze vermagert zo. Dat zegt ze zelf.
En het klopt. Ze vermagert.
Want het smaakt haar niet, dat eten dat ze meekrijgt, helemaal zoutloos en zonder de minste fantasie klaargemaakt.

Olijf kookte dus, met een béétje zout en zorgde voor de hele mikmak. Aardappeltjes, twee soorten groentjes en schaap. Schaap smaakt ons, dus dat zat goed.
Ze had er zin in... tot ze de opgeschepte porties alvast begon te oeioeien.
"Oei oei! Da's teveel se! Da ganek ni opkrijgen!"

Maar ze deed haar best en at op wat Olijf had geserveerd.
Hoe dan ook had Olijf blijkbaar voor vieren gekookt want de helft bleef over.
Waardoor.... vandaag kliekjes. Gezonde... dus ik voel me safe.

Na het werk dus, moe thuis en de zon haalt nog nèt het randje van de tuin.
Ik eet buiten, gezeten op een tuinstoel aan de tuintafel. Zoals dat hoort. Nààst de stoel gaan zitten staat zo vreselijk mal....
Ik denk terug aan een gesprek dat ik eerder vandaag had met een collega over gelukkig zijn, zich ontworteld voelen en dies meer. U kent het soort gesprekken misschien. ... of misschien ook niet.
Olijf leeft in een wereld van singles en die plegen zulke onderwerpen al es aan te snijden... vooràl wanneer het "wringt".
Wàt er precies wringt, hangt van persoon tot persoon af en toetter in wezen ook niet toe. Als het wringt, zoek je iemand om mee te praten.

Ontevredenheid, onrust en ontworteling... een heleboel on's passeren de revue. En Olijf luistert.
Ik voel me niet echt meer ontevreden. Zelfs niet onrustig (hoewel daar vermoedelijk bijzonder veel reden toe is met een chaotisch leven als het mijne). M'n wortels zijn terug gegroeid, al weet ik soms nog niet helemaal wààr... maar ik (en m'n wortels) hou(den) "het" vast. Ik wéét iets... maar ik weet nog nog niet goed wat het is (voor wie dit begrijpt.... laat me wat weten, want ik begrijp het zèlf nog niet volkomen :))

Terug naar m'n tuinmeubilair en de kliekjesmaaltijd.
Daar zit ik dus, geworteld te wezen.
En dan denk ik...
"Dit is het niet".

Vind ik het erg dat ik alleen zit te eten? In m'n onafgewerkte tuin achter m'n onafgewerkt huis?
Nope, niet erg. Niet ideaal maar niet erg. Het IS gewoon wat het is.
Maar het is "het" niet.

Net zomin als de bloemen (of wat daarvan rest) die ik enkele dagen na m'n terugkeer in een poging van bewondering kiekte.
Ik vond ze mooi, maar ze zijn "het" niet.
Of de wolkenlucht zondagavond. Mooie kleuren, maar geen horizon.
Ik vond toen òòk dat ze "het" niet waren.

Alles wat ik daarvan kan maken - voorlopig - is dat ik iets weet.... maar wàt precies?
Mboh!
Het zal wel komen. Daar vertrouw ik op.
Dat ik het ooit zal weten.

(Olijfnoot: Maakt u zich geen zorgen als u niet kan volgen. Ik kan dat ook niet :) )

Eerder deze week zag ik deze (gefotografeerd door m'n denkbeeldige bijrijder, Lehti :))
En in gedachten was ik weer wèg, méé met één van de vliegers :)