kort kort kort lang lang lang kort kort kort

... __ __ __ ...

Oftewel SOS Phara De Aguirre.

Wat was ik rotbeschaamd deze week...
Zoals u wellicht reeds vermoedt aan de hand van eerder geschreven blogs, is Olijf niet bepaald een uitgesproken nieuws-spotter.
Mijn TV is eerder een geluidsbron, iets om de stilte te doorbreken met pratende stemmen, wààr die het ook over hebben, het maakt me weinig uit.
Vaak doet een stom vrouwenitem wel de trick voor mij. Wat eindeloos gezever over niets. Ik luister toch niet echt.
Heel vaak (en dat is dan wanneer de ogen écht richting TV gaan) zap ik wat over en weer tot iets me kan interesseren.

Deze week stopte ik bij Phara. Dat gebeurt niet vaak, maar deze keer dus wel.
Nu, ik ken Phara niet persoonlijk. Herinner me dat ze vroeger iets in de trant als Terzake presenteerde, alwaar ze de keiharde en onverschrokken journalist-interviewster belichaamde.
Herinner me dat ik destijds vaak dacht "Ik zou zo lang en zo diep niet durven doorvragen". Vond haar meestal vrij gevat ook.
Ik zoek haar tersluiks even op en lees ergens: "Phara De Aguirre, VRT-nieuwsanker en gesel gods van elk politicus". Een redelijk accurate samenvatting van de professionele Phara, vind ik.
Daarna (ik geloof dat er wat persoonlijks in haar leven is gebeurd) is ze overgeschakeld op een eigen praatshow die iets softer zou moeten zijn.

Dié show zag ik dus deze week.
Ze was net bezig met Antwerps burgervader Patrick Janssens op de rooster te leggen.
Een studiebureau had net een alternatief voor de Lange Wapper voorgesteld en daarover moesten dus vragen gesteld worden.
Wat me trof aan de eerste beelden, was de kalmte die van Janssens uitging bij het geven van antwoorden. Daarom bleef ik kijken.
Wat ik daarna zag, vond ik ronduit beschamend.

Phara deed haar uiterste best om Janssens antwoorden te ontfutselen die de man op dat ogenblik niet kón en dus niet wou geven. Iets "triviaals" als "ik heb het dossier nog niet bestudeerd en kan dus geen uitspraken doen over details die ik niet ken" hielden Phara niet tegen om telkens weer opnieuw dezelfde vraag te stellen.
Een stemmetje had haar ingefluisterd dat een eventuele aangepaste versie van de Lange Wapper eventueel opnieuw bespreekbaar zou zijn. En indien eventueel bespreekbaar, moest de gemiddelde Antwerpenaar dan eventueel toch nog gaan vrezen voor een nieuwe Wapper?

Janssens had OF geen zin om hierop te antwoorden OF had - zoals hij beweerde (maar ik ben niet stom: ook hij is en blijft een politicus) - écht nog niets terzake vernomen en KON bijgevolg geen zinnig antwoord geven.
Vandaag de dag wordt er trouwens voor gezorgd dat je als politicus zo vaag mogelijk blijft. Laat je een scheet, dan wordt dat zodanig opgeblazen (pardon the pun) dat jij als schetenlater nadien met klém een verklaring moet afleggen dat je nooit een scheet gelaten hebt en dat je ook nooit van plan bent een toekomstige scheet te laten.
Je zou als politicus voor minder gaan zwijgen.
Janssens liet zich dus geen woorden in de mond leggen en bleef bijzónder kalm terwijl hij dat aan het publiek én aan Phara diets probeerde te maken.

Maar Phara liet niet los.
"Ja maar, ALS...."
"Neen," zegt Janssens "dat voorstel is nog niet geuit, dus ik kan daar onmogelijk een uitspraak over doen".
"Ja maar, STEL..."

Eerlijk, lieve lezer, ik werd misselijk van het bloeddorstige sensatiezoeken van Phara.
Of ze het doet om de sport, om haar reputatie hoog te houden of omdat de VRT z'n kijkcijfers érgens vandaan moet halen... ik weet het niet.

Bijkomende bron van ergernis voor Olijf was het feit dat handig wordt voorbijgegaan aan het feit dat het vertrekpunt potentieel goed nieuws was: goedkoper, milieuvriendelijker (denk ik, want de Groenen waren content) én minder overlast voor de omwonenden. Goed nieuws, daar doen we niet aan... het moet persé negatief zijn en Phara heeft dat zéér goed begrepen.

Het interview had interessant kunnen zijn, ware het niet dat lieftallige Phara het niveau danig naar beneden had gehaald met haar vermoeiende herhaling van dezelfde vraag. Na 20 keer zwijgen zou het duidelijk mogen zijn dat er géén antwoord komt, meiske....
En ik dacht dat IK dûr de comprenure was :)

Nee nee.... SOS... VRT/Canvas.... jullie "kwaliteit" komt al lang niet meer van eigen bodem... en dat vind ik spijtig.

WarmWaterMan

Verdorie verdorie verdorie.
Het leven kan toch gekke kleine dingen doen...

Het is vrijdagochtend. Warmwaterman is net opnieuw langsgeweest.
Hij was dik op tijd. Halfacht was afgesproken: om twintig over zeven gaat de deurbel.
Olijf had zich voorzien. Goed op tijd opgestaan om toch maar niet in "peignoir" de deur te moeten open doen.

Warmwaterman gaat direct aan het werk. Twintig minuutjes later is de job geklaard.
Hij moest nog een "kabelboom" vervangen. Die voeler, weet-u-nog-wel? De voeler zit vast aan een resem kabels en heel het zootje moest eruit.

Ik maakte me daar geen zorgen om, hij had maandag gezegd dat het niet zo'n duur ding was.

Vóór hij doorging zonet, zegt warmwaterman dat hij de boel gratis vervangen heeft. De kabelboom bleek uiteindelijk 70€ te kosten en hij had aan de firma gezegd dat hij die bij de vorige herstelling zelf beschadigd had...

Op zo'n moment word je even warm vanbinnen.
Diene mens kent mij niet. Hij hoeft dat niet te doen. En tóch doet ie het.
Olijf blij én meteen in twijfel.
Wat dóe je op zo'n moment? Direct beginnen zwaaien met een fooi?

Ik heb het niet gedaan... en niet omdat ik me bijzonder gierig voelde.
Eerder omdat ik nooit weet of je daar goed mee doet. Voor sommigen is dat een slag in het gezicht, heb ik al gemerkt in het verleden.
Alsof je met een aalmoes op de proppen komt.
Alsof je daarmee aangeeft: het kàn niet zijn dat jij dat doet zonder eigen winstbejag.

Op zo'n moment heb je niet veel tijd om te beslissen, enkele seconden maar.
Ik weet niet of ik juist gehandeld heb, maar ik heb de portefeuille niet bovengehaald voor de persoonlijke tip...
Twijfel twijfel twijfel....
Wat heb ik nu gedaan?
Misschien had hij wél wat verwacht.
Misschien dacht hij nu bij het buiten gaan "Da's meteen de laatste keer dat ik iets doe voor een totale vreemde".
Of misschien voelt hij zich óók gewoon een beetje warm vanbinnen omdat hij z'n goede daad voor vandaag heeft gedaan en de dag moet nog beginnen...

Je wéét dat niet eh.

Noot: toeval wou dat ik, terwijl warmwaterman boven aan het werken was, net bezig was met het betalen van m'n monsterboete die ik onlangs opliep... De helft daarvan heeft hij me nu bespaard.
Gek hoe het leven vol kleine dingetjes zit.

Olijf is dankbaar. Er zijn nog goeie mensen op de wereld, en dat heeft niets met geld te maken.
Dank u Meneer Frankie de warmwaterman :)

Continent zijn kan óók

Olijf had een vlaag van grootheidswaanzin vandaag.

Gisteren - weliswaar erg laat op de tweede dag van mijn weekend - besliste ik maar eens om het bezoek van de warmwaterman aan te pakken als begin van de groote zolderopruiming.
Mijn zolder zit vól, dat mag u gerust van me aannemen. Net als de rest van m'n huis overigens, ik ben me daar terdege van bewust. En dat niet iedereen van m'n rommelmarktgeest houdt, weet ik óók.
Maar goed, er mocht wel eens wat veranderen, vond ik. Zowel in m'n hoofd als in m'n leven.

Eerder schoorvoetend sleepte ik mezelf naar boven om de zolderkledij onder handen te nemen.
Op zolder liggen koffers en koffers vol "seizoenskledij" zoals ik dat eufemistisch benoemde.
Er is nog weinig seizoen aan... de meeste dingen haal ik zelfs niet meer uit de koffers, ik wist nog amper wat er in zat...

Met rollen vuilzakken in de hand ging ik de koffers te lijf.
Meedogenloos, al zeg ik het zelf.
Kleren waar ik me jarenlang niet van wou ontdoen, gingen zonder pardon de zak in.
Jaren '70, jaren '80 én jaren '90 pleurde ik met groeiend plezier weg.
WEG!... voor een onverbeterlijke hamsteraar als Olijf is dat bijna heiligschennis.
En toch... het deed verdomde deugd.

Meteen zeulde ik de zakken ook naar beneden en zette ze alvast klaar aan de deur zodat ik ze vanochtend in de auto zou steken.
"Doe dat nu!" zei D online. "Ik ken je. Als je ze nù niet in de wagen zet, ga je ze weer bijhouden..."

Oh yea of little faith....

Het regende pijpestelen gisteravond, dus Olijf had géén zin om zakkenzeulend zeikend nat te worden.
Maar vanochtend ging alles netjes de auto in.
3 volle vuilzakken en twee grote dozen vol.

Dat meldde ik vandaag ook aan D zodra ik daar de kans toe had.
"Raad eens?" vroeg ik hem.
"Toe, raad eens?"
Dat Olijf haar spullen netjes in de Kringwinkel had afgegeven, vond D grandioos.
Een ware trendbreuk vond hij het... en D mag dat zeggen want hij ként Olijf :)

Na de trendbreuk begonnen we als vanouds te freewheelen.
De schollentectoniek was er niets tegen, vond D.... waarna Olijf zichzelf prompt tot continent promoveerde.

En éérlijk? Zoveel beslist opruimgeweld gaf me wel een groots gevoel. Continentaal bijna :)
Resultaat: vandaag staat op msn naast "Olijf" de melding "is een continent".

En ik ben daar niet beschaamd om :)
Noem vanaf heden de San Andreasbreuk gerùst maar de San Drasbreuk. Ik brak met iets vandaag, weet nog niet precies wat, maar IETS werd afgestoten.
Dit smaakt naar méér!

Content zijn vraagt niet veel

Voilà.
De onderhoudsmeneer van mijn verwarmingstoestel is langsgeweest.
Heb er een dikke halve dag op moeten wachten en hij belde NIET een half uur op voorhand zoals gevraagd, waardoor ik effectief aan m'n huis gekluisterd bleef ... maar dat is niet erg.

Een vriendelijke meneer, hij léék zelfs erg op iemand die ik ken OF het moet zijn dat ik hem al eens eerder ergens gezien heb. Hoe dan ook een vriendelijk gezicht.

Olijf is een slechte huisvader (zo noem je dat eh... je woning beheren als een goede huisvader, ongeacht je geslacht of sexuele inclinaties :))
Zo'n toestel vraagt minstens een tweejaarlijks onderhoud.
Het mijne is intussen 8 jaar oud en had nog geen halve deskundige hand gezien...

Resultaat: dichtingsringen die er volledig dóór zaten én de warmwatervoeler naar de vaantjes door druppelend water vanwege kapotte ringen...

Meneer de onderhoudsman fikste de ringen meteen, no problemo. Olijf keek nieuwsgierig toe. Ik hèb dat wel, een beetje technische nieuwsgierigheid. Stel dan ook een gericht vraagje links en rechts.
Niet omdat ik meneer wil controleren, neen, ik weet graag wat er open gaat en waarom.

Zo weet ik nu dus met stellige zekerheid dat het dingetje waarvan ik dàcht dat het de voeler was.... dat ook daadwerkelijk is :)
Zo weet ik ook dat het maar een kwestie van tijd was vooraleer de dichtingsringen zódanig kapot waren dat de vlam uit het toestel zou geschoten zijn, met alle gevolgen vandien.

Olijf is voorlopig gesteld. Want die voeler moet er nog uit. Alleen... hij had dat stukje niet bij.
Vrijdagochtend zal Olijf extra vroeg opstaan, want dan komt meneer nog eens langs, deze keer mét voeler :)

En daarna: leven beteren!
Hoe?
In de vorm van een onderhoudscontract waarbij de firma me (twee)jaarlijks opbelt/schrijft om me er attent op te maken dat we nog eens naar het toestel moeten kijken.
Zo kan dat dus niet meer mislopen.
En zo is Olijf content.

Soms moet dat niet veel zijn. Een beetje warm water in de douche en weten dat je vanaf nu in de veilige handen van een deskundige bent.

Morgenochtend vóór het werk stap ik fluitend onder de douche! Yeeha!

Niet uitgepraat

Naar aanleiding van vorig bericht voel ik me op dreef komen.
Hopelijk tot groot vermaak van iedereen die dit niet of nooit meer hoeft mee te maken wegens tijdig opgepikt door een geschikt individu, hier nog enkele dingen waar Olijf van huivert.

Foto van naakte man in sauna kent u dus reeds.
Komen met stip op verdienstelijke tweede tot x-te plaats:

• webcamfoto van individu, al dan niet in tegenlicht, met zicht op neusinhoud.
• nogmaals webcamfoto (onveranderlijk van slechte kwaliteit) van subject met
  - ogen op oneindig
  - ochtendprut nog in de ogen (suf opstaan en denken "wat zal ik vandaag eens doen? Oh ja, fotootje op site plaatsen... waar is m'n webcam, hoe steek je dat ding aan? Knip! Yep, ik sta erop." Goed genoeg. Uploaden en klaar)
  - zwaar gefronste blik
  - wijd opengesperde ogen als overstekende kat, verblind door de koplampen van aanstormende auto
• foto van individu in sjofele leren jas naast z'n favoriete kapstok (letterlijk!) die bij nader inzien een bizar standbeeld blijkt te zijn
• foto van volwassen man met carnavalesk hoedje op. Dit zegt "ik ben de leukste thuis, zie ne keer wa ne speciale ik ben".... ongeacht de vraag of u en ik dezelfde zin voor humor hebben
• heerschap met 3 lege en twee halflege pinten voor zich, één volle pint in de hand en selecte schare halfdronken vrienden naast zich, waarvan minstens ééntje de klassieke konijnenoren achter z'n hoofd maakt. Kon u nix beters vinden meneer???
• kiekje van meneer met ex-vrouw.... Zou het kunnen dat de kans bestaat dat de volgende juffrouw zich lichtjes bedreigd gaat voelen door de aanwezigheid van nog niet verwerkte (en ongetwijfeld fantàstische) ex op de achtergrond???
  
• uiteraard (zeg niet dat u niet wist dat ook déze bestonden): close-up van meneer's kroonjuwelen

Geen van deze (en wellicht nog een handvol intussen vergeten introducties) kunnen Olijf niet echt bekoren.
Oh ja... en dan zijn er de uitslovers die een virtuele knipoog als eerste kennismaking al méér dan voldoende vinden.... En dan handenwrijvend gaan zitten wachten tot mevrouw een uitgebreide mail schrijft???
Soms denk ik dat ik veeleisend ben....

Voor de goede verstaander

Ik kom thuis.
Heb net enkele uurtjes shopping met zus achter de rug (resultaat komt misschien eens online) en een etentje met ouders.

Bij thuiskomst staat laptop aan. Nix speciaals, dat is altijd zo.
Olijf heeft een vriendenverzoekje.
Ze gaat eens kijken. Wie mag dit zijn?

Een meneer. Er staan foto's bij.
Eerste foto op eerste zicht vrij neutraal. Meneer aan een raam.
Foto twee klaarblijkelijk van één van zijn kids. Dochter, neem ik aan, hoewel je vaak op puberleeftijd het raden hebt naar het geslacht.
Foto drie van vermoedelijke zoon. So far so good, oftewel redelijk normaal. Hij heeft twee kids en houdt ervan, zoveel zelfs dat ze mee op een soortement datingsite mogen, hoewel ik de publicatie van tieners op een volwassenensite lichtelijk in vraag durf te stellen. Maar goed, ik wil (nog) niet vitten...
Foto vier van een mevrouw met één van de kids. Moeder van het kroost neem ik aan. Dit wordt medium bizar vermits meneer gescheiden is en zoekt naar een vrouwvriendin.... in welk geval het publiceren van je ex niet meteen als teken van vrije ziel mag aanzien worden. Alweer de opmerking: weet mevrouw dat ze herkenbaar op zijn flirtsite staat???
Foto vijf: ....... meneer nét niet in vol ornaat naakt gelegen in een saunacabine. Oef, hij heeft nog net het been opgetrokken dat zich het dichtst bij de fotocamera bevond, aldus zijn ornamenten nog deels bedekkend....

Olijf schrikt niet van zulke beelden in de klassieke zin van het woord. Naakt is naakt, tot daaraan toe.
Maar het schrikt me wel af.
In de zin van: welke "normale" mens zet zichzelf alvast in z'n nakie online bij wijze van eerste introductie?
In de naam van "eerste indruk telt", kan deze tellen.

Nu, ik begrijp dat "men" denkt: "zo ben ik, en ik doe me niet anders voor dan ik ben. Eerlijkheid voor alles. Ik ben een vrijgevochten individu met een open geest en iedereen mag dat weten."

Olijf heeft daar haar bedenkingen bij.
Er mag veel over me verteld worden, maar preuts ben ik niet, net zo min als ik een geboren exibitionist ben.
Laat ons zeggen dat ik geneigd ben me aan te passen aan de omstandigheden binnen wat voor mij redelijke grenzen zijn. Superpreuts zou me storen. Groepseks met 10 onbekenden evenzeer. Olijf zit ergens tussenin: Reasonably openminded geloof ik zélf graag (maar iedereen mag me tegenspreken).

Wat door m'n hoofd schiet bij het aanschouwen van zoveel mannelijkheid is het volgende.
Eerst en vooral: meneer heeft een serieuze pens en dat trekt me alvast niet meteen aan. Als éérste eerste indruk is hij daar dus al grandioos geflest. Spijtig, want z'n eerste foto leek OK, zonder meer.
Maar wat doet een mens na de eerste schok van blote pens? De andere foto's nog eens gaan bekijken. En dan kom je dus terug bij foto één terecht.
Nog eens goed kijken en vaststellen dat oog voor detail niet meneer's grootste eigenschap is.
Op de achtergrond staat een droogrekje met de was van afgelopen week op....

Kijk... Olijf heeft zelfs niet meer de moeite gedaan om te gaan kijken wat er op meneer's droogrek hangt. De interesse, voor zover die nog kon bestaan na naaktfoto, is herleid tot subzero.
Zoveel eerlijkheid in één keer zonder woorden is zelfs voor mij te gortig.
En God wéét dat Olijf niet 's werelds meest ordelijke vrouw is.... hetgeen al één en ander moet betekenen als een droogrek me kan afschrikken.

Het gaat niet zozeer om het droogrek.
Het gaat om het oog voor detail.
Het gaat erom dat Olijf op haar eigen ouderwetse manier meespeelt met het eerste-aangename-indrukken-spelletje. Eens mogelijk contact is gelegd, is er nog tijd genoeg om alle eigenaardigheidjes te ontdekken en we weten allemààl dat niemand van ons perfect is!
En toch... dat is mijn eigenaardigheid. Voor zover ik ertoe in staat ben (en wie zegt dàt ik ertoe in staat ben???) let ik op details. Een droogrek is geen grote turn-on voor mij. Net zo min als meneer's blote omvangrijke pens.

Laat me het nóg eens anders zeggen.
Als hij slim was geweest, had hij éérst geprobeerd me te charmeren tot ik tot over m'n oren verliefd was. Dan had die dikke pens me waarschijnlijk niet gestoord, had ik die misschien nog liefdevol geaaid. Vermits ik meneer nù nog niet ken, zag ik maar één ding, en dat was veel te veel wit en vet vlees....

Wie zit juist? Wie zit fout?
Geen idee, maar mijn interesse is dood, althans voor meneer.

Do NOT try this at home....

Het was anderen al overkomen.
De andere twee van de musketiers.

I bracht weken/maanden door zonder verwarming deze winter. Ondanks de welwillende hulp van een installateur/reparateur.
Ook N, het schaap, moest het enkele dagen zonder haar stoofke doen.

Bijna onvermijdelijk dus dat Olijf ook zou volgen.
De verwarming doet het, geen probleem.
Het warm water wil niet zo mee.

Een kleine week geleden voelde ik het al een eerste keer tijdens de douche.
Om nog duistere redenen werd het water minder warm maar godzijdank herpakte het zich. De douche kon in alle sereniteit "afgewerkt" worden.

Dag nadien: hetzelfde maar beetje erger. Het koud-lauwe water bleef hardnekkig langer uit de douchekop komen.
Olijf ging dan maar een kritische blik op het verwarmingstoestel werpen.
Display gecontroleerd op foutmeldingen, draaien aan een knop hier, ontluchten daar en een resetje voor de goede orde.
In het verleden had het toestel dat nog eens een paar keer gedaan, maar dat was dan na een zomerstop, toen de verwarming een poos had uit gestaan.
Blijkbaar moest het toestel even nadenken over CV én warm water tegelijk.
Tóen was het geen probleem. Knopje links, klopje rechts et voilà, Olijf kon weer verder.

Niet zo deze week. Het ging van kwaad naar erger.
Tot gisteren stelde ik me nog tevreden met koud-lauw. Dééd het ermee maar belde wel een onderhoudsman.
Die komt maandag, jeeeeej.

Vanmiddag beslis ik niet zonder tegenzin om dat killig gedoe nog maar eens over te doen.
Draai de lavabokraan open en holadijeeeee.... er komt heet water uit én het blijft komen.
Kan m'n geluk niet op! Dank engelen en heiligen (meteen het hele universum als u het écht wil weten) en draai vol goede moed ook de douchekraan open.
Nog steeds overtuigd dat men mij "boven" welgezind was, lanceerde ik me onder de regenkop.

....

BBBRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR!!!!!!!!!!!!!
...

Het toestel op zolder moet met een duivelse voorbedachtheid gewacht hebben tot de shampoo goed en wel in de haren zat... want daar kwam het.
Deze keer geen lauw water maar ICE ICE COLD BABY!

Ik hoef u niet te vertellen dat shampoo in de haren gelijk staat aan moedig verder doen.
No way back...

Daar staat Olijf dan, schuimend hoofd en snel nadenken....
Dat de douche deze keer geen plaats van innerlijke bezinning was, lijkt me evident.
Omdat ook de vorige dagen het douchegebeuren tot een kattenwasje was herleid, dacht Olijf: doorbijten, nààst het water het vege lijf inzepen en dan - tanden op elkaar - afspoelen.
De peptalk ging als volgt:
"In de sauna ga ik óók met veel bravoure onder de ijsdouche staan. Het is niet omdat er deze keer geen "publiek" op staat te kijken, dat je het moet laten, eh Olijf....."

NOOIT MEER!

Het is koud, IJSkoud wanneer die shampoo slash haarbalsem eruit moet gespoeld worden. Het duurt ééuwen terwijl je je hoofdhuid voelt bevriezen en je weet/voelt dat het er nog niet allemaal uit is....

Met de moed der wanhoop heb ik volgehouden, trillend als een espeblad.
...

Ik ga niet liegen.
Ik heb het gedaan en ben daarna in tranen uitgebarsten.
Het voelde vréselijk, die koude.
Kou op m'n hoofd, kou op m'n lijf en gewoon koud in m'n hart.
Het kon er nét niet meer bij.

Olijf snikte als een klein kind.
De douche was m'n druppel.
En omdat het nooit genoeg is, deed ik er nog een schepje bovenop met een streepje "boos zijn op jezelf".

Een greep uit de stroom:
"Kleuter! Wat klaag je nu? In Afrika mogen ze van geluk spreken als ze een emmer drinkwater hebben! En jij zeurt om dagelijks stromend water dat vandaag toevallig koud is?"
"Hou op met dat zelfmedelijden! Neem je leven in handen en maak van iedere dag het beste! F*ck you als je om de haverklap terugvalt. Opstaan en verder gaan! En verder geen gezever."
"Wees dankbaar om wat je hebt. Gisteren bracht je de avond door met een boel mensen die écht reden tot klagen hebben en dat NIET doen. Je bewónderde ze nog wel voor hun moed en levenslust. En hier sta jij te grienen om wat water."

Get the picture?
Voor wie het nog niet door heeft.... een vrijgezel heeft veel tijd om na te denken en tegen zichzelf te praten.
Jaaaaaaa... er zitten vele uren zelfbeklag bij.
En om de balans erin te houden, nét zoveel uren (zoniet méér) met pogingen tot peptalk, herpak-jezelf-sermoenen en zelfkastijding.
De ene dag wint het ene stemmetje, de dag nadien het andere.

Wat zéker NIET helpt, is een koude douche. Letterlijk OF figuurlijk.

Het leven zoals het is

Oeps... alweer een programmatitel (VRT of andere? ik laat het in het midden).

Olijf's ogen zijn open, voor de zoveelste keer.
Geen verwijtens, geen afrekeningen.
Gewoon even weergeven wat Olijf ontdekte op 3 jaar, daar waar anderen ermee weg waren op enkele maanden tijd.

Startpunt en standpunt van velen: Olijf ziet té graag graag. Zegt men.
Ik schijn een geromantiseerd, geïdealiseerd... ergo onrealistisch beeld van Liefde te hebben.

Meen al vaak genoeg te hebben geschreven dat het (zelfs) voor mij geen geheim is dat ook een leven met z'n tweeën niet noodzakelijk alle dagen koek en ei is. Olijf heeft daar geen enkel probleem mee. Alleen in Utopia is het alle dagen feest.

Waar Olijf mee worstelt, is de uitwisselbaarheid van geliefden. De oppervlakkigheid waarmee het zogenaamde hoogste goed wordt beleefd.
Miljoenen liedjes, evenveel boeken en duizenden films hebben het over DE Liefde, over dat ultieme gevoel van samenhorigheid, steun, respect, vertrouwen, thuiskomen, enz.. enz.. enz...

Nérgens lees je hoe gemakkelijk het tegenwoordig ervaren wordt om van het ene liefje op het andere te springen... en dat ook dít door betrokken personen (of persoon) onder dezelfde noemer "DE Liefde" wordt geplaatst.
Dat is geen probleem... zolang je weet waar je mee bezig bent en/of beseft in welke netjes uitgezette val je getrapt bent.

Olijf, spreek niet met gespleten tong! Zég wat je te zeggen hebt.
Ewel, ziehier.

Olijf genoot even en treurde nadien lang, véél te lang om een liefde die ze had "moeten" afgeven.
't Is niet waar... ze werd gewoon "teruggenomen" zoals dat heet.
Ik kon er niet van over, ik begreep niets, het ging mijn verstand te boven. Het maakte me (bijna) gek.
Reden? Ik meende échtigintéchtig dat ik een man had ontmoet die dezelfde waarden hanteerde als ik.
Dat de liefde was opgedroogd of verhongerd? Dat kon ik hem niet verwijten, dat kan gebeuren... gevoelens commandeer je niet.
Dat Olijf snel was vervangen? Gebroken hart, maar zelfs daar bleef ik nog geloven (en er werd ook voor gezórgd dat ik dat nog lang bleef geloven.... met een goedgelovig kiekske als Olijf is dat niet zo moeilijk).

Hardleers als ik was, duurde ook die episode lang, véééls te lang.
Lang genoeg om ook het einde van zijn "nieuwe" relatie mee te maken. Niet dat ik ernaar gevraagd had. Neen neen, het werd me geméld. Door de intussen nieuwe ex. In het midden van de nacht.

Een eerder toevallig contact met heer in kwestie wees uit dat hij z'n leven inmiddels "terug in handen" begon te krijgen. Hij ging vooruit.
Mooi zo.
Niet alleen ging hij vooruit, hij sprak ook opnieuw af met dames.
En zoals heerschap in het verleden deed (maar Olijf niet wou zien), komt de waarheid met horten en stoten aan het licht.
Daar waar meneer de ene dag nog maar "losjes" met enkele dames afspreekt zonder enig zicht of hoop op iets romantisch, blijkt dat twee dagen later reeds het begin van iets moois te zijn...
Het zou me niet verbazen als binnenkort zou blijken dat dat begin al enkele weken geleden in kannen en kruiken was. ... Niet dat ik er nog naar zal vragen.

Neen, ik reken niet af.
Ik wil een chronologisch relaas geven van iets wat ik met lede ogen aanschouw bij té veel van de mij omringende mensen (zelfs degenen waar ik niet bijster veel om geef).

Wij zijn uitwisselbaar. Veel te gemakkelijk.
En dat zint me niet.

Wat me wel zint, is dat m'n ogen nu écht wel open zijn (maar Olijf spreekt altijd met twee woorden en hoopt dat er vanaf heden nooit nog een dipje volgt).
"Hij".... mijn allergrootste liefde... is - helaas - een erg middelmatig mens als het op liefde aankomt.
Olijf was dûr de comprenure. Ik dacht dat hij hoger stond. Misschien was het nódig dat ik drie jaar spendeerde aan de ontdekking van dit alles.
Alles heeft een doel. Zelfs in het grootste verdriet zit een geschenk verscholen, plegen wijze zielen te zeggen.
En dat zàl ook wel, anders lijkt zo veel pijn zo nutteloos.

Of dit inzicht me nu meteen klaar maakt voor de jacht-op-aantrekkelijke-vrijgezellen-markt... zover reikt m'n logica nog niet.
Eerst wassen, spoelen en laten drogen. Desnoods 3 keer.

Hij raadt me alvast aan om me op de markt te gooien en wel te zien wat komt. Eén en ander een "kans" te geven.
Wat uitproberen met andere woorden. Even kijken of het past en desgewenst zonder teveel nadenken weggooien. Een beetje zoals je met een jurkje uit de solden doet...
Ja, dat geloof ik graag. Dat is zijn strategie. En zo verslijt hij ze. Nummer Drie op Drie jaar tijd... verdient dat een proficiat?
Ik mag hopen dat mijn taktiek een beetje zuiverder is. Of ik parafraseer.... ik hoop ooit het bewijs te vinden dat liefjes-verslijten niet de meest duurzame weg is. Dat het niet de meest mensenlievende weg, is, hoef ik - denk ik - aan niemand met zoveel woorden uit te leggen.

Olijf graaft misschien te diep.
Maar ik hou niet van oppervlakte.
De volle schoonheid van de oceaan ervaar je ook pas wanneer je je hoofd ónder water steekt.

Hem heb ik succes gewenst en u gelooft het of niet, ik méén het.
Ik hoop dat ook hij, met z'n snel-leven-snel-verbruiken-techniek, een meisje vindt dat hem zijn ultieme geluk kan schenken.
Olijf?
Die weet niet wat ze zal vinden en wanneer. Maar ik doe het graag traag en met aandacht.
Ik voel geen enkele nood om me te voegen bij de groeiende massa mensen die harten nemen en breken dat het een lieve lust is.

Dat hypothetische hart, dat van de liefde.... je ziet het niet, je kan het niet vastnemen. Maar daar moet je verdomde voorzichtig mee omspringen.
Jongleren en laten vallen is uit den boze.

Mijn grootste liefde, hij...
helaas...
mijn hart was voor hem niet mooier en niet waardevoller dan alle anderen die hij al had "gehanteerd".
Dat het viel en in duizend kleine stukjes brak, goh ja... hij zal dat wel "spijtig" gevonden hebben... maar OH... kijk eens dààr!?!? Nóg een hartje, eentje dat nog niet kapot is, en het blinkt nog óók.....
OOOOoooooh, hoe moooooooooooooooooiiiiiiiii.
Zoef zoef. Op naar de volgende!


Dus ja, het lijkt er sterk op dat Olijf met vallen en opstaan EINDELIJK heeft geleerd.
Veel gevallen en even vaak opgestaan. Niet zonder moeite mag ik er wel bij zeggen.
Maakt dat van Olijf een sterke madam, zoals velen denken te moeten zeggen?
Sterk ware geweest als ik de eerste keer tijdig had ingezien dat ik tijd en energie verspilde aan mediocriteit.
Sterk ware geweest als ik had begrepen dat opstaan, afstoffen en nooit meer achterom kijken de slimste zet was.

Maar Olijf komt uit een onnozel gezin. Wij hebben geleerd dat goed en aardig zijn, dat houden van Mooie en Nobele eigenschappen zijn en dat brave meisjes in de hemel komen.
...
Tja... over die theorie wil ik me nog bezinnen.
...
Denk ergens niet dat het leven me ooit genoeg zal weten te kneden om plots (of zelfs geleidelijk) stout, hard, veeleisend en egocentrisch te worden.

Ik vraag me af... als ik hem succes en geluk toewens... ben ik dan egoïstisch om mezelf hetzelfde te wensen?
En mag ik hopen dat die wens ooit waarheid wordt?
Velen verzekeren me dat het met mij wel in orde komt, dat mijn tijd nog moet komen...
Maar de waarheid is dat zij, net zo min als ik, een glazen bol hebben...

Ik brei hier nog wel een vervolg aan.
Nu is het tijd voor "Men in Trees"

(tussen haakjes: geen medelijden aub. Bloemen noch Kransen. Ik voel het ook niet meer. Opgelucht misschien. Iets om dankbaar om te zijn)

Net gelezen.

Toevallig.
Nix dat ik niet weet. En nog maar eens een antwoord op de vraag of Pijn het enige bewijs is dat ik leef.
NEEN, maar Olijf loopt er ook niet van weg en verdooft het niet met pillen.


You cannot capture happiness no matter how hard you may chase after it. Happiness is something that follows you.

The pursuit of pain avoidance will never lead to happiness

Rotnacht

Olijf had weer een rotnacht afgelopen nacht.
Het was een tijdje geleden, ik moet me gelukkig prijzen.

Een beetje de weerbots van enkele weken groeiend optimisme.... en then some!
Voor deze nacht ben ik een inslapertje gaan lenen bij mama.
Olijf houdt het nooit lang vol met weinig slaap, geen eetlust en spinnenwebben in het hoofd.

"Er is nog werk aan de winkel", zei de weerbots me.
Ik zal het onthouden, beloofd...

fingers crossed X