Snel daarna

Uit "kwaliteitssite" Zita...

"De Vlaamse souldiva Natalia en acteur Kevin Janssens zijn niet langer een koppel. Dat heeft Natalia's manager Bob Savenberg bevestigd. De twee waren ruim anderhalf jaar samen.
Naar een reden voor de breuk is het voorlopig nog gissen. "Te pijnlijk, te recent, te moeilijk", klinkt het in Het Laatste Nieuws. Natalia had eerder een relatie met volleyballer Koen Bayens. In februari 2008 gingen zij elk hun eigen weg. Snel daarna vond Natalia opnieuw de liefde bij Kevin Janssens. (LEE)"

Ik zeur, ik weet het.
Laatste zin kan er bij mij niet in. Nooit. Niet gisteren, niet vandaag en ook niet morgen.
Snel daarna.... hoe doe je dat?

Kan enkel bedenken, als je "snel daarna opnieuw DE liefde vindt"... dat DE liefde heel dik gezaaid ligt en enkel nitwits als ik die niet zien liggen.
Zoiets als sommige mensen die steeds geld op de straat vinden en anderen niet? Olijf heeft inderdaad zelden geld op de stoep gevonden....

't zal inderdaad zoiets zijn...
De liefde is een verbruiksproduct... niet meer en niet minder. Enkel Olijf begint er mondjesmaat achter te komen.

liefleukfijntriest

Woensdagavond.
Zoals iedere woensdagavond spaghettiavond bij de oudjes.

Aanwezig: 2 ouders, 3 zussen, 1 echtgenoot, 4 kleinkinderen (2 meisjes, 2 jongens)

Eén kleinzoon zit in de examens, pardon Twee nu.
De jongste trekt zichzelf wel uit de slag, is altijd een plantrekker geweest.
De oudste moet z'n best doen maar is snel tevreden met z'n prestaties... spanning bij zus die weet dat hij beter kan.
A sign of the times I guess...

De twee meisjes zijn nichtjes, op een half jaar na even oud.
Het jongste is een spring-in-'t veld. Blond en ondeugend, met een glinstering in haar oogjes.
Het andere meisje is m'n petekind. Niet blond, wel ondeugend, op haar eigen manier.

U weet het al, ik heb een oneindige bewondering voor m'n petekindje.
Ik hou van al m'n nichtjes en neefjes, begrijp me niet verkeerd.
Maar petekindje krijgt m'n bewondering omdat ze moet opboksen tegen meer tegenslagen dan wij ooit zullen meemaken in ons volwassen leven.
Desondanks is het een on-voor-stel-baar vrolijk kind.

Vandaag het volgende verhaal.
Op het ogenblik dat alle borden op de tafel staan, wil petekindje wat vertellen.
Ze wacht geduldig tot iedereen, wij alle tien dus, aan tafel gezeten zijn.

"Ik moet iets vertellen" zegt ze.
"Vandaag zijn mama en ik een rolstoel gaan kiezen, het is een mooie"
Ze vertelt in geuren en kleuren welke motiefjes ze heeft gekozen en dat ze er zo blij mee is...
Binnen een week of 4-6 zal ze hem hebben.
Een Nieuwjaarskadootje zeg maar...

We doen allemaal vrolijk mee.
Na 8 jaar zijn we het allemaal al gewoon, je moet daar niet zielig over zitten doen.
Het kind is blij, dus we zijn allemaal blij.
Je vraagt wat dóór, je wil details, je wil even vrolijk zijn als petekind.
Het is hààr leefwereld, hààr werkelijkheid en je kan daar niet aan ontsnappen, hoezeer je ook zou wensen dat het anders was voor haar.

En terwijl je vrolijk bent, voel je ook een tristesse.
Je WIL dat niet, maar het IS er wel.
En je vraagt je af of anderen dat ook voelen...
En of petekind het voelt...
Maar je toont het NIET. Zo eenvoudig is dat.

Niet zeuren, Olijf.
Life is what it is en daarmee gedaan.

Dat gezegd zijnde... het was een goede avond.
Er moesten wat praktische zaken besproken worden, zoals daar zijn nalatenschappen... Dat krijg je wanneer je ouders door ziekte en rotboodschappen van niet nadenkende huisdokters hun einde zien naderen...
"Triest" hoor ik u denken?
Nee, eigenlijk niet.
Eigenlijk zijn het zaken die vroeg of laat MOETEN bespreekbaar gemaakt worden. Liever nu dan wanneer iedereen in tranen is...

Tijdens de "besprekingen" zat petekindje geduldig te wachten tot ze een aftelrijmpje met haar meter (Olijf dus) kon inoefenen.
Wachten en knuffelen deed ze, op m'n schoot.

En daar geniet Olijf telkens opnieuw van.
Familiewarmte, genegenheid en stomweg sentimenteel geknuffel.

Ik genoot al toen we allemaal samen aan tafel zaten, iedereen min of meer op dezelfde plaats als altijd. Gewoon gewoon... "de familie".

Net als vorige week, toen een paar van m'n Italiaanse familieleden op blitzbezoek waren.
3 volle en 2 deelse dagen. Lopend van hot naar her en tussendoor altijd, zoals dat hoort in het zuiden, samen tafelend en pratend.

Het deed me deugd vorige week en het deed me deugd vanavond.
Gewoon gewoon zijn. Vertrouwd. Met een bord pasta voor de neus.
Altijd beter dan op je ukkie snel een boterham naar binnen werken.

Ik hoop op één verbetering. Echt.
Dat m'n ouders nog mogen meemaken dat er 3 echtgenoten/levensgezellen mee aan tafel zitten.
Vraag ik veel? Misschien.
Maar dat weerhoudt me er niet van om het te hopen.

Intussen oefent Olijf in "vandaag".
Vandaag zaten we gezellig samen aan tafel.
En dat was goed.

Ainsi soit-il.

Nep

Zonet schreef ik een stukje... ongepubliceerd wegens nog even nadenken of het kan.

Nep kwam in me op.
Om twee redenen.
Eén: de wending van het stuk.
Twee: iets dat op het TV scherm verscheen terwijl ik schreef.

En omdat Nep iets is waar ik een grondige hekel aan heb... een stukje daarover.

De TV stond dus aan.
Een nonsens-programma, zoals dat wel vaker gebeurt wanneer het toestel aanstaat bij wijze van achtergrondgeluid.
Dress My Nest heet het. Eigenlijk doet dat er zelfs niet toe.
Een "interior designer" komt een kamer restylen (zo heet dat tegenwoordig eh.... jij wordt gerestyled, of je huis... of beide).

Na oplevering van het werk regent het Oh-My-Gods en nog van dat moois.
Knuffels en I-Love-You's alom ook.

Don't you just loooooooove this room?
Isn't it fantaaaaaaaaaaaaastic?
I love you guys too!
You're soooo wonderful!
I think you're great tooooooooooo!
I love you, love you, looooooove you!

Die mensen kennen elkaar van haar of pluim, peeps!
Waar halen ze't uit om met al die nep-love uit te pakken?
Is het niet voldoende dat de kamer mooi en om van te houden is?
MOET de designer persé van al zijn klanten houden?

En dan heb ik het nog niet over de uitdrukking op z'n gezicht, waarvan je van mijlenver merkt dat die dagen van tevoren eindeloos in de spiegel ingestudeerd werd...

Bah, zeg ik.
Ik hou niet van die American Way.
Je weet niet meer wanneer ze't echt menen.
Of je weet het wel... en wantrouwt bijna automatisch iedereen die een ILY-tje ophoest.

Less is more.
Ook hier eigenlijk.
Niet?

Plastic

Gek, wat een mens doet op dagen als deze

VISSEN
20 Februari
-
20 Maart

Algemeen

Hoed af voor Vissen, want u doet iets wat de meeste mensen onder ons eigenlijk niet durven: hun mening zeggen.

Liefde

Een of andere vervelende gedachte over uw geliefde heeft zich van u meester gemaakt en u kunt er niet van loskomen.

Werk

Uw twijfelachtige praktijken boezemen sommige mensen geen vertrouwen in. U moet die praktijken dan ook dringend stopzetten.

Gezondheid

Uw humeur is een barometer voor uw relatie. Aan uw gezicht te zien staat jullie relatie vandaag een flink pak graden onder nul.

Olijf:

Zo goed als allemaal waar. Wat dat werk betreft, moet ik even nadenken, maar ook dàt is waarschijnlijk correct...

???

The more you let go, the more you can carry.

Liefde is het waard om niet voor te vechten.

Ik kan waarschijnlijk nóg een handvol van die wijsheden vinden, waarmee ik m'n uiterste best doe om vol te houden.
En toch...
ondanks die zinvolle zinnen, ondanks die wijsheden (in mijn ogen)... gaan de schouders hangen, wordt de last te zwaar.

Hoe, vraag ik me af, kan een gevoel (mag ik het intuïtie noemen???) zó sterk zijn en er tóch naast zitten?
Wanneer en hoe kom ik erachter wanneer "het" genoeg is geweest?
Wanneer zal ik tegen mezelf kunnen zeggen: "je hebt alles gedaan wat menselijk mogelijk was"... en tevreden zijn met de uitkomst?

Of anders...
wanneer zal ik leren om overtuigd los te laten, zonder angst dat "nu" het verkeerde moment was?

Angst.... een slechte raadgever, ik blijf ervan overtuigd.

Ik heb een huis
dat iemand wil verwelkomen.
Ik heb een hart,
zoveel groter dan een huis
dat iemand wil binnen laten met alle kansen om terug weg te gaan...
Ik heb een wens
dat iemand ooit zal binnenkomen en nooit zal willen weggaan
omdat weggaan gewoon niet in hem opkomt...

Good bye, Auf Wiedersehen, Vaarwel?

Olijf heeft het nog een keer gedaan.
De laatste keer deze keer?
Wie zal het zeggen?

Geen beloftes van mijn kant.

Alleen kou en duisternis.
Nu

Morgen misschien weer warm licht.

Olijf moet even alleen zijn.

Olijf is ouderwets

Enkele dagen geleden was het wéér van dat.

Een mij onbekend individu stuurt een vriendschapsverzoek op FB.
Alwéér zonder één woordje uitleg.

Mij zegt dat: "Ik ben een vent. Ik ben lui. En ik wil graag moeiteloos nief mokkes leren kennen".

Koppig Olijf zijnde, probeer ik beleefd te blijven. Iedereen verdient een kans op een goede eerste indruk, zelfs al hebben ze hem al helemaal alleen verpest. 'k Geef ze nog een kans op een goede tweede indruk, zeg maar.

Gezien het vriendschapsverzoek van pakweg een tiental dagen geleden, recycleer ik m'n mailtje van toen.
Of we elkaar kennen, of we gemeenschappelijke vrienden hebben en zo ja, wie?
Dat ik niet zomaar onbekenden toevoeg, hopelijk daarmee niet op z'n tenen trappend.
Herlees voor de correcte bewoordingen de oude blog maar eens....

OK, hij klinkt formeel, maar ik ga niet lekker gemoedelijk zitten doen tegen onbekenden.

Beleefd, dat kàn ik.
Familiair, dat krijg je maar van zodra ik je gehoord/gezien/gelezen heb.
Ik ben niet zo moeilijk in de omgang, vind ik zelf. Maar een minimum aan introductie heb zelfs ik nodig...

Vermits individu niet had geantwoord binnen de 24 uren, negeerde ik het verzoek. Opgeruimd staat netjes.

Beeld je m'n verbazing in wanneer ik 3 dagen later volgende mail ontvang.
"Je moet niet zo formeel doen hoor.... Ik weet niet wie je bent..."

In ga even bij mezelf te rade...
Wat vind ik het ergst?
Een vriendschapverzoeker die NIET antwoordt of ene die een antwoord als bovenstaande stuurt?

Hm...
Geen idee eigenlijk.

Wel weet ik dat geen van beide reacties (of gebrek daaraan) me voldoende imponeren om tot vriendschappen (al zijn het maar virtuele) over te gaan.
Een tiep van dit soort hoeft ab-so-luut niet te weten wat ik doe en laat.
En vermits ik nogal véél schrijf op FB, is mijn doen en laten waaaaaaay too much info voor personnages van dat slag.

Dus Olijf kruipt in haar pen (toetsenbord) en schrijft.
"Dat is dan bij deze genoteerd. Ik ken u ook niet en hou aan beleefdheid. U blijkbaar heel wat minder"

Hautain hoor ik u denken.
Wees gerust, ik denk dat óók en maal daar lekker NIET om.

Drie en veertig ben ik. Da's bijna een gezegende leeftijd. Bejaard zelfs, als ik Nadia's blog moet geloven...
Dat verdient op z'n minst respect.
En indien laatste ontbreekt, dan krijgt u mijn hautain alter-ego.
En daarna: blokkeren, zonder pardon.

Nicolas De Hert.... u bent bij deze geblokkeerd en voor één keer heb ik een cruciale uitzondering gemaakt.
U, meneer De Hert, valt de dubieuze eer te beurt om met naam en toenaam als eerste op mijn blog te verschijnen....
In mijn rollerdex steek ik u weg onder N.
N voor nitwit, nietsnut, nergens-goed-voor.

Wie volgt? Ik ben in form en slijp m'n messen.... :o)

Toch nog even toevoegen... verleden & toekomst

Bekeek vanochtend snel de foto's van de afgelopen dagen/weken.

Night of the Proms: zo goed als geen enkele foto gelukt én "officieel" was ik er niet bij...
Papa's verjaardag op 11 november: simpel samenzijn met één ontbrekend familielid... pijnlijk...
Orishas in de AB in Brussel: relatief blij met het beeldmateriaal.

Maakte ook een paar filmpjes. M'n fotoapparasie filmt.... zonder geluid helaas.

Omdat Olijf houdt van mannen die zich weten te bewegen, komt het geluidloos filmpje hier op de blog. Benieuwd of het u óók wat doet :)

Tegelijk maak ik van de gelegenheid gebruik om een (bescheiden) wens uit te drukken.
Olijf wil graag een nieuw fotoapparasie dat filmt mét geluid, beter gebruik weet te maken van omgevingslicht (ik hou niet van flashes) én een krachtiger zoom heeft.
Wie weet? Misschien kruist dat apparasie op miraculeuze wijze m'n pad... :)

Achterstand

Ik sta achter. Het zal het najaar wel zijn...

Concerten, verjaardagen en toekomstig familiebezoek uit Italië houden me bezig.

Afgelopen week was werken werken werken.
Volgende week neem ik enkele dagen vakantie (voor de familie) maar met een zelf aangepraat schuldgevoel heb ik er eerder een deal van gemaakt.
Om woensdag en vrijdag thuis te kunnen blijven, ga ik op m'n vrije dagen wél werken...
Dat betekent vandaag één dagje thuis (zondag werkt niemand, ook m'n collega's niet) en da's dan grotendeels gewijd aan het toonbaar maken van m'n "kot" (want zo zal m'n lieve maar bejaarde en "dus" onbegrijpende tante het aanzien) en het alvast klaarmaken van een typisch belgische plà... stoofvlees :)

Vorige week kwam ik te weten dat ik m'n papa nog een tijdje bij leven en welzijn mag behouden, zag ik een uitmuntend Orishas-concert, ving ik de afwezigheid van zieke collega's op en dook ik in de Kerststock om de winkels aan te vullen.
Salsa leed eronder wegens te moe 's avonds.

Heb ik nog tijd vandaag, dan zet ik hier nog een blogje bij. Zoniet... dan wacht het maar een weekje.

Bij wijze van opfleuring, een fotootje van eerste najaarslichtjes. Kerst of restant van een eerder feestje? Geen idee, maar ik dacht toen "O nee, daar gaan we weer" :)

Brussel, 17 november 2009


Olijf kuist vandaag :)

Geplakt.... vervolg

Een poos geleden werd ik eens "geplakt"... voor een salsa-uitje, weetunogwel?
De "date" in kwestie liet uur van afspraak in het ongewisse, antwoordde op geen enkele van mijn multimediale communicatiemiddelen en liet nix meer van zich horen...

Ik lag daar niet van wakker. Behalve lichte ergernis de avond zelf, kon het incident me gestolen worden.
De voorbije twee weken zag ik het sujet terug op de dansles.
De ergernis was voldoende gezakt waardoor ik dacht dat ik "grootmoedig" genoeg kon zijn om op hem toe te stappen voor een goedenavond, misschien óóit wel eens een woordje uitleg (maar niet die avond zelf).

Het toeval wou dat ik twee weken geleden in goed gezelschap vertoefde en geen enkele intentie had het gesprek met de heer in kwestie te staken voor mijn vlaag van grootmoedigheid.
Vorige week had ik gewoon geen zin, in niets. Dus ook niet in een "laat ons doen alsof er niets gebeurd is, zand erover".

Vandaag.... ontving ik een mail.
Van sujet.
Iets met een hint van "ik zal wel eens uitleggen wat er gebeurd is", maar ook met een andere inhoud.
Een inhoud die me wat deed.

Woordelijk geef ik de tekst niet mee.
Het kwam erop neer dat hij meermaals had gezien dat ik zonder danspartner bleef in de les.
Dat hij het onbegrijpelijk en zonde vond dat een "vrouw als ik" zonder danspartner kon blijven staan...
"Wow" denkt m'n ego... "een vrouw als ik"...

en dan...

"Bemoedigende" woorden in de zin van "een vrouw als jij kan veel verder dan je denkt. Jij hebt meer in je mars dan je laat uitschijnen. Jij moet/màg fierder zijn"...

Slik...

Is het dàt wat ik uitstraal?
Te onzeker? En ik die dacht dat ik mensen afschrik met een tevéél aan (weliswaar geveinsd) zelfvertrouwen.

F*ck!
Wat is het nu?
Kom ik te onzeker over of te zelfstandig?
Of gewoon té?

Ziet u? Dat doet me dus wat.
Het kan me wel degelijk schelen hoe ik op mensen overkom.
Uiteindelijk ben ik gewoon ik, dat gewone meiske dat ik in de titel van deze blog zet.
Nix exhuberants, maar hopelijk ook niet te kleurloos.
Niet extra hard maar ook niet zacht als een ei.
Niet oogverblindend, maar ook niet afstotelijk.
Niet kleffig aanhankelijk maar hopelijk ook niet te afstandelijk...

Ik hoop, om eerlijk te zijn, dat ik gewoon écht ben en dat iemand dat weet te appreciëren.
En vooraleer ik word overstelpt door nog méér bemoedigende woorden... om héél eerlijk te zijn, hoop ik dat er ooit in m'n leven die ene speciale persoon zal komen die dat zal weten te appreciëren...

Nah, het is eruit.
'k Hoor vaak genoeg "Ik heb je graag. Iedereen heeft je graag, je bent een graag gezien iemand"

ja, ja, ja.... leuk...
Is er iemand die me dan kan uitleggen waarom deze sprankelende verschijning op haar 43ste (going on 44) nog steeds moet vaststellen dat "het" er nooit wederzijds is geweest?
Ik wil érg graag weten waarom dames die niet de minste moeite doen om loving te zijn, op één of andere manier wél erg loveable gevonden worden (en wie graag het verschil tussen beide woorden wil weten.... ik leg het graag bij gelegenheid uit hoor!)

Zelfbeklag? You bet!
Ik wil begrijpen.... meer niet.

Tussen haakjes, m'n boek "Boven de 40" is bijna uit (het heeft lang geduurd, met énkel leessessies tijdens de middagpauzes). Er zaten een boel hilarische passages in. Meestal erg herkenbaar en desalniettemin nog stééds hilarisch, hetgeen op een vreemde manier m'n vermogen tot zelfrelativering moet bewijzen.
Pas op het einde, wanneer de schrijfster het heeft over het leven met Haar Ware... geraakte ze me kwijt.
Want dàt ken ik dus niet.
U mag zich in de nabije toekomst verwachten aan het overlopen van enkele passages, al dan niet in zelfbeklag.
Klik het venster dan maar gewoon toe, als u vindt dat ik zeur.
Frankly, I don't care...