De laatste tijd hangt Olijf's leven aan elkaar van de kleine toevalletjes.
Fate helping a hand. Of wet van de aantrekking, zouden anderen het misschien noemen.
Hóe ik het precies benoem, heeft weinig belang. Ik vind het fijn en denk daar verder niet teveel bij na.
Het begon allemaal bij m'n boeddha-ding nu bijna een jaar (!) geleden.
Zou heel m'n blog én memorie nog eens grondig moeten doorsnuisteren om te zien wat daarna nog volgde, maar dat mag u dan maar doen, mocht het u interesseren.
Vandaag wil ik het hebben over die nieuwe kleinigheden. En klein zijn ze hoor! Nix spectaculairs.
Zoals de riem van een jas....
Ik had - nee, héb - een jas. En die jas hoort een riem te hebben, maar die is niet in mijn bezit.
Deze week deed ik de jas voor het eerst aan naar het werk en dacht zo... "stom dat ik die riem niet heb, ik zal daar eens een oplossing voor zoeken."
Donderdagavond, dag 3 van de jasdragerij , merkt plots één van de dames van het werk op: "Zie je wel, M.? Sandra heeft dan tóch dezelfde jas als jij!"
Ik kijk om en inderdaad.... M en ik dragen dezelfde jas.
Nu,
de fashionguru's onder ons zouden dàt al reden genoeg vinden om de jas zonder pardon de vuilbak in te pleuren. Gebrek aan originaliteit en zo. Maar ja... dan blijft de vraag: wie van ons twee is bereid afscheid te nemen van de jas? Ik ben niet aan de jas gehecht, maar ik draag hem wel nog maar pas. En ik heb geen zin om op m'n strepen te gaan staan om M. (werkneemster) te vragen om hààr jas bye bye te wuiven.
Trouwens... eigenlijk kan het me niet veel schelen. We hebben toevallig dezelfde jas. En dan?
Dus het is een feit: twee identieke jassen op één werkvloer.
Ik zeg terloops dat ik de riem van m'n jas kwijt ben, waarop M. (lichtjes forser gebouwd dan Olijf) zegt: "Moeje de mijne hebben? Ik gebruik die toch niet."
Enkele ben-je-er-zeker-vans later zegt ze me dat ze de riem (thuis wegens effectief ongebruikt) zal meebrengen.
Et voilà, vanochtend lag het ding op m'n bureau.
Ik denk dan alleen maar...... ":)"
M. werkt vandaag niet. Zodra ik haar zie zal ik haar mijn erkentelijkheid overmaken :)
Dan is er nog het koffertje. Alwéér een vreselijk onbenullig ding, maar tóch...
Olijf moet dringend haar laptop herformatteren maar blijft het uitstellen. Intussen zeul ik rond met een externe harde schijf om op dode momenten hier en daar wat spul van de laptop te bèkuppen.
De harde schijf volgde me tot enkele dagen geleden in een onooglijk klein plastic zakje. Niet echt een goede bescherming, vond ik zelf.
Dinsdagochtend word ik wakker met een gekke willekeurige gedachte (om je maar te zeggen waar een mens zoal aan denkt wanneer de oude mistsluiers aan't verdwijnen zijn). Olijf opent dus haar ogen, rekt zich even uit en denkt plots dat het handig zou zijn als ze een passend koffertje of doosje zou vinden voor de harde schijf.
Meteen overloop ik virtueel wààr in mijn uitbundig gevulde woning ik zo'n koffertje zou kunnen vinden. Enkele recipiënten schieten me te binnen maar worden afgedaan als ongeschikt.
"Ik zal vanavond wel eens kijken wanneer ik wat tijd heb".
'k zal het verder kort houden. Wat denkt u?
Enkele uren later op het werk valt m'n oog op een koffertje dat precíes de goede maat zou zijn voor de schijf met toebehoren (zoals daar zijn, kabels en transfo).
Dat is toeval omdat ik nooit eerder een koffertje van die afmetingen had gezien. Misschien omdat m'n oog er nooit naar zocht, maar kijk.... het ding manifesteert zich aan mij (hahaha, om het maar eens op zweverige wijze uit te drukken!).
Swat, de harde schijf zit nu in een geschikte houder.
Ik zou bijna de bril vergeten! M'n zonnebril. Sinds de laatste dag van de sneeuwvakantie is hij niet meer. Ik brak hem en dat was een spijtig zaak omdat ik het een goeie bril vond.
Maandagavond trok ik enkele uurtjes naar het plaatselijk shoppingcenter om te kijken naar laatste soldetjes (had de hele maand januari stomweg geen tijd gehad) én dacht m'n kapotte bril op zak te hebben. Ik zou in de winkel van herkomst eens vragen of herstelling mogelijk was. Ik hield er namelijk aan.
Helaas, twee dingen gebeurden. In de winkel constateerde ik dat ik de bril die ik dàcht bij te hebben, niet in m'n handtas zat. Én ik had zo lang in andere winkels geslenterd dat het sluitingstijd was vóór ik er erg in had.
Ik keerde naar huis terug zonder resultaat.
Gisteren deed ik een hernieuwde poging na het werk. Deze keer mét bril op zak.
Nogmaals helaas, hij bleek niet herstelbaar én het twee jaar oude model is niet meer te krijgen, zei de vriendelijke winkeldame me. Ze nam nog de nodige tijd om me alvast enkele nieuwe modellen te tonen, maar Olijf was niet meteen overtuigd.
Terug naar af: voorlopig geen nieuwe zonnebril.
Op het ogenblik dat ik besliste naar huis te rijden, schoot me te binnen dat er nog een brillenwinkel in het shoppingcenter was. Ik ga daar zelden of nooit binnen omdat de keuze en het aanbod me niet aanspreken. "Maar wat heb ik te verliezen?" denk ik en doe prompt een détourke, weinig overtuigd dat het me enig resultaat zou opleveren.
Ik zal méér zeggen: 'k was zó weinig overtuigd dat ik eigenlijk maar vanuit m'n ooghoeken naar de winkel keek en alvast besliste om gewoon verder te lopen naar de uitgang.... tot één van m'n ogen viel op een wel érg bekend model...
!!!!
Daar hing mijn bril! De mijne!
Ik zou zeggen "precies dezelfde", maar ik zou liegen. De kleur is lichtjes anders. Het liefst had ik de oude kleur gevonden, maar die hadden ze niet meer.
.....
Vijf seconden twijfel later was de bril de mijne. En niet alleen dàt. Hij kostte 5 euro minder dan ik er destijds voor had betaald! En dat terwijl ik in de eerste winkel met kleine spijt had vastgesteld dat de prijzen alweer lichtjes de hoogte waren ingeschoten...
Van zo'n dingen kan ik genieten, écht....
En tenslotte het oudste nieuws: dat van de dansdame.
De wens kon bijna niet sneller uitkomen dan hij dat toen deed. Ik schreef er al over.
Een half uur vóór m'n vertrek naar de eerste nieuwe dansles van het jaar mem ik nog even over het ontmoeten van een gelijkgestemde (lees, salsa-minded) én vrouwelijke ziel en hoe leuk het zou zijn zo iemand te kunnen vinden. Twee uur later is alles in kannen en kruiken. Juffrouw ontmoet, contactgegevens uitgewisseld en..... vanavond gaan we (samen met nóg wat vrouwvolk) de beentjes laten wapperen. Zónder man-vrouw-afspraken die veel te vaak naar m'n zin in het water vallen en voor onnodig pijnlijke momenten zorgen.
Vanavond gaat Olijf op stap om te dansen, zoals ze dat al een hele poos graag had gedaan: vrij, blij en zonder zorgen.
Nu......
als u het nodige leesgeduld aan de dag hebt gelegd, hebt u deze tekst van begin tot einde doorworsteld.
U kon het interessant vinden, of amusant of gewoon domweg vervelend. Misschien hield u halverwege op met lezen.
Allemaal prima.
Als u het tot het einde haalde, had u misschien zoiets van (wat een rotuitdrukking eh) "Waar hééft dat mens het over? Goed, ze vindt een paar dingen die ze zocht. Nah.. jaaaaaaaaaa, en dàn?"
Nix, écht ... en dan helemaal nix! :)
Er waren wat spulletjes die me van pas konden komen en ik vond ze.
Ik bedenk dat ik ooit es wat las over dingen wensen (zonder daaraan gehecht te zijn) en hoe die hun weg vinden naar jou toe.
Vandaag stel ik vast dat zo'n dingen gebeuren en ik vraag me dus - niet zonder het nodige scepticisme - af of het dàt is.
Het is van geen enkel belang of u het er over eens bent met me. Ik weet zèlf niet of ik het eens ben met me, dus het is u vergeven :)
Wat telt, is dat de gedachte en de gebeurtenissen me een gevoel van contentement geven. Gewoon terug content zijn met niemendalletjes.
Ik ken genoeg mensen die nooit tevreden zijn. Hell, ik zèlf ben m'n tevredenheidsgevoel vééééééél te lang kwijt geweest en ook díe gedachte maakte me ontevreden.
Dus! Dat ik vandaag stomweg content ben met een riem, een bril of een nieuwe vriendin, is alléén maar goed.
Het zijn wensen die in me opkomen maar waarvan ik niet denk "als het niet gebeurt, ben ik ongelukkig". Komen ze, dan komen ze. Komen ze niet, dan is dat ook prima.
En gek gaweg.... komen ze :):):)
Nu mijn vraag.
ALS ik deze week had meegedaan met de Euromillions (er was 100 miljoen euro te winnen, als ik me niet vergis en NIEMAND had ze)....
OMDAT Olijf geen belang hecht aan geld...
wat denkt u.... Zou het...?
(eentje om over na te denken)
zaterdag 6 februari 2010
donderdag 4 februari 2010
Men zegt...
dat je't ziet.
Men vraagt of er een nieuw lief in het spel is.
Olijf antwoordt daar niet altijd even duidelijk op.
Olijf ziet het zelf ook wel - "het".
En sommigen waarvan ik liever zou hebben dat ze't niet zien, kijken er óók niet naast... Ach ja.
Geduld :)
Beginnen met babystapjes noemen ze dat.
Neh. Hier. Een verhaaltje.
Ex-werknemer (ik noem hem Piet) komt even op bezoek. Hij doet dat wel vaker wanneer hij tussen jobjes zit.
Olijf - in haar hoedanigheid van ex-werkgever (of vertegenwoordiger daarvan) - vraagt vriendelijk hoe het met Piet is.
Strikt genomen hoef ik dat niet te doen. En wel om (minstens) twee redenen.
Eén: ik ben in middagpauze en zou gewoon mezelf mogen zijn, in casu etend en lezend in totale relax.
Twee: Piet voer destijds frontaal tegen Olijf's schip toen hij manifest weigerde een taakje uit te voeren omdat het "niet voor een man" was en omdat hij "geen orders aanneemt van een vrouw" (los van het pijnlijke gegeven dat déze vrouw wél één van zijn rechtstreekse bazen was).
Het toeval wil nu dat het heel kort geleden nog volle maan was (never underestimate the full moon).
Net zo toevallig schijnt het zonnetje op de middag.
én Olijf heeft een lichtbruin tintje van de Alpenzon, hetgeen altijd bevorderlijk is voor de "uitstraling".
Voeg daarbij de wetenschap dat Olijf deze week eindelijk de rolkraagtruien terug in de kast lei ten voordele van een lichtjes diepere décolleté én dat mannen van nature meer visueel zijn ingesteld - daarbij professioneel negerend dat Olijf's cleavage nooit tot 's werelds meest omvangrijkste behoorde... swat.
Hoe toevallig het is dat Piet sinds kort zonder vrouwmensch zit, weet ik niet.
Het zet hem er wél toe aan om Olijf uit te horen over haar burgerlijke status, uitgangsleven in de buurt en mogelijk gemis aan een partner.
Nouuuuw........
Olijf is soms een kieken, maar er is nattigheid die je metéén voelt! En dit was behoorlijk nat :)
Geen hààr op m'n kop dat eraan denkt om me aan de voeten te smijten van een macho. Niet nu en niet later.
De antwoorden - hoewel eerlijk - logen er niet om.
Yep, ik woon alleen.
Nee, ik ga niet uit in de buurt.
en Nee... ik ben hoegenààmd niet op zoek. Ik zeg er alleen niet luidop bij "naar mannen zoals jij"...
Maar kijk.
Waar het om gaat, is dat men iets ziet.
En dat ik het óók zie (inclusief de erg yummie lach van een schoon mannetje dat onlangs onze groep vervoegde.... maar neeeeeennn... véél te jong en deontologisch onverantwoord!)
Belangrijk voor Olijf is dat ze weer verliefd is, op het leven namelijk, en voor nu kan dat al dik volstaan.
Of daar ook een manspersoon mee gemoeid is.... zeg ik lekker niet, néh!
Het schijnt mysterieus te zijn en dit is de enige manier die ik ken om dat effect te bekomen :)
In de auto weerklinkt sinds deze week Michael Bublé met z'n "I just haven't met you yet" en Olijf zingt luidkeels mee. Vasthouden dat gevoel!
Al de rest ... zijn details :)
Men vraagt of er een nieuw lief in het spel is.
Olijf antwoordt daar niet altijd even duidelijk op.
Olijf ziet het zelf ook wel - "het".
En sommigen waarvan ik liever zou hebben dat ze't niet zien, kijken er óók niet naast... Ach ja.
Geduld :)
Beginnen met babystapjes noemen ze dat.
Neh. Hier. Een verhaaltje.
Ex-werknemer (ik noem hem Piet) komt even op bezoek. Hij doet dat wel vaker wanneer hij tussen jobjes zit.
Olijf - in haar hoedanigheid van ex-werkgever (of vertegenwoordiger daarvan) - vraagt vriendelijk hoe het met Piet is.
Strikt genomen hoef ik dat niet te doen. En wel om (minstens) twee redenen.
Eén: ik ben in middagpauze en zou gewoon mezelf mogen zijn, in casu etend en lezend in totale relax.
Twee: Piet voer destijds frontaal tegen Olijf's schip toen hij manifest weigerde een taakje uit te voeren omdat het "niet voor een man" was en omdat hij "geen orders aanneemt van een vrouw" (los van het pijnlijke gegeven dat déze vrouw wél één van zijn rechtstreekse bazen was).
Het toeval wil nu dat het heel kort geleden nog volle maan was (never underestimate the full moon).
Net zo toevallig schijnt het zonnetje op de middag.
én Olijf heeft een lichtbruin tintje van de Alpenzon, hetgeen altijd bevorderlijk is voor de "uitstraling".
Voeg daarbij de wetenschap dat Olijf deze week eindelijk de rolkraagtruien terug in de kast lei ten voordele van een lichtjes diepere décolleté én dat mannen van nature meer visueel zijn ingesteld - daarbij professioneel negerend dat Olijf's cleavage nooit tot 's werelds meest omvangrijkste behoorde... swat.
Hoe toevallig het is dat Piet sinds kort zonder vrouwmensch zit, weet ik niet.
Het zet hem er wél toe aan om Olijf uit te horen over haar burgerlijke status, uitgangsleven in de buurt en mogelijk gemis aan een partner.
Nouuuuw........
Olijf is soms een kieken, maar er is nattigheid die je metéén voelt! En dit was behoorlijk nat :)
Geen hààr op m'n kop dat eraan denkt om me aan de voeten te smijten van een macho. Niet nu en niet later.
De antwoorden - hoewel eerlijk - logen er niet om.
Yep, ik woon alleen.
Nee, ik ga niet uit in de buurt.
en Nee... ik ben hoegenààmd niet op zoek. Ik zeg er alleen niet luidop bij "naar mannen zoals jij"...
Maar kijk.
Waar het om gaat, is dat men iets ziet.
En dat ik het óók zie (inclusief de erg yummie lach van een schoon mannetje dat onlangs onze groep vervoegde.... maar neeeeeennn... véél te jong en deontologisch onverantwoord!)
Belangrijk voor Olijf is dat ze weer verliefd is, op het leven namelijk, en voor nu kan dat al dik volstaan.
Of daar ook een manspersoon mee gemoeid is.... zeg ik lekker niet, néh!
Het schijnt mysterieus te zijn en dit is de enige manier die ik ken om dat effect te bekomen :)
In de auto weerklinkt sinds deze week Michael Bublé met z'n "I just haven't met you yet" en Olijf zingt luidkeels mee. Vasthouden dat gevoel!
Al de rest ... zijn details :)
Grootmoefti
De krant van vandaag: Metro
Het was een interessante krant vandaag.
Niet dat ik alle dagen de krant lees. Ik kóóp zo'n ding zelfs niet. Of dat gegeven al dan niet bewonderenswaardig is, laat ik aan u over.
De Metro durf ik van tijd tot tijd onder handen nemen, met oprechte dank aan één van onze werknemers die dagelijks - naar ik vermoed tot ergernis van andere reizigers - een heel pak van die kranten mee"schoept" naar de werkvloer.
Wat Olijf interessant vindt, is doorgaans non-news.
Politiek, financieel en ook sport lees ik diagonaal. Noem me tegendraads of ronduit negationistisch, wat er dagelijks aan die onderwerpen gedrukt wordt, is allang niet meer origineel...
Maar ik ga op het puntje van m'n stoel zitten als ik Grootmoefti lees. En dat hij het gebruik van Koranverzen als ringtone verbiedt in Egypte. Grootmoefti Ali Gumaa is er niet van gediend omdat
Ik vind dat de grootmoefti gelijk heeft, al was het maar omdat ik z'n titel zo sympathiek vind :)
Probeer me voor te stellen hoe het zou zijn als ik plots een "U Heer zij lof gebraaaaaacht" zou horen weerklinken als ringtone (in het onwaarschijnlijke geval dat zulks plaats zou vinden...).
Ok. Toegegeven. Wij geëmancipeerde Westerlingen zouden de grap er wel van inzien, maar nét zo goed toegegeven... Wij Westerlingen doen met moeite de moeite om de verzen tijdens de kérkdienst naar waarde te schatten, laat staan dat de ringtone ons begrip en concentratie zou terzake zou bevorderen....
Dus Grootmoefti heeft een punt, me dunkt...
Op dezelfde pagina een lijntje fait-divers.
M'n eigen "Cavaliere"- Berlusconi - trapt weer op tenen. Deze keer op Israëlische. In een toespraak in Jeruzalem brengt hij de Holocaust indirect in verband met het lot van de Palestijnen.
...
Kijk. De man heeft recht op z'n mening en ik wil zelfs aannemen dat hij daar waaaaaay meer verstand van heeft dan onnozele Olijf.
Wat me deze keer boeit, is dat de faux-pas van Berlusconi zelfs geen krantenkop meer haalt. Anderhalf lijntje in een weggestopt curiositeitenkolommetje rechtsonder op pagina 4, hoger springt de Ridder niet meer...:)
Verder lees ik dat België al verzwolgen is. Néééén, niet het land...
het EIland.
in DUbai!
U kent Dubai toch? Land van de stinkend rijken, melk en honing, onbegrensde mogelijkheden. Land waar alle speculanten - binnen- én buitenlandse - tot voor kort massaal hun geld kwamen steken in los zand. En toen kwam de crisis.
Alle opgespoten zandbanken en ingenieus daarop geconstrueerde villa's ten spijt ontsnapte ook Dubai niet aan de crisis.
De meeste speculanten hebben nu exàct wat ze destijds kochten: een héle grote zandbak.
En (kunstmatig) België, deel uitmakend van een kunstmatige eilandjesgroep in de vorm van de wereldbol, kan niet meer onderhouden worden want de centen zijn op.
Men beweert dus, met behulp van Nasa-foto's dat wij Belgen niet meer zijn. Toch niet in Dubai.
Sic.
(foto Metro)
Ook interessant om weten, is dat Luxe egoïstisch maakt.
"Wie geregeld in contact komt met luxe, gaat zijn eigen belangen boven die van anderen plaatsen. Dat blijkt uit recent Amerikaans onderzoek," aldus de Metro.
Daar is een onderzoek aan gewijd. Tja... als ík dat zonder meer had beweerd, dan had men dat waarschijnlijk als ouwewijvenpraat afgedaan. Maar nu heeft men daar dus onderzoeksgeld tegen aan gesmeten - in de naam der tewerkstelling misschien - en "dus" is dat nu bewezen.
Fijn :)
Dan krijgen we nog: "Kim Clijsters wordt Barbiepop" (haar dochtertje incluis) en "Ferrari gaat eco".
(foto Metro)
Ik vind dat geweldig nieuws... allemaal :)
Ach ja, dit vergat ik nog.
Grootmoefti is de hoogste geestelijke in Egypte.
Niet onbelangrijk.
Het was een interessante krant vandaag.
Niet dat ik alle dagen de krant lees. Ik kóóp zo'n ding zelfs niet. Of dat gegeven al dan niet bewonderenswaardig is, laat ik aan u over.
De Metro durf ik van tijd tot tijd onder handen nemen, met oprechte dank aan één van onze werknemers die dagelijks - naar ik vermoed tot ergernis van andere reizigers - een heel pak van die kranten mee"schoept" naar de werkvloer.
Wat Olijf interessant vindt, is doorgaans non-news.
Politiek, financieel en ook sport lees ik diagonaal. Noem me tegendraads of ronduit negationistisch, wat er dagelijks aan die onderwerpen gedrukt wordt, is allang niet meer origineel...
Maar ik ga op het puntje van m'n stoel zitten als ik Grootmoefti lees. En dat hij het gebruik van Koranverzen als ringtone verbiedt in Egypte. Grootmoefti Ali Gumaa is er niet van gediend omdat
- zo de authenticiteit van de Koran verloren gaat
- de verzen onderbroken worden bij het opnemen van de gsm
- de concentratie ontbreekt om de verzen te begrijpen.
Ik vind dat de grootmoefti gelijk heeft, al was het maar omdat ik z'n titel zo sympathiek vind :)
Probeer me voor te stellen hoe het zou zijn als ik plots een "U Heer zij lof gebraaaaaacht" zou horen weerklinken als ringtone (in het onwaarschijnlijke geval dat zulks plaats zou vinden...).
Ok. Toegegeven. Wij geëmancipeerde Westerlingen zouden de grap er wel van inzien, maar nét zo goed toegegeven... Wij Westerlingen doen met moeite de moeite om de verzen tijdens de kérkdienst naar waarde te schatten, laat staan dat de ringtone ons begrip en concentratie zou terzake zou bevorderen....
Dus Grootmoefti heeft een punt, me dunkt...
Op dezelfde pagina een lijntje fait-divers.
M'n eigen "Cavaliere"- Berlusconi - trapt weer op tenen. Deze keer op Israëlische. In een toespraak in Jeruzalem brengt hij de Holocaust indirect in verband met het lot van de Palestijnen.
...
Kijk. De man heeft recht op z'n mening en ik wil zelfs aannemen dat hij daar waaaaaay meer verstand van heeft dan onnozele Olijf.
Wat me deze keer boeit, is dat de faux-pas van Berlusconi zelfs geen krantenkop meer haalt. Anderhalf lijntje in een weggestopt curiositeitenkolommetje rechtsonder op pagina 4, hoger springt de Ridder niet meer...:)
Verder lees ik dat België al verzwolgen is. Néééén, niet het land...
het EIland.
in DUbai!
U kent Dubai toch? Land van de stinkend rijken, melk en honing, onbegrensde mogelijkheden. Land waar alle speculanten - binnen- én buitenlandse - tot voor kort massaal hun geld kwamen steken in los zand. En toen kwam de crisis.
Alle opgespoten zandbanken en ingenieus daarop geconstrueerde villa's ten spijt ontsnapte ook Dubai niet aan de crisis.
De meeste speculanten hebben nu exàct wat ze destijds kochten: een héle grote zandbak.
En (kunstmatig) België, deel uitmakend van een kunstmatige eilandjesgroep in de vorm van de wereldbol, kan niet meer onderhouden worden want de centen zijn op.
Men beweert dus, met behulp van Nasa-foto's dat wij Belgen niet meer zijn. Toch niet in Dubai.
Sic.
(foto Metro)Ook interessant om weten, is dat Luxe egoïstisch maakt.
"Wie geregeld in contact komt met luxe, gaat zijn eigen belangen boven die van anderen plaatsen. Dat blijkt uit recent Amerikaans onderzoek," aldus de Metro.
Daar is een onderzoek aan gewijd. Tja... als ík dat zonder meer had beweerd, dan had men dat waarschijnlijk als ouwewijvenpraat afgedaan. Maar nu heeft men daar dus onderzoeksgeld tegen aan gesmeten - in de naam der tewerkstelling misschien - en "dus" is dat nu bewezen.
Fijn :)
Dan krijgen we nog: "Kim Clijsters wordt Barbiepop" (haar dochtertje incluis) en "Ferrari gaat eco".
(foto Metro)Ik vind dat geweldig nieuws... allemaal :)
Ach ja, dit vergat ik nog.
Grootmoefti is de hoogste geestelijke in Egypte.
Niet onbelangrijk.
dinsdag 2 februari 2010
onverdraaglijk
Al een hele dag loopt Olijf rond met een ongelooflijke zin om te schrijven.
Het heeft iets van een (schijn)zwangerschap (hoewel ik niet zou weten hoe dat aanvoelt) :)
IETS wil eruit, maar je weet niet precies WAT.
Allez, ik lieg.
Een beetje weet ik wél wat ik zou willen neerpoten, maar dat doe ik misschien beter even niet.
Anderzijds zit er nog vanalles te duwen om eruit te mogen, maar dààrover kan ik begot geen zinnig woord zeggen... ik weet het zèlf niet.
De week vakantie heeft me in alle geval goed gedaan, zoveel weet ik.
Merkte het vandaag op de werkplaats ook: fijn verwelkomd worden door collega's en werknemers, geen ene die niet vroeg hoe het geweest was (en dat vind ik gewoon leuk), lekker gek doen met stomme carnavalspullen, ... Olijf was weer aan't lachen geslagen (jeeej)!
Dat alleen al is - lijkt me - schrijvenswaardig nieuws.
Olijf is "er" nog lang niet, zoveel weet ik ook.
Heb nog veel vragen en twijfels en soms terugkerende verdrietjes.
En dan is er nog de wetenschap dat "iemand" (en dat zijn er twee) nog steeds in staat is me terug de dieperik in te trekken.
Dat bewijs kreeg ik een kleine twee weken geleden.
Nutcase in kwestie was madam van meneer, die het nodig vond me midden in de nacht te laten weten dat meneer graag zou hebben dat ik belde....
... ehm... I beg your pardon???????....
Heeft u ooit gelezen hoe je hart uit je lichaam kan bonzen? Ik wel. En op dat ogenblik wist ik preciés hoe dat voelde.
Wat daarna volgde, zijn details voor de buitenstaander.
Volstaat te weten dat Olijf daar een week niet goed van was... een deel van mijn vakantie óók dus.
Laat Olijf nu (met de nodige moeite) beslist hebben om zich overal buiten te houden.
Laat haar nu NIET meer willen weten wat er allemaal aan nonsens gebeurt aan zee.
En laat dat verdomde wuf nu bellen in het midden van de nacht, na twee maanden stilte, omdat ZIJ niet alleen in stilte wil lijden. Als dat mens afziet, moet iedereen mee in haar val.
En vallen doet ze, ongeveer eens in de maand...
In plaats van blij te zijn dat Olijf eindelijk uit haar leven is.... doet dat kreng zóiets...
Ik geef toe: dat doet me wat. Meer dan zomaar wat.
Laat ons zeggen dat het een geluk was dat ik op vakantie vertrok: kans om alles te laten wegebben en géén kans om in m'n auto te schieten, "effe" 100 km te rijden en haar persoonlijk de huid vol te gaan schelden...
Intussen zijn weer bijna twee weken verstreken en kan ik het allemaal weer klasseren. "Plaatsen"... nee. Haar en haar wereld zal ik nooit kunnen plaatsen. Het is me té vreemd.
Maar klasseren - as in "verticaal" - dat wil nog lukken :)
Voorlopig toch maar weer "case closed". Wat haar betreft dan toch zeker :)
En nu maar hopen dat de juffrouw er net hetzelfde over denkt en voorgoed uit m'n leven verdwenen is en blijft!
Fingers crossed :)
Het heeft iets van een (schijn)zwangerschap (hoewel ik niet zou weten hoe dat aanvoelt) :)
IETS wil eruit, maar je weet niet precies WAT.
Allez, ik lieg.
Een beetje weet ik wél wat ik zou willen neerpoten, maar dat doe ik misschien beter even niet.
Anderzijds zit er nog vanalles te duwen om eruit te mogen, maar dààrover kan ik begot geen zinnig woord zeggen... ik weet het zèlf niet.
De week vakantie heeft me in alle geval goed gedaan, zoveel weet ik.
Merkte het vandaag op de werkplaats ook: fijn verwelkomd worden door collega's en werknemers, geen ene die niet vroeg hoe het geweest was (en dat vind ik gewoon leuk), lekker gek doen met stomme carnavalspullen, ... Olijf was weer aan't lachen geslagen (jeeej)!
Dat alleen al is - lijkt me - schrijvenswaardig nieuws.
Olijf is "er" nog lang niet, zoveel weet ik ook.
Heb nog veel vragen en twijfels en soms terugkerende verdrietjes.
En dan is er nog de wetenschap dat "iemand" (en dat zijn er twee) nog steeds in staat is me terug de dieperik in te trekken.
Dat bewijs kreeg ik een kleine twee weken geleden.
Nutcase in kwestie was madam van meneer, die het nodig vond me midden in de nacht te laten weten dat meneer graag zou hebben dat ik belde....
... ehm... I beg your pardon???????....
Heeft u ooit gelezen hoe je hart uit je lichaam kan bonzen? Ik wel. En op dat ogenblik wist ik preciés hoe dat voelde.
Wat daarna volgde, zijn details voor de buitenstaander.
Volstaat te weten dat Olijf daar een week niet goed van was... een deel van mijn vakantie óók dus.
Laat Olijf nu (met de nodige moeite) beslist hebben om zich overal buiten te houden.
Laat haar nu NIET meer willen weten wat er allemaal aan nonsens gebeurt aan zee.
En laat dat verdomde wuf nu bellen in het midden van de nacht, na twee maanden stilte, omdat ZIJ niet alleen in stilte wil lijden. Als dat mens afziet, moet iedereen mee in haar val.
En vallen doet ze, ongeveer eens in de maand...
In plaats van blij te zijn dat Olijf eindelijk uit haar leven is.... doet dat kreng zóiets...
Ik geef toe: dat doet me wat. Meer dan zomaar wat.
Laat ons zeggen dat het een geluk was dat ik op vakantie vertrok: kans om alles te laten wegebben en géén kans om in m'n auto te schieten, "effe" 100 km te rijden en haar persoonlijk de huid vol te gaan schelden...
Intussen zijn weer bijna twee weken verstreken en kan ik het allemaal weer klasseren. "Plaatsen"... nee. Haar en haar wereld zal ik nooit kunnen plaatsen. Het is me té vreemd.
Maar klasseren - as in "verticaal" - dat wil nog lukken :)
Voorlopig toch maar weer "case closed". Wat haar betreft dan toch zeker :)
En nu maar hopen dat de juffrouw er net hetzelfde over denkt en voorgoed uit m'n leven verdwenen is en blijft!
Fingers crossed :)
maandag 1 februari 2010
In Godsnaam: Zazen
Voor de eerste keer zag ik vandaag een (stuk van een) aflevering van In Godsnaam op VRT.
Olijf zegt graag al eens grappend dat ze Zen is... euh... no more... ik dùrf nie meer :)
Na wat ik zonet zag... de bedelmonniken... tot 16 uur per dag zitten en mediteren... Nope, dat haal ik nóóit!
Wél indrukwekkend, ik moet het toegeven.
Maar het is maar weinigen gegeven om dat te doen én vol te houden.
En zo heeft ieder zijn ding zeker?
Respect, écht.
Hebt u al eens geprobeerd om een uur lang stil te zitten in een poging om je geest vrij te maken?
Ikke wel.
Nog niet zoveel, veel te weinig eigenlijk. Soms denk ik dat het me niet gegeven is om daar veel diepgang in te zoeken.
Maar goed...uit m'n luttele pogingen leerde ik dat het verdomde moeilijk is om meer dan een halve minuut lang nérgens aan te denken.
Laten we wel wezen: dat gedachten door je hoofd schieten is des menschen. Dat màg en dat kàn.
Waar het om gaat, is die gedachten voorbij te laten gaan.
Ergens las ik eens hoe je dat kan bekijken.
Stel je voor dat je op een oever langs een rivier zit, of ergens op het strand aan zee.
Iedere gedachte is als een bootje dat komt voorbij varen.
Spring niet mee op het bootje (ga dus nie mee in je gedachte), maar kijk hoe het bootje voorbij vaart. Bekijk het bootje, neem er akte van dat het er is, maar laat het voorbij varen.
Klinkt misschien te zweverig voor u... Toch... ik verzeker u, 't is een efficiënte manier om bij de zaak te blijven OF er tenminste iedere halve minuut opnieuw ernaar terug te keren. En dit een uur aan een stuk.
Dat kan ik nog.
Maar 16 uren op een dag?
Neeje, lukt me nóóit!
Enneuh.... voor alle duidelijkheid: ik heb die ambitie ook helemaal niet :)
Zazen, tussen haakjes is "the study of the self". 't Is maar dattu het weet.
Er zíjn gewoon geen 16 uren studiewerk aan Olijf.... ;)
(foto geplukt van tinternet)
Olijf zegt graag al eens grappend dat ze Zen is... euh... no more... ik dùrf nie meer :)
Na wat ik zonet zag... de bedelmonniken... tot 16 uur per dag zitten en mediteren... Nope, dat haal ik nóóit!
Wél indrukwekkend, ik moet het toegeven.
Maar het is maar weinigen gegeven om dat te doen én vol te houden.
En zo heeft ieder zijn ding zeker?
Respect, écht.
Hebt u al eens geprobeerd om een uur lang stil te zitten in een poging om je geest vrij te maken?
Ikke wel.
Nog niet zoveel, veel te weinig eigenlijk. Soms denk ik dat het me niet gegeven is om daar veel diepgang in te zoeken.
Maar goed...uit m'n luttele pogingen leerde ik dat het verdomde moeilijk is om meer dan een halve minuut lang nérgens aan te denken.
Laten we wel wezen: dat gedachten door je hoofd schieten is des menschen. Dat màg en dat kàn.
Waar het om gaat, is die gedachten voorbij te laten gaan.
Ergens las ik eens hoe je dat kan bekijken.
Stel je voor dat je op een oever langs een rivier zit, of ergens op het strand aan zee.
Iedere gedachte is als een bootje dat komt voorbij varen.
Spring niet mee op het bootje (ga dus nie mee in je gedachte), maar kijk hoe het bootje voorbij vaart. Bekijk het bootje, neem er akte van dat het er is, maar laat het voorbij varen.
Klinkt misschien te zweverig voor u... Toch... ik verzeker u, 't is een efficiënte manier om bij de zaak te blijven OF er tenminste iedere halve minuut opnieuw ernaar terug te keren. En dit een uur aan een stuk.
Dat kan ik nog.
Maar 16 uren op een dag?
Neeje, lukt me nóóit!
Enneuh.... voor alle duidelijkheid: ik heb die ambitie ook helemaal niet :)
Zazen, tussen haakjes is "the study of the self". 't Is maar dattu het weet.
Er zíjn gewoon geen 16 uren studiewerk aan Olijf.... ;)
(foto geplukt van tinternet)
Laat voornemen
Om eens tegendraads te doen: geen voornemens op 1 Januari.
1 Februari is nét zo goed, denk ik.
Olijf neemt zich voor om tijdens de ski-solden (ergens rond of na Pasen?) eens uit te kijken naar een nieuwe snobo-outfit van kop tot teen ... al heeft de fikse boete van gisteravond alweer een mooie streep door m'n rekening getrokken.... zal ik het me aantrekken of niet?
Bah ja, ik zal het me aantrekken! De hele outfit - gniffel gniffel :)
Help me gerust ten gepaste tijde herinneren aan dit voornemen, Olijf heeft een erg slecht geheugen :)
1 Februari is nét zo goed, denk ik.
Olijf neemt zich voor om tijdens de ski-solden (ergens rond of na Pasen?) eens uit te kijken naar een nieuwe snobo-outfit van kop tot teen ... al heeft de fikse boete van gisteravond alweer een mooie streep door m'n rekening getrokken.... zal ik het me aantrekken of niet?
Bah ja, ik zal het me aantrekken! De hele outfit - gniffel gniffel :)
Help me gerust ten gepaste tijde herinneren aan dit voornemen, Olijf heeft een erg slecht geheugen :)
Olijf in de Franse Alpen
u kent de drill: geen toestemming, geen herkenbare "derde partijen" (met uitzondering van de vermoedelijk Franse slaapkop achter Olijf in de eerste foto... 't zou moeten lukken zeker?).
broodje Comté op de piste, yummie!
terrrrrrrrrrr plaatse rrrrrrrrrrrrrrust!
steaks als deze vind je NIET in België! Lekkere "French fries" ook... (wél koud, buiten in de sneeuw...)
voor één keer eens geen pint :). Citron chaud... 't was nodig...
Olijf's partner in crime sinds tijden (of is het al omgekeerd intussen?)
voilà juffrouw Schaapje: the terrible snow(wo)man, oftewel: burka-snobo ;)
Jaaaaaaaaaaa, de Alpen liggen scheef. Probeert ù maar eens een foto te nemen terwijl je aan de sleeplift hangt...
broodje Comté op de piste, yummie!
terrrrrrrrrrr plaatse rrrrrrrrrrrrrrust!
steaks als deze vind je NIET in België! Lekkere "French fries" ook... (wél koud, buiten in de sneeuw...)
voor één keer eens geen pint :). Citron chaud... 't was nodig...
Olijf's partner in crime sinds tijden (of is het al omgekeerd intussen?)
voilà juffrouw Schaapje: the terrible snow(wo)man, oftewel: burka-snobo ;)
Jaaaaaaaaaaa, de Alpen liggen scheef. Probeert ù maar eens een foto te nemen terwijl je aan de sleeplift hangt...
levenslessen
er zijn er veel.
die voor vandaag: betaal nooit méér voor een film dan nodig is.
158 euro voor 1 film, zelfs al is het er ene met George Clooney, is mij te veel.
Hoe doe je dat?
Eenvoudig. Ziehier het recept.
Erger je aan het verkeerslicht waar voor een linkse afslag nooit meer dan 3 auto's doorrijden, rij rechtdoor en neem een afslag die alleen voor bussen is bestemd.
Laat je vervolgens aanhouden door een klein leger politiemensen die niets beters te doen hebben dan sukkels als jezelf (klein grut dus, al geef ik toe dat de overtreding daadwerkelijk een overtreding was) aan te houden en begeef je vervolgens hooggefrustreerd én te laat naar de filmzaal.
Zo doe je dat dus.
Ik geloof dat ik het ooit al eens gezegd heb.
Olijf is een kieken.
En iedere dag minder en minder gesteld op de arm der wet, voor zover dat nog mogelijk was.
die voor vandaag: betaal nooit méér voor een film dan nodig is.
158 euro voor 1 film, zelfs al is het er ene met George Clooney, is mij te veel.
Hoe doe je dat?
Eenvoudig. Ziehier het recept.
Erger je aan het verkeerslicht waar voor een linkse afslag nooit meer dan 3 auto's doorrijden, rij rechtdoor en neem een afslag die alleen voor bussen is bestemd.
Laat je vervolgens aanhouden door een klein leger politiemensen die niets beters te doen hebben dan sukkels als jezelf (klein grut dus, al geef ik toe dat de overtreding daadwerkelijk een overtreding was) aan te houden en begeef je vervolgens hooggefrustreerd én te laat naar de filmzaal.
Zo doe je dat dus.
Ik geloof dat ik het ooit al eens gezegd heb.
Olijf is een kieken.
En iedere dag minder en minder gesteld op de arm der wet, voor zover dat nog mogelijk was.
zondag 31 januari 2010
A word of warning
Olijf plant een filmpje met I.
Fijn... alweer een poos geleden dat we elkaar zagen.
Ze schrijft me: "Kijk ernaar uit om je te zien?"
Ik denk met een glimlach dat dat "?" ongewild was :)
Na een weekje bergen, veel beweging en verder veel en vroeg gaan slapen (enerzijds wegens moe en anderzijds wegens een dood dorpje), kan een avondje film er best wel in.
Gisteravond op de bus kregen we ook een filmpje mee. Gratis ficatis.
...
en SJANS dattie gratis was!
2012 was het.
"Oh, fijn," denk ik "een film die nog in de bioskoop draait".
Oh oh oh.... wat een slechte film was dat!
De voorspelde ondergang van onze wereld... gedeeltelijk dan toch.
21-12-2012 gaat het gebeuren, tussen haakjes, dat einde van de wereld.
Zo goed als van bij het begin worden we geconfronteerd met openscheurende aardkorsten en wegzinkende wolkenkrabbers.
Dàt op zich is nog niet erg. De miljoenen dollars voor spectaculaire filmproductie moeten érgens heen, denk ik dan maar.
Wat me mateloos ergert, is dat ons heldhaftig hoofdpersonnage in allerlei vehikels op het allerlaatste nippertje over en tussen die onstabiel opengereten asfaltlagen en neerstortende gebouwen laveert. Ook met een sportvliegtuigje ontsnapt hij wonderwel aan allerlei neerstortende vuur- en rotsblokken...
Vanaf het eerste ogenblik, beste filmliefhebber, is de film on-voor-stel-baar ongeloofwaardig!
Storyline: zero.
Zelfs special effects: dikke vette nul!
Einde (wat ben ik verrast!): de voorspelbaarheid zelve.
Vergeleken met The Curious Case Of Benjamin Button, alwaar de speciale effecten zó speciaal waren dat je ze niet eens zàg, is deze prent een absolute blunder.
Eigenlijk verdient deze film zelfs geen bespreking, maar omdat ik u uw zuurverdiende centen wil besparen, besteed ik er een kleine blog aan.
Eén korte raad: NIET GAAN KIJKEN!!!! Zelfs niet als u nix anders te doen hebt, DOE HET NIET!
Het is een verspilling van uw tijd en geld.
Zelfs een verspilling van mijn (en - u zal wel zien, mocht u mijn welgemeende raad negeren - ook ùw) ergernis.
Voilà. Ik hoop dat de film van vanavond wél iets leuks wordt.
De filmcast ziet er alvast veelbelovend uit: George Clooney, Jeff Bridges (beiden behorend tot mijn topfavorieten), Kevin Spacey en Ewan McGregor.
Het wordt.... ach.... raadt u maar even.
Als ik zin heb, bespreek ik hem later wel ;)
Fijn... alweer een poos geleden dat we elkaar zagen.
Ze schrijft me: "Kijk ernaar uit om je te zien?"
Ik denk met een glimlach dat dat "?" ongewild was :)
Na een weekje bergen, veel beweging en verder veel en vroeg gaan slapen (enerzijds wegens moe en anderzijds wegens een dood dorpje), kan een avondje film er best wel in.
Gisteravond op de bus kregen we ook een filmpje mee. Gratis ficatis.
...
en SJANS dattie gratis was!
2012 was het.
"Oh, fijn," denk ik "een film die nog in de bioskoop draait".
Oh oh oh.... wat een slechte film was dat!
De voorspelde ondergang van onze wereld... gedeeltelijk dan toch.
21-12-2012 gaat het gebeuren, tussen haakjes, dat einde van de wereld.
Zo goed als van bij het begin worden we geconfronteerd met openscheurende aardkorsten en wegzinkende wolkenkrabbers.
Dàt op zich is nog niet erg. De miljoenen dollars voor spectaculaire filmproductie moeten érgens heen, denk ik dan maar.
Wat me mateloos ergert, is dat ons heldhaftig hoofdpersonnage in allerlei vehikels op het allerlaatste nippertje over en tussen die onstabiel opengereten asfaltlagen en neerstortende gebouwen laveert. Ook met een sportvliegtuigje ontsnapt hij wonderwel aan allerlei neerstortende vuur- en rotsblokken...
Vanaf het eerste ogenblik, beste filmliefhebber, is de film on-voor-stel-baar ongeloofwaardig!
Storyline: zero.
Zelfs special effects: dikke vette nul!
Einde (wat ben ik verrast!): de voorspelbaarheid zelve.
Vergeleken met The Curious Case Of Benjamin Button, alwaar de speciale effecten zó speciaal waren dat je ze niet eens zàg, is deze prent een absolute blunder.
Eigenlijk verdient deze film zelfs geen bespreking, maar omdat ik u uw zuurverdiende centen wil besparen, besteed ik er een kleine blog aan.
Eén korte raad: NIET GAAN KIJKEN!!!! Zelfs niet als u nix anders te doen hebt, DOE HET NIET!
Het is een verspilling van uw tijd en geld.
Zelfs een verspilling van mijn (en - u zal wel zien, mocht u mijn welgemeende raad negeren - ook ùw) ergernis.
Voilà. Ik hoop dat de film van vanavond wél iets leuks wordt.
De filmcast ziet er alvast veelbelovend uit: George Clooney, Jeff Bridges (beiden behorend tot mijn topfavorieten), Kevin Spacey en Ewan McGregor.
Het wordt.... ach.... raadt u maar even.
Als ik zin heb, bespreek ik hem later wel ;)
Eentje speciaal voor Ils :)
omdat ze een zoetebek is, zo mogelijk nog zoeter dan Olijf.
Sjoekes met.... ehm... zilverpapiertjes?
niet gekocht en bijgevolg niet geproefd, tussen haakjes :)
Sjoekes met.... ehm... zilverpapiertjes?
niet gekocht en bijgevolg niet geproefd, tussen haakjes :)
Abonneren op:
Posts (Atom)