DTV RAI BBC

(korte proloog: ik meende dit gisteren te hebben gepost. NIET dus. Met vertraging en zonder verder editing.... yesterday's post)

Ik ging wat schrijven over een nieuwe mijlpaal in m'n leven. En over leuke verrassingen. En bloot geluk.
Maar ik zal het zonder foto's moeten doen, hoewel ik er wel hàd.
Zo'n kwartiertje geleden gaf ik het apparasie voor een dag te leen aan zus. De zus van de zondaglunch. Die overigens zonder incidenten verliep. Zonder incidenten maar verder ook niets om over naar huis te schrijven. Hoewel ik daar misschien nog wel eens de nood toe voel. Wanneer ik m'n apparasie (met SD-kaart waarop m'n fotomateriaal) terug krijg.

De Mijlpaal dus.
Die uit zich op digitale wijze in m'n woonst door de komst van DTV. Digitale TV dus.
Lang heb ik erover nagedacht. Ik had het niet nodig. TV diende de laatste jaren nog bijna uitsluitend om bij in te dommelen  en om 3 uur later op een ontieglijk uur klaarwakker te schieten door één of andere irritant biep- fluit- of schietgeluid....
De media - wie "de media" ook moge zijn maar het klinkt wel lekker fatalistisch -  heeft er echter een handje van weg om je vroeg of laat op de knieën te krijgen.
Toen ze een tijd geleden (een jaartje intussen???) me ook de BBC's afpakten, begon ik stilaan na te denken. Te overwegen. Voorwaar zelfs een beetje te rekenen.
Ik bespaar u de rekensom en ingewikkelde redeneringen. Feit is dat de Telenetman vandaag aan m'n deur stond.
Na 1 bevestiging via mail, 1 sms op zaterdag om m'n afspraak nog eens te bevestigen,
1 sms op zondag om het meer precieze uur mee te delen en 1 sms vanochtend om te laten weten dat de Telenetman onderweg was naar mij.... waarna hij LETTERLIJK 10 seconden later aan m'n deurbel hing.
Ik dacht nog "Dat is snel! Het lijkt Van ..... wel!" maar ontstak meteen in duizend nederige excuses omdat ik vreesde dat m'n aansluitpunt - dat van de TVkabel "dus" (!) - ongemakkelijk gelegen was.
Onder de sokkel van een keukenkast namelijk. In de hoek van de keuken.

De Telenetman was van de jonge variant. Lenig ende flexibel dus. Gewillig ook want - zo zei hij - zijn collega's zouden deze job niet gedaan hebben. Maar hij deed dat dus wel en uit pure dankbaarheid lichtte ik hem een beetje bij. Met z'n zaklantaarn :)
Het één plezier is het ander waard, moet hij gedacht hebben, want above and beyond the call of duty sloot hij de digibox ook snel even aan (normaliter is deze taak ten laste van de klant). Nadien bleek dat enig eigenbelang mede in het spel was want "als het misloopt, moet ik hier binnen de kortste keren weer komen aanbellen om de foute aansluiting te herstellen". .... en dat bleek hij liever niet te doen. Dus zette hij me op weg.
Ik nam de insinuatie dat ik - hulpeloze vrouw van middelbare leeftijd - te lomp was om te helpen donderen er graag bij en ging snel op zoek naar iets wat op een fooi kon lijken.
Helaas..... enkel grote briefjes in m'n portemonnee. Tja, wat is groot, nietwaar?.....
M'n erkentelijkheid was groot maar geen vijftig euri groot.
Dus moest ik de jongeman met een welgemeende "Heel hartelijk bedankt en een fijne dag nog verder" laten gaan.
Vond het ook niet meteen geschikt om hem om halftien in de ochtend een koppel zware bieren in z'n hand te steken bij wijze van dankuwel....

Maar toch...
LEUK ! Mensen die méér doen dan wat je er redelijkerwijs van mag verwachten.

En zo geschiedde dus dat ik vóór de middag rechtstreeks getuige was van het nieuws dat de paus z'n ontslag had aangekondigd. In het Italiaans. En uitgebreid. Meer dan een uur lang en wellicht langer maar ik zette de TV af toen ik bezoek kreeg.
Ik heb RAI. Ik heb RAI, ik heb RAIIIIIIIIIII :) :) :)

Na het bezoek zou ik de nieuwe PC van moeder gaan installeren.
Maar eerst boodschapjes. Naar een natuurvoedingzaak hier in de buurt. En zag ik twee huizen verder een zaak "Mediterraanse specialiteiten". Dat is slang  voor Turkse supermarkt maar goed, ik was nieuwsgierig en had iets nodig dat daar kon liggen, dus ging ik binnen.
Vriendelijk mensen, ook daar. Leuk leuk leuk. En ik vond wat ik zocht.

Waarna de reformzaak aan de beurt was. En waar ik te lang bleef hangen. Langer dan het kwartiertje gratis parkeren dat ik had voor de wagen. Maar ik kwam buiten en zag net de parkeerwachter die zich naar m'n nummerplaat toe boog. Ik gaf een gilletje en..... hij liet de boete voor wat hij was. Het ticket was blijkbaar nog niet afgeprint want dàt kunnen ze niet meer ongedaan maken, zo leerde ik jaren geleden.
Hij gaf me géén boete! GEEN!
Da's toch leuk, niet?
Ik vind dat leuk!

Smeet m'n biologische groenten, oersuiker en kiemzaadjes in de auto en ging verder met de dag.
Die hier nu eindigt, zo ongeveer. Zonder foto's. Met een langdurige niesbui die me het typen wel èrg moeilijk maakt. En een kop warme melk omdat dat gezellig kijkt voor de TV.
De digitàle TV
:)




Ach wat.... dezefotocollages circuleerden deze namiddag al op FB. Of hoe een land nog met zichzelf kan lachen. ... of EINDELIJK met zichzelf kan lachen, nu het (bijna?) te laat is...
De eerste kan ik vertalen.
De tweede laat ik staan zoals hij is. Kan nooit goed vertaald worden. Althans.... Olijf kan dat niet. Maar wie zich geroepen voelt..... :)

Ik zal jullie een nieuwe paus geven.
Of neen! Béter nog! IK neem z'n plaats in!

Durchfall

Olijf leerde gisteren alweer een nieuw woord. Durchfall.
Mooi woord... eigenlijk.
Het wordt nog mooier als je weet waar het voor staat.
Puur voor de leute laat ik het u zèlf Google-vertalen. Vergeet de dubbele finale l niet :)

Waaròm zeg ik u dit?
Omdat ik er vandaag aan hou om éérst mezelf lekker belachelijk te maken alvorens over te gaan tot het vierkant uitlachen van anderen....

Olijf volgt sinds enige tijd (zet u ... ZET u :))..... Sturm der Liebe. Een onvolprezen telenovella am (AUF -> zie juf Ils onderaan in de reacties) Deutsch over het wel en wee van Hotel Fürstenhof en de familie Saalfeld.
Sommigen onder u herinneren zich ongetwijfeld nog The bold and the beautiful. Ook hier het wel en wee van een invloedrijke familie, deze keer in de meedogenloze modewereld. De Forresters en hun horizontale en verticale incestverhalen, zeg maar.
De Saalfelds, Sonnbichlers en Strobls neigen minder naar het onderling uitwisselen van echtgenotes maar liefde en intrige zijn en blijven - hoe kan het ook anders? - centraal.

Olijf heeft een blote hekel aan zulke series. Aber die Sonnbichlers reden am (auf) Deutsch... en Olijf heeft haar meeste schoolduits vergeten. Noem het bijscholing.
Of een excuus om naar hersenloze TV te kijken.
:)

Hersenloos brengt me meteen tot het volgend onderwerp (intussen ben ik klààr met deel 1 van deze post. Ik ga ervan uit dat ik mezelf voldoende geridiculiseerd heb)

Silvio.
Berlusconi.
Und die kleine Italiener uit Genk die vandaag in Man Bijt Hond ten tonele verschenen.
Und wie sie mir Durchfall gegeben haben :)

Dinsdag 8 november: Silvio kondigt z'n exit aan.
Na een onvoldoende op een informele vertrouwensstemming in de Kamer. Met slechts 308 ja-stemmers ontbraken hem 8 stemmen om de meerderheid te halen. (De Italiaanse Kamer, leer ik vandaag, telt 630 zetels. Een meerderheid haal je dus bij de helft +1.... kijk, dat heb ik dan weer ontdekt...).
Omdat de stemming informeel was, hoefde Berlusconi niet op te stappen. Na enig gedraal zou hij het dan tòch doen "per il bene del Paese" - voor het goed van z'n land....

Dat noemen ze dan het gezicht redden.
Er bestaat een andere uitdrukking voor: Zever in pakskes.

Hij is trouwens nog niet wèg eh. Eerst zien, dan geloven. Hij zou pas na de goedkeuring van de hervormingen opstappen.... Nogmaals... Seeing is believing.
Pas als Olijf haar vinger in Berlusconi's wonde heeft kunnen leggen - om maar eens Bijbels uit de hoek te komen - zal ik het geloven.

De grappen en grollen van 's werelds meest rechtsvervolgde (en nooit gesnapte) politicus kent u intussen wel. Google z'n naam en u bent metéén bij.

Die dolle fratsen van Il Cavaliere vond Olijf al beschamend genoeg. Met z'n seksleven wil ik me zelfs niet bemoeien.... Laat ons "grootmoedig" zeggen dat dit nog .... (allez, ik WURM het er moeizaam uit) ... a-a-n-v-a-a-r-d-b-a-a-r....was (en straks ga ik m'n mond wassen met ammoniak en Dettol).

De politieke en omkoopschandalen, grootschalige belastingontduiking en het aanpassen van wetten zodat hij niet vervolgd kon worden... er is geen TV-kijkend of gazettenlezend mens ter wereld die hier niet één keer van gehoord heeft.
Ik weet niet of het ooit in zoveel woorden werd gezegd, maar ik zou hier graag een term introduceren die begint met M en eindigt op FIOSO... Zoek ik het te ver?....

De grenzeloze macht die deze man had (heeft), de grootheidswaanzin en totale onthechting van de wereldmening en realiteit... het tart wat mij betreft alle verbeelding. Khadafi en Saddam Hoessein springen me nu plots heel willekeurig te binnen....

Maar goed. Berlusconi ZOU van het politieke hoofdpodium verdwijnen. Ik maak me geen illusies. Helemaal weg gaat hij niet. Al was het maar omdat hij zelfs als kleine politicus (maar machtig zakenman en mediamagnaat) nog steeds een aantal rechtszaken zal kunnen ontlopen...

In Italië hoorde ik in de loop der jaren zeer verschillende meningen. Er waren de onvoorwaardelijke aanhangers en de fervente tegenstanders. Met het vorderen der jaren kwamen er steeds meer tegenstanders. Steeds ferventere ook.
De Italianen weten dat hun land op een heel verkeerde manier in de SPOTlight staat. Dat Berlusconi hun Bel Paese ten schande maakt.
Ze weten tegelijk ook dat er vooralsnog geen waardige vervanger bestaat. Helaas. Silvio heeft er gedurende z'n lange ambtstermijn ongetwijfeld voor gezorgd dat z'n politieke tegenstanders op allerlei manieren monddood gemaakt werden. Vandaag - zegt men - is er niemand capabel genoeg om het land-in-faillissement over te nemen.
Voorwaar een triest vooruitzicht.....

Vandaag, 9 november, legde Man Bijt Hond z'n reportersoor te luisteren bij de Italo-Belgen in de buurt van Genk. DE Italo-gemeenschap bij uitstek, me dunkt.

"Hij is een grappig man. Deed me altijd lachen" zegt een signora.
"Hij zei luidop wat anderen alleen durfden te denken. Ja... het kwam er soms wat ongelukkig uit, maar hij was toch grappig? Wij grappen hier aan de toog ook" (nja... de G-20 als één grote kroegtoog... ik zie de analogie....)
"Dankzij Berlusconi vielen we tenminste op in de wereld" (Olijfnoot: als 's werelds grootste verzameling complete and utter morons, bedoelt u?)
(naar aanleiding van z'n goeie raad aan een mooi meisje: Trovati uno ricco) zegt een horeca-uitbater heel slim "70% van alle vrouwen zoeken ne rijke man. Als ik homo was, zocht ik me ook ne rijke man" (bulderende lach)... tja... dat hij beste maatjes met Silvio zou geweest zijn, kan ik me best voorstellen.

De berichtgeving van Man Bijt Hond was op z'n minst éénzijdig te noemen. Of ze zochten extra voer om de Italianen nog belachelijker te maken dan ze al waren. Of de verslaggevers lang moesten zoeken, durf ik u niet te zeggen. Aan de reportage te zien, blijkbaar niet.... Of ze vroegen meteen naar de grootste dorpsgekken en kwamen bij hun dankbare (camerageile?) onderwerpen terecht....

Plaatsvervangende schaamte bekroop me alweer.
En vlak daarna de gedachte die ik al vaker had i.v.m. m'n waarde (andere)landgenoten.
"Een volk krijgt de leiders die het verdient".
Als je een clown als Silvio tot driemaal toe verkiest tot premier, perfect wetend dat hij meer dan de helft van het "onafhankelijk" verslaggevend journalistenkorps in z'n zak heeft.... tja.... dan verdien je toch wat je krijgt?

Olijf wéét dat er andere Italoburgers rondlopen in de wereld. Mensen die willens nillens geleerd hebben om zich aan te passen aan de corrupte toestanden - daar zelfs meesterlijk (en àltijd piekfijn gekleed...) tussen laveren - maar desondanks hopen dat er ooit verandering in zal komen.
Spijtig dat die zo weinig in beeld komen.

Und dass gibt mir Durchfall.