wie dit kan zien
en niet kan begrijpen
dat we verdomme
alléén maar
MENSEN
zijn
zaterdag 26 maart 2016
ik kan niet stoppen met huilen
en daar zijn redenen voor
enkele daarvan zijn te persoonlijk
om ze hier uit de doeken te doen
maak u geen zorgen
ik schrijf die èlders weg
en verwerk ze met gepaste spoed.
de reden
die ik hier wel deelachtig kan maken
is onze wereld
en wat daarin gebeurt
u weet het wel
IS - isis - isil - daesh.....
ik zocht tot op heden nog stééds niet op hoe 1 organisatie
van ontspoorde individuen
zoveel verschillende namen kan hebben
maar
what's in a name?
wat ze dóen is de kwestie
en waaròm ze het doen
en welk ons aandeel daarin is (en dat blijkt niet min te zijn)
ik huil
omdat onze maatschappij
er niet in slaagt
anderen lief te hebben
in al hun echtheid
Ik huil
omdat sociale media
ons overspoelen met hoopgevende video's
van mensen die het wèl goed menen met elkaar
mensen waarvan ik denk
"ik hou van jou"
"jij bent goed bezig"
"jij maakt een verschil"
en ik huil
omdat àlle goede bedoelingen ter wereld
àlle geweldige initiatieven
NIETS betekenen
zolang onze wereldorde niet verandert.
Geld en Macht
Macht en Geld
zolang onze wereld
-Visie
-Economie
-Orde
niet wordt herbekeken
zal er niets veranderen
en dààrom huil ik
dat heet
de wanhoop nabij
enkele daarvan zijn te persoonlijk
om ze hier uit de doeken te doen
maak u geen zorgen
ik schrijf die èlders weg
en verwerk ze met gepaste spoed.
de reden
die ik hier wel deelachtig kan maken
is onze wereld
en wat daarin gebeurt
u weet het wel
IS - isis - isil - daesh.....
ik zocht tot op heden nog stééds niet op hoe 1 organisatie
van ontspoorde individuen
zoveel verschillende namen kan hebben
maar
what's in a name?
wat ze dóen is de kwestie
en waaròm ze het doen
en welk ons aandeel daarin is (en dat blijkt niet min te zijn)
ik huil
omdat onze maatschappij
er niet in slaagt
anderen lief te hebben
in al hun echtheid
Ik huil
omdat sociale media
ons overspoelen met hoopgevende video's
van mensen die het wèl goed menen met elkaar
mensen waarvan ik denk
"ik hou van jou"
"jij bent goed bezig"
"jij maakt een verschil"
en ik huil
omdat àlle goede bedoelingen ter wereld
àlle geweldige initiatieven
NIETS betekenen
zolang onze wereldorde niet verandert.
Geld en Macht
Macht en Geld
zolang onze wereld
-Visie
-Economie
-Orde
niet wordt herbekeken
zal er niets veranderen
en dààrom huil ik
dat heet
de wanhoop nabij
donderdag 24 maart 2016
Lieve mens
Ik schrijf tot u, lieve mens
als mens.
Niet als (geboren) christen
want ik bèn het niet, zo christelijk.
Ik zie u
werkend, lopend, lachend
soms schreiend
niet goed wetend waarheen
net als ik
of net nièt als ik
Ik weet het niet.
Ik weet wèl dat u
net als ik
gewoon wat leven wil.
Rustig. Bezig.
Liefst geliefd en in peis en vree.
Ik kijk in uw bruine ogen
en zie geen Marokkaan, Turk of Syriër.
Ik zie een man.
Een broer.
Een vader.
Een zoon.
Iemand die hoopt
met een beetje geluk
en - als het meezit - een kleine helpende hand,
om wat te màken van z'n leven.
Of dat nu groots is
of kleiner.
Het maakt niet uit.
U wil gewoon vooruit. Of ter plaatse blijven.
Alles,
maar niet achteruit.
Ik zie u ploeteren
zoeken
probéren
en vaak, helaas héél vaak
met uw kop tegen de muur lopen
Omdat u een Mohammad bent. Of een Ibrahim.
Geen Jan, Piet of Klaas.
Was u maar Jan, Piet of Klaas geboren,
het zou zoveel makkelijker zijn.
Ik heb geen begrip
géén begrip
voor wie onrust zaait.
Of dood.
Of terreur.
Ik wil hem niet kennen.
Maar ik weet wèl
Lieve Ibrahim
dat ù
hem óók niet kan begrijpen.
Al zéker niet
nadat u vluchtte uit uw land
nadat uw zuster werd verkracht
en uw twee broers laf neergeschoten
en hier arriveert
bij ons
om te ontdekken
dat niemand u wil.
Het klinkt zwaar
Ik lijk "overdreven"
maar mijn hart bloedt
voor u
omdat IK
het béter heb dan u
en daar verder
niet veel aan doe.
Behalve u begrijpen
en
proberen
u dàt
te laten verstaan.
Ik mis u
Allen
Mensen die voorbij de haat durven te kijken.
als mens.
Niet als (geboren) christen
want ik bèn het niet, zo christelijk.
Ik zie u
werkend, lopend, lachend
soms schreiend
niet goed wetend waarheen
net als ik
of net nièt als ik
Ik weet het niet.
Ik weet wèl dat u
net als ik
gewoon wat leven wil.
Rustig. Bezig.
Liefst geliefd en in peis en vree.
Ik kijk in uw bruine ogen
en zie geen Marokkaan, Turk of Syriër.
Ik zie een man.
Een broer.
Een vader.
Een zoon.
Iemand die hoopt
met een beetje geluk
en - als het meezit - een kleine helpende hand,
om wat te màken van z'n leven.
Of dat nu groots is
of kleiner.
Het maakt niet uit.
U wil gewoon vooruit. Of ter plaatse blijven.
Alles,
maar niet achteruit.
Ik zie u ploeteren
zoeken
probéren
en vaak, helaas héél vaak
met uw kop tegen de muur lopen
Omdat u een Mohammad bent. Of een Ibrahim.
Geen Jan, Piet of Klaas.
Was u maar Jan, Piet of Klaas geboren,
het zou zoveel makkelijker zijn.
Ik heb geen begrip
géén begrip
voor wie onrust zaait.
Of dood.
Of terreur.
Ik wil hem niet kennen.
Maar ik weet wèl
Lieve Ibrahim
dat ù
hem óók niet kan begrijpen.
Al zéker niet
nadat u vluchtte uit uw land
nadat uw zuster werd verkracht
en uw twee broers laf neergeschoten
en hier arriveert
bij ons
om te ontdekken
dat niemand u wil.
Het klinkt zwaar
Ik lijk "overdreven"
maar mijn hart bloedt
voor u
omdat IK
het béter heb dan u
en daar verder
niet veel aan doe.
Behalve u begrijpen
en
proberen
u dàt
te laten verstaan.
Ik mis u
Allen
Mensen die voorbij de haat durven te kijken.
dinsdag 5 januari 2016
De controle
scène.
plaats: kantoor Controle der Belastingen
tijdstip: 10 minuten voor middagsluiting op 4 januari (wellicht eerste werkdag van het nieuwe jaar)
personages: dame aan de deur, dame in het foute kantoor, dame in het juiste kantoor, Olijf
Voor het eerst in m'n volwassen leven werd ik opgeroepen voor een toelichting/controle van bewijsstukken die ik ter beschikking hield in mijn laatste belastingsaangifte.
Die oproep was al enkele dagen/weken oud toen ik hem las en besefte dat vandaag, 4 januari, mijn laatste kans was om eraan te voldoen.
De betreffende factuur die me recht gaf op een vastomlijnd belastingvoordeel moest getoond. En dus ging ik tonen. Tien minuten voor de deuren zouden sluiten. Een ergerlijk tijdstip, ik weet het.
De voordeur, reeds op slot, werd me geopend door een matig vriendelijke dame. Ik klaag niet. Ze liep niet óver van vriendelijkheid maar gezien het tijdstip, vond ik haar geste (het ontgrendelen van de deur) zeer genereus.
Ik moest boven zijn, dacht ze.
Boven bleken de nieuwjaarswensen in het rond te vliegen, samen met een doos pralines. Leuk. Fijn. Gezellig.
Ergens tussendoor slaagde ik erin in het gezichtsveld van een dame te geraken terwijl ik m'n bewijsmateriaal in haar handen probeerde te stoppen. Ze bekeek het, zag dat ik bij haar aan het foute adres was en wees me op het weggevertje in de rechteronderhoek van de brief, waar aangegeven stond bij wie ik moest zijn. Alsof ik hier nog vaak zou moeten komen, dacht ik. Binnen 15 jaar weet ik allang niet meer waar ik kijken moet. Of is de bladspiegel inmiddels zodanig veranderd dat haar goede raad niet meer van toepassing is.
Maar goed, ook deze mevrouw was vriendelijker dan ik van een bestofte ambtenaar verwacht.
Ik moest Marie-Christine hebben (of iets van dien aard). Samen met mij wandelde ze naar de juiste deur. Ik vond dat zeer tof en gedienstig van deze vrouw.
Ze liep naar binnen (in bleef nog even beleefd buiten staan), ik hoorde haar zeggen "Marie-Christine, er is hier iemand die jou moet hebben. Heb jij tijd?". Uit het feit dat ze me wenkte, leidde ik Sherlock Holmes-gewijs af dat Marie-Christine tijd had.
Ik liep naar binnen, alwaar ik 2 vrouwen aantrof. De ene beende gezwind de ruimte uit, waardoor ik besloot dat Marie-Christine hoogstwaarschijnlijk het achtergebleven exemplaar was.
Edoch, ik wenste zéker te zijn en vroeg of ik bij haar moest zijn.
De verfomfaaide vrouw keek even boven haar bril mijn kant uit, trok haar schouders op en deed "iets" met haar hoofd dat volgens hààr een duidelijke affirmatie moet geweest zijn. Ikzelf twijfelde nog even maar besloot het erop te wagen. Ik stak haar "uitnodiging" in haar handen, gevolgd door de factuur die mijn eerlijkheid moest bewijzen.
Dat ik een te hoog bedrag had ingegeven, zei ze. Dat ik enkel het aftrekbaar bedrag had moeten invullen en niet de totale factuur, zei ze. En terwijl ze dat zei, tokkelde ze wel een keer of tien op een rekenmachine, die het - zo bleek naderhand - niet deed.
Mèt die rekenmachine wilde ze zegge en schrijve 2 (TWEE) getallen optellen en dat ging klaarblijkelijk niet zonder technische hulpmiddelen. De getallen in kwestie - u mag het gerust weten - waren 2090 en 60. U begrijpt dat een rekenmachine voor deze ingewikkelde optelsom onmisbaar was.
Hoe ze het deed, ik wéét het niet, maar met de defecte rekenmachine kwam ze tot de conclusie.... 2150. Ik was blij, want in mijn hoofd had ik ook iets dergelijks berekend.
Dàt - zei ze me - was dus NIET het getal dat ik had moeten invullen. Maximum 30% had gemogen en ze rekende het snel uit. De rekenmachine (yep, wonderbaarlijk opgestaan uit de doden) maakte er 645 van.
Dàt - zei ze me - was het getal dat erin had gemoeten.
Ik verontschuldigde me en hoopte het daarbij te mogen houden.
Maar neen, ze had mijn toestemming nodig om dat te wijzigen. Of ik akkoord was met die 645.
......
Mijn eenvoudige geest probeert in een flits alle alternatieven te overwegen, besluit dat er geen alternatieven zijn en mijn mond zegt "Prima, ja hoor"
De noodzaak voor mijn akkoord is mij onduidelijk maar goed... ik had mij akkoord verklaard met haar berekening.
Of ze mijn facturen mocht houden, vroeg ze. Als ik daar een kopie van kreeg, antwoordde ik met een verontschuldigende glimlach.
Alsof ik daarmee op één of andere manier haar waardigheid of intelligentie beledigde, haalde ze haar schouders op, maakte ze met één hand een onbestemde wuifbeweging en gaf me "dan maar" m'n facturen terug. Zonder een kopie te maken.
.... Zulke dingen verbazen me. OF je hebt een bewijs nodig OF je hebt het niet nodig. Bij de Controle der Belastingen lijkt zo'n vraag me niet echt vrijblijvend. Maar dat bleek het wèl te zijn, want ik mocht gaan zonder bewijzen achter te laten.
Terwijl ik naar de deur toe liep, zei ik verontschuldigend dat het voor leken allemaal niet zo eenvoudig was, die belastingaangifte. "Toch niet zó moeilijk, hoor", antwoordde zij zonder op te kijken.
"Nja, een studie in die richting kan wel helpen" repliceer ik nog dapper.
"Niet nodig" geeft ze me terug. "Als iedereen de bijlagen GOED zou lezen,......"
Het einde van haar zin hoor ik al niet meer. Ik heb met een overdreven brede glimlach een fijne dag gewenst en de deur gesloten.
Ik betwijfel of de dame me zou herkennen. Volgens mij heeft ze me niet één keer aangekeken.
Ik wist niet zeker of ze nog bestònden. Ergens in m'n achterhoofd dacht ik dat het om een uitgestorven diersoort ging, maar vandaag heb ik een origineel exemplaar in het wild mogen aanschouwen: de norse, bestofte ambtenaar.
Wat mij betreft, hoeven ze niet meer te kweken. Een langzaam uitdoofscenario lijkt me hier gewenst.
Tòch blij dat de andere twee van het andere soort bleken.
En dat ik eerlijk werd bevonden. Op papier althans :-)
plaats: kantoor Controle der Belastingen
tijdstip: 10 minuten voor middagsluiting op 4 januari (wellicht eerste werkdag van het nieuwe jaar)
personages: dame aan de deur, dame in het foute kantoor, dame in het juiste kantoor, Olijf
Voor het eerst in m'n volwassen leven werd ik opgeroepen voor een toelichting/controle van bewijsstukken die ik ter beschikking hield in mijn laatste belastingsaangifte.
Die oproep was al enkele dagen/weken oud toen ik hem las en besefte dat vandaag, 4 januari, mijn laatste kans was om eraan te voldoen.
De betreffende factuur die me recht gaf op een vastomlijnd belastingvoordeel moest getoond. En dus ging ik tonen. Tien minuten voor de deuren zouden sluiten. Een ergerlijk tijdstip, ik weet het.
De voordeur, reeds op slot, werd me geopend door een matig vriendelijke dame. Ik klaag niet. Ze liep niet óver van vriendelijkheid maar gezien het tijdstip, vond ik haar geste (het ontgrendelen van de deur) zeer genereus.
Ik moest boven zijn, dacht ze.
Boven bleken de nieuwjaarswensen in het rond te vliegen, samen met een doos pralines. Leuk. Fijn. Gezellig.
Ergens tussendoor slaagde ik erin in het gezichtsveld van een dame te geraken terwijl ik m'n bewijsmateriaal in haar handen probeerde te stoppen. Ze bekeek het, zag dat ik bij haar aan het foute adres was en wees me op het weggevertje in de rechteronderhoek van de brief, waar aangegeven stond bij wie ik moest zijn. Alsof ik hier nog vaak zou moeten komen, dacht ik. Binnen 15 jaar weet ik allang niet meer waar ik kijken moet. Of is de bladspiegel inmiddels zodanig veranderd dat haar goede raad niet meer van toepassing is.
Maar goed, ook deze mevrouw was vriendelijker dan ik van een bestofte ambtenaar verwacht.
Ik moest Marie-Christine hebben (of iets van dien aard). Samen met mij wandelde ze naar de juiste deur. Ik vond dat zeer tof en gedienstig van deze vrouw.
Ze liep naar binnen (in bleef nog even beleefd buiten staan), ik hoorde haar zeggen "Marie-Christine, er is hier iemand die jou moet hebben. Heb jij tijd?". Uit het feit dat ze me wenkte, leidde ik Sherlock Holmes-gewijs af dat Marie-Christine tijd had.
Ik liep naar binnen, alwaar ik 2 vrouwen aantrof. De ene beende gezwind de ruimte uit, waardoor ik besloot dat Marie-Christine hoogstwaarschijnlijk het achtergebleven exemplaar was.
Edoch, ik wenste zéker te zijn en vroeg of ik bij haar moest zijn.
De verfomfaaide vrouw keek even boven haar bril mijn kant uit, trok haar schouders op en deed "iets" met haar hoofd dat volgens hààr een duidelijke affirmatie moet geweest zijn. Ikzelf twijfelde nog even maar besloot het erop te wagen. Ik stak haar "uitnodiging" in haar handen, gevolgd door de factuur die mijn eerlijkheid moest bewijzen.
Dat ik een te hoog bedrag had ingegeven, zei ze. Dat ik enkel het aftrekbaar bedrag had moeten invullen en niet de totale factuur, zei ze. En terwijl ze dat zei, tokkelde ze wel een keer of tien op een rekenmachine, die het - zo bleek naderhand - niet deed.
Mèt die rekenmachine wilde ze zegge en schrijve 2 (TWEE) getallen optellen en dat ging klaarblijkelijk niet zonder technische hulpmiddelen. De getallen in kwestie - u mag het gerust weten - waren 2090 en 60. U begrijpt dat een rekenmachine voor deze ingewikkelde optelsom onmisbaar was.
Hoe ze het deed, ik wéét het niet, maar met de defecte rekenmachine kwam ze tot de conclusie.... 2150. Ik was blij, want in mijn hoofd had ik ook iets dergelijks berekend.
Dàt - zei ze me - was dus NIET het getal dat ik had moeten invullen. Maximum 30% had gemogen en ze rekende het snel uit. De rekenmachine (yep, wonderbaarlijk opgestaan uit de doden) maakte er 645 van.
Dàt - zei ze me - was het getal dat erin had gemoeten.
Ik verontschuldigde me en hoopte het daarbij te mogen houden.
Maar neen, ze had mijn toestemming nodig om dat te wijzigen. Of ik akkoord was met die 645.
......
Mijn eenvoudige geest probeert in een flits alle alternatieven te overwegen, besluit dat er geen alternatieven zijn en mijn mond zegt "Prima, ja hoor"
De noodzaak voor mijn akkoord is mij onduidelijk maar goed... ik had mij akkoord verklaard met haar berekening.
Of ze mijn facturen mocht houden, vroeg ze. Als ik daar een kopie van kreeg, antwoordde ik met een verontschuldigende glimlach.
Alsof ik daarmee op één of andere manier haar waardigheid of intelligentie beledigde, haalde ze haar schouders op, maakte ze met één hand een onbestemde wuifbeweging en gaf me "dan maar" m'n facturen terug. Zonder een kopie te maken.
.... Zulke dingen verbazen me. OF je hebt een bewijs nodig OF je hebt het niet nodig. Bij de Controle der Belastingen lijkt zo'n vraag me niet echt vrijblijvend. Maar dat bleek het wèl te zijn, want ik mocht gaan zonder bewijzen achter te laten.
Terwijl ik naar de deur toe liep, zei ik verontschuldigend dat het voor leken allemaal niet zo eenvoudig was, die belastingaangifte. "Toch niet zó moeilijk, hoor", antwoordde zij zonder op te kijken.
"Nja, een studie in die richting kan wel helpen" repliceer ik nog dapper.
"Niet nodig" geeft ze me terug. "Als iedereen de bijlagen GOED zou lezen,......"
Het einde van haar zin hoor ik al niet meer. Ik heb met een overdreven brede glimlach een fijne dag gewenst en de deur gesloten.
Ik betwijfel of de dame me zou herkennen. Volgens mij heeft ze me niet één keer aangekeken.
Ik wist niet zeker of ze nog bestònden. Ergens in m'n achterhoofd dacht ik dat het om een uitgestorven diersoort ging, maar vandaag heb ik een origineel exemplaar in het wild mogen aanschouwen: de norse, bestofte ambtenaar.
Wat mij betreft, hoeven ze niet meer te kweken. Een langzaam uitdoofscenario lijkt me hier gewenst.
Tòch blij dat de andere twee van het andere soort bleken.
En dat ik eerlijk werd bevonden. Op papier althans :-)
dinsdag 22 december 2015
winterwende
hoe ouder ik word,
hoe meer ik besef dat ik niets weet
of steeds minder dan ik dacht
het kàn zijn
dat dat wijst op wijsheid
het kàn ook zijn
dat dat wijst op
verlies
van geheugen
op een teken van het niet meer weten
van wat ik vroeger wèl wist
of het vergéten ervan
of misschien word ik gewoon bescheidener
met de jaren
ja....
misschien is het bescheidenheid
ik zou hier een foto plaatsen van mezelf met een brede grijns
ware het niet dat foto's van mezelf
laat staan van mezelf met grijns
eerder schaars worden de laatste tijd
maar goed,
u begrijpt wellicht wat ik bedoel
bescheidenheid
gebruik ik eerder spaarzaam
maar dus
die onwetendheid
betreft de kortste dag van het jaar
dat die niet altijd op 21 december valt
...
ik wist dat niet
tot vorige week
toen weermanvriend Frank Deboosere
op de radio
tijdens de ochtend- of avondspits
vrolijk vertelde dat de winter zou wenden in de nacht van 22 op 23 december.
....
Nu zou ik mezelf nog enige vorm van multitasking willen toedichten,
ware het niet dat één of andere geleerde
enige tijd geleden,
op dezelfde ochtend- of avondradio
verkondigde dat
"there's no such thing as multitasking", zelfs niet voor vrouwen
en dus zeg ik gewoon dat ik radioluisterde terwijl ik m'n luxevoiture bestuurde,
waardoor ik meteen beweer dat ik één van beide zaken - zoniet beide - ongetwijfeld slecht uitvoerde
maar goed....
ik hoorde dat de kortste dag of langste nacht zou vallen tussen 22 en 23 december
en ik speelde het klaar om zonder botsen of andere grote overtredingen thuis te geraken. Of op het werk.... welk type spits het was weet ik ècht niet meer.
nu ja
dat wilde ik dus zeggen....
dat zelfs zekerheden als 21 december
zomaar kunnen komen te vervallen
meer wou ik daarover in feite niet kwijt.
De winterwende.
En zijn diverse definities en berekenmethodes.
DIT was nu nog eens interessant sie :-)
hoe meer ik besef dat ik niets weet
of steeds minder dan ik dacht
het kàn zijn
dat dat wijst op wijsheid
het kàn ook zijn
dat dat wijst op
verlies
van geheugen
op een teken van het niet meer weten
van wat ik vroeger wèl wist
of het vergéten ervan
of misschien word ik gewoon bescheidener
met de jaren
ja....
misschien is het bescheidenheid
ik zou hier een foto plaatsen van mezelf met een brede grijns
ware het niet dat foto's van mezelf
laat staan van mezelf met grijns
eerder schaars worden de laatste tijd
maar goed,
u begrijpt wellicht wat ik bedoel
bescheidenheid
gebruik ik eerder spaarzaam
maar dus
die onwetendheid
betreft de kortste dag van het jaar
dat die niet altijd op 21 december valt
...
ik wist dat niet
tot vorige week
toen weermanvriend Frank Deboosere
op de radio
tijdens de ochtend- of avondspits
vrolijk vertelde dat de winter zou wenden in de nacht van 22 op 23 december.
....
Nu zou ik mezelf nog enige vorm van multitasking willen toedichten,
ware het niet dat één of andere geleerde
enige tijd geleden,
op dezelfde ochtend- of avondradio
verkondigde dat
"there's no such thing as multitasking", zelfs niet voor vrouwen
en dus zeg ik gewoon dat ik radioluisterde terwijl ik m'n luxevoiture bestuurde,
waardoor ik meteen beweer dat ik één van beide zaken - zoniet beide - ongetwijfeld slecht uitvoerde
maar goed....
ik hoorde dat de kortste dag of langste nacht zou vallen tussen 22 en 23 december
en ik speelde het klaar om zonder botsen of andere grote overtredingen thuis te geraken. Of op het werk.... welk type spits het was weet ik ècht niet meer.
nu ja
dat wilde ik dus zeggen....
dat zelfs zekerheden als 21 december
zomaar kunnen komen te vervallen
meer wou ik daarover in feite niet kwijt.
De winterwende.
En zijn diverse definities en berekenmethodes.
DIT was nu nog eens interessant sie :-)
vrijdag 27 november 2015
mislukking
al pratend met een vriendin
over vanalles
en nogwat
werk en familie
passies en angsten
gedane dingen (waar je spijt van hebt of net niet)
en nog te doene dingen (waar je spijt van had ze nog niet gedaan te hebben.... of net niet)
pratend over bloggen
de voor- en de nadelen ervan
de do's en de don'ts
de wills en de won'ts
en nog van dat moois
maar passies
passies
dingen die we nog niet gedaan hebben
en waar we steeds dwingender over moeten nadenken
"doen we ze nog of laten we ze liggen?"
want de tijd dringt steeds meer
of je't nu leuk vindt of niet
passies
tekenen, schrijven, fotograferen
ergens
èrgens
je binnenste zelf in kwijtraken
- als het effe kan -
heel ex-trovert
zonder ex-pliciet te hoeven zijn
het hééft toch wat.
en zo
haal ik het geheugenkaartje snel uit m'n apparasie
nadat ik haar heb uitgewuifd
en ben voor het eerst sinds lang
nog eens nieuwsgierig naar wat ik met zó veel geweld - najàààààà.... "geweld" - wou vastleggen
vanochtend (hiervoor zelfs vrolijk m'n tijdige aankomst op het werk riskerend)
en vanavond, toen ik me doodleuk op de pechstrook zette omdat de maan zo gróót was
tussen al die lichtjes (lichtjes, òveral lichtjes)
ook gisteravond, toen de maan niet groot maar helder was in het midden van m'n straat
dus kijk ik
naar wat ik op het geheugenkaartje vind
en meen teleurgesteld te moeten zijn
maar ben het niet.
Ze zijn mislukt
de foto's
met licht,
met lichtjes, waar ik zo van hou.
foute focus
bibberhand
zo uitgesproken niet geschikt
maar ik vind ze mooi
onder de mislukkingen
zijn dit mijn favorietjes
en ik hou ervan :-)
over vanalles
en nogwat
werk en familie
passies en angsten
gedane dingen (waar je spijt van hebt of net niet)
en nog te doene dingen (waar je spijt van had ze nog niet gedaan te hebben.... of net niet)
pratend over bloggen
de voor- en de nadelen ervan
de do's en de don'ts
de wills en de won'ts
en nog van dat moois
maar passies
passies
dingen die we nog niet gedaan hebben
en waar we steeds dwingender over moeten nadenken
"doen we ze nog of laten we ze liggen?"
want de tijd dringt steeds meer
of je't nu leuk vindt of niet
passies
tekenen, schrijven, fotograferen
ergens
èrgens
je binnenste zelf in kwijtraken
- als het effe kan -
heel ex-trovert
zonder ex-pliciet te hoeven zijn
het hééft toch wat.
en zo
haal ik het geheugenkaartje snel uit m'n apparasie
nadat ik haar heb uitgewuifd
en ben voor het eerst sinds lang
nog eens nieuwsgierig naar wat ik met zó veel geweld - najàààààà.... "geweld" - wou vastleggen
vanochtend (hiervoor zelfs vrolijk m'n tijdige aankomst op het werk riskerend)
en vanavond, toen ik me doodleuk op de pechstrook zette omdat de maan zo gróót was
tussen al die lichtjes (lichtjes, òveral lichtjes)
ook gisteravond, toen de maan niet groot maar helder was in het midden van m'n straat
dus kijk ik
naar wat ik op het geheugenkaartje vind
en meen teleurgesteld te moeten zijn
maar ben het niet.
Ze zijn mislukt
de foto's
met licht,
met lichtjes, waar ik zo van hou.
foute focus
bibberhand
zo uitgesproken niet geschikt
maar ik vind ze mooi
onder de mislukkingen
zijn dit mijn favorietjes
en ik hou ervan :-)
 |
| vanaf nu tot nader order: mijn all time favorite van de foute focus (hartje hartje hartje :-) ) |
 |
| ik had beter moeten weten dan het apparasie op het stuur van de auto met nog draaiende motor te laten rusten. B-rRrRrRrRrRrRrRrRrRrRrrrrrrrrrrrrrr |
woensdag 11 november 2015
11/11/15
feestdag.
ook m'n vaders verjaardag, mocht hij er nog zijn geweest.
helaas gaf z'n lijf de strijd op in januari 2011. Net in het jaar dat hij z'n 11/11/11 had kunnen vieren.
Nja... het zal hem een worst geweest zijn, die datum.
en hij hield ook niet zo van feestjes.
of toch wel.
Hij hield niet zo van cadeautjes.
of toch wel.
In feite....
hield hij niet zo van in het middelpunt van de belangstelling staan
waardoor hij dééd alsof hij geen cadeautjes wilde (maar wèl wat zei als je hem er geen gaf ;-) )
en hij dééd alsof hij geen verjaardagsgedoe wilde (maar ons wèl graag allemaal ter plekke had... het was toch fééstdag? We hadden toch allemaal tijd????)
11/11 is geen officiële feestdag in Italië. Voor hem was het dus een grote verrassing toen zijn liefje destijds (mijn moeder nu) een hele dag vrijaf had toen hij (weliswaar vooraf - PER BRIEF - aangekondigd) besloot om haar voor het eerst in haar thuisland te bezoeken.
En hij had ook niet nagelaten haar te vertellen dat hij toevallig die dag verjaarde.....
voor een eenvoudige jongen, vind ik dat sluw :-)
Maar goed.... je bent een Italiaanse jongen of je bent het niet, zullen we maar besluiten....
het is gek
voor iemand als ik die niet zo begaan is met feestdagen
dat die elfde november telkens wat los maakt.
En zo begon ik
geheel toevallig
gisteren aan de afbraak van een knustelwerkje in huis
dat m'n vader nog had gemaakt.
een .... "bakje".... "kastje".... DINGETJE... dat een handvol buizen moest verstoppen.
iets wat hij met de allerbeste bedoelingen
snelsnel in elkaar had getimmerd
en dat er .....
béter uit zag dan de blote buizen
maar nèt niet mooi genoeg om te houden als afgewerkt product.
Eerlijk?
Ik zou het gehouden hebben zoals het was.
Ik ben niet altijd een pietje precies....
maar ik wou er een kast onder plaatsen. En die was hoger dan wat het bakje toeliet.
En dus moest ik zien of het bakje kleiner kon.
En dat kon het.
Dus verdween het.
En kwamen vandaag
uitgerekend op zijn verjaardag
de kasten onder zijn afgebroken bakje.
en stopte ik tussendoor ook een uur of wat
om plots een zoektocht naar foto's te ondernemen.
Niet omdat ik dat zo dringend wilde
maar ik werd uitgedaagd
op de sociale netwerksite waar ik nog steeds deel van uitmaak
En hoewel ik in principe niet zo veel interesse had gehad om de foto-uitdaging aan te gaan
vond ik plots zoveel oude foto's
waarvan ik dacht...... "happy days"
en toen
plaatste ik de eerste foto.
het werd déze.
(ik heb m'n papà een zwart doosje voor de ogen geschoven. Ik kan hem namelijk niet meer vragen of hij akkoord is met online publicatie van persoonlijke gegevens. En ik heb daaromtrent een code....)
Ik zèlf....
zal véél moeite moeten doen
wil ik een nóg oudere foto van mezelf vinden........
M'n vader
en ik.
ook m'n vaders verjaardag, mocht hij er nog zijn geweest.
helaas gaf z'n lijf de strijd op in januari 2011. Net in het jaar dat hij z'n 11/11/11 had kunnen vieren.
Nja... het zal hem een worst geweest zijn, die datum.
en hij hield ook niet zo van feestjes.
of toch wel.
Hij hield niet zo van cadeautjes.
of toch wel.
In feite....
hield hij niet zo van in het middelpunt van de belangstelling staan
waardoor hij dééd alsof hij geen cadeautjes wilde (maar wèl wat zei als je hem er geen gaf ;-) )
en hij dééd alsof hij geen verjaardagsgedoe wilde (maar ons wèl graag allemaal ter plekke had... het was toch fééstdag? We hadden toch allemaal tijd????)
11/11 is geen officiële feestdag in Italië. Voor hem was het dus een grote verrassing toen zijn liefje destijds (mijn moeder nu) een hele dag vrijaf had toen hij (weliswaar vooraf - PER BRIEF - aangekondigd) besloot om haar voor het eerst in haar thuisland te bezoeken.
En hij had ook niet nagelaten haar te vertellen dat hij toevallig die dag verjaarde.....
voor een eenvoudige jongen, vind ik dat sluw :-)
Maar goed.... je bent een Italiaanse jongen of je bent het niet, zullen we maar besluiten....
het is gek
voor iemand als ik die niet zo begaan is met feestdagen
dat die elfde november telkens wat los maakt.
En zo begon ik
geheel toevallig
gisteren aan de afbraak van een knustelwerkje in huis
dat m'n vader nog had gemaakt.
een .... "bakje".... "kastje".... DINGETJE... dat een handvol buizen moest verstoppen.
iets wat hij met de allerbeste bedoelingen
snelsnel in elkaar had getimmerd
en dat er .....
béter uit zag dan de blote buizen
maar nèt niet mooi genoeg om te houden als afgewerkt product.
Eerlijk?
Ik zou het gehouden hebben zoals het was.
Ik ben niet altijd een pietje precies....
maar ik wou er een kast onder plaatsen. En die was hoger dan wat het bakje toeliet.
En dus moest ik zien of het bakje kleiner kon.
En dat kon het.
Dus verdween het.
En kwamen vandaag
uitgerekend op zijn verjaardag
de kasten onder zijn afgebroken bakje.
en stopte ik tussendoor ook een uur of wat
om plots een zoektocht naar foto's te ondernemen.
Niet omdat ik dat zo dringend wilde
maar ik werd uitgedaagd
op de sociale netwerksite waar ik nog steeds deel van uitmaak
En hoewel ik in principe niet zo veel interesse had gehad om de foto-uitdaging aan te gaan
vond ik plots zoveel oude foto's
waarvan ik dacht...... "happy days"
en toen
plaatste ik de eerste foto.
het werd déze.
(ik heb m'n papà een zwart doosje voor de ogen geschoven. Ik kan hem namelijk niet meer vragen of hij akkoord is met online publicatie van persoonlijke gegevens. En ik heb daaromtrent een code....)
Ik zèlf....
zal véél moeite moeten doen
wil ik een nóg oudere foto van mezelf vinden........
M'n vader
en ik.
donderdag 1 oktober 2015
dingen waar ik van ga lachen
weest gewaarschuwd.... het is NIET hoogstaand noch verheven
maar het herinnert me aan m'n kindertijd.
(met excuses voor gebeurlijke maar blijkbaar onontbeerlijke reclamefilmpjes vooraf)
maar het herinnert me aan m'n kindertijd.
(met excuses voor gebeurlijke maar blijkbaar onontbeerlijke reclamefilmpjes vooraf)
woensdag 30 september 2015
rode manen en andere dingen die een mens mist
en zo werd het eind september.
en ging de nieuwe winkel open
ondanks een totaal gebrek aan voorbereiding
of betrokkenheid van boven- en zij-àf.
ik verveel u niet met de details. Het is al erg genoeg
dat mijn ongenoegen het alweer haalt tot hier.
maar het was druk (en het is nog niet geheel gedaan)
We hebben hard gewerkt. en òver gewerkt.
voor de opening, die - voor zover ik mocht horen - gesmaakt werd.
enkel om verder te surfen naar de Open Bedrijven Dag 2015, amper een week later
en waarbij we geacht worden vrolijk een extra dag aan onze werkweek te breien.
Ik ben een zeur
maar ook een betrokken werkneemster
dus die extra dag kómt er,
samen met de slapeloze nachten die eraan voorafgaan,
plannend en denkend aan alles wat ik (of anderen) niet mag/mogen vergeten.
ergens daartussen door probeert een mens enkele ongemakken de wereld uit te helpen.
De haperende verwarming en/of thermostaat zal wellicht wachten tot wanneer het te laat is (lees: wanneer iederéén beroep doet op de "chauffagist" om accute problemen in tijden van vrieskoude op te lossen).
De haperende voet is al in behandeling - aan en af - sinds november vorig jaar en heeft intussen zowat alle stadia van pijn- en ongemakgewaarwording doorlopen.
Edoch, hij betert.
Maar andere zaken gaan dan weer haperen. De spijtige vaststelling dat het lijf in feite al een 5 à 10 jaar voorbij z'n biologische houdbaarheidsdatum is en alles wat nu nog wèl wil werken in feite een mega-kado is.....
ach wat.
Het lijf van Olijf belandt na anderhalve maand zonder manipulatie even terug bij een osteopate. Die ik vertrouw.
De man die hardnekkig m'n lever bleef masseren om de voet te genezen, heb ik na enige inspanning van mijnentwege aan de kant kunnen zetten.
De vrouw die me nu onder handen neemt, boezemt me meer vertrouwen in. Al is m'n huisdokter - op àndere momenten verrassend òpen voor alternatieve behandelingen - in het geval van osteopaten ongenuanceerd tégen.
Nja....
zo heeft iedereen z'n idee.
Ik beland dus op de behandelingstafel. Voor de rug deze keer.
Op één of andere bizarre manier belandt het gesprek - in tegenstelling tot m'n lijf - in andere sferen.
en lig ik binnen enkele minuten stilletjes te janken om onverwerkte pijntjes.
Ik miste de rode maan deze week. Omdat ik nergens van af wist. Omdat ik het te druk had. Of te moe was.
Ik kom terug thuis, met een handvol afspraken voor verdere rug- nek en voetbehandelingen. En het telefoonnummer van een psychdame.
Want het heeft erop geleken dat ik
behalve de gemiste rode maan
nog wat andere gemiste dingetjes "zou kunnen verwerken" .
Mocht ik dat nodig achten.
En mocht ik dat willen.
ik zag géén rode maan
omdat ik ze miste
want ik had alweer niet opgelet
ik zag de maan wèl de ochtend nadien
en de avond nadien
in een ander licht
een beetje apart
dat óók wat had
maar nèt niet hetzelfde was
"as the real thing"
misschien moet ik dat mens maar eens bellen.
er zijn dingen die je niet zomaar even op tafel smijt tijdens een gezellig avondje samen tafelen
woensdag 26 augustus 2015
Toeval? I think not!
U staat op het punt een stukje je reinste nonsens te lezen.
Neem het voor wat het is. Ik beloof hetzelfde te doen.
Ondanks het recordgehalte aan bijgelovige larie, kon ik het niet laten om het tòch snel even te noteren.
Het duurt nog een dagje of twee en knijp ik er nog eens tussen uit. Het was al geleden van mei, ik heb alle verlof- en ziekteperiodes van de diverse collega's gedurende de hele zomer (mee) opgevangen, een paar crisismomenten zo glorieus mogelijk (daarom niet echt geslààgd) doorworsteld en ik heb het overleefd.
Dat verdient een korte vakantie, vond ik.
In feite vond ik dat vorige week al, maar de vliegtuigprijzen waren me te hard gestegen en ik zocht en vond alternatieven.
Alles een weekje uitgesteld dus. Wat is het partner- en kinderloze leven toch een gewèldige droom, vindt u ook niet? Dat een mens zo flexibel met zijn/haar tijd kan omspringen?
Oók handig is het koppig blijven weigeren het huis gezelliger te maken met de aanwezigheid van een furry friend.
Een voltijds buitenshuiswerkende alleenstaande kan maar beter géén huisdier nemen, vind ik zo. Toch niet als het de bedoeling is dat de trouwe viervoeter netjes minimaal 8 uren per dag in een kamer of kennel moet doorbrengen in afwachting van het teergeliefde baasje.....
Neej.... niet mijn idee van dierenliefde. Dus doe ik het niet.
Tegelijk... maakt de afwezigheid van een huisdier een plots vertrek op vakantie meteen weer stukkkkkkken eenvoudiger.
Ieder nadeel ..............jewèl....... :-)
Maar goed. Ik stelde uit en nam wat anders.
Intussen bekruipt me de bijna onweerstaanbare zin om mezelf iets kado te doen. Iets technologisch zeg maar....
Maar ik besluit het eens tweedehands aan te pakken. Ik zoek plots (lees: 2 dagen voor vertrek) een high end market speledingetje voor iets wat hopelijk een fractie van de prijs zal zijn.
....
milde teleurstelling... high end krijg je zelden cheap.
Maar toch. Plots valt m'n oog op een advertentie die alle verwachtingen overtreft (en dus, hoor ik u denken, met de nodige argwaan dient benaderd te worden).
Precies wat ik zoek, mooie prijs, amper gebruikt en..... gekocht op mijn verjaardag. Wat een bizar "teken van bovenaf".
De verkoper is enkel per mail bereikbaar. Dus ik mail. En check m'n mail. Voortdurend.
ook 's nachts, dankzij mijn midlifcrisisslapeloosheid. Ook overdag, tussen het werk door.
Geen antwoord.
Zucht.... het ding zal al weg zijn, denk ik.
Edoch: in de avond een beleefde mail terug. Dat hij door werk helaas enkele maanden in het buitenland zit maar het toestel, wegens gekocht met Belgische garantie, toch graag in België zou verkopen. En of ik naar Groningen denk te komen om de zaak te bezichtigen?
En dan denkt mijn bijgelovig egootje: Toeval nummer TWEE!
Van alle steden in NL moet het lukken dat ik precies in Groningen een "best wel goed contact" heb.... ;-)
Ik probeer een bezichtiging met hoop op koop te organiseren, zij het dat alle partijen op andere tijdstippen hun mails kunnen lezen.... en ik bijna op vakantie vertrek.....
En net wanneer ik m'n computer uitzetten wil, valt m'n oog op een derde random gegeven.
Dat vandaag de onomastico (naamdag) van de heilige Alessandro is. De mijne dus ook.
Alsof ik me dat ooit heb aangetrokken. Ook vandààg niet, in alle eerlijkheid.
Maar ik vraag me wèl af
of "iemand hierboven"
(of hieronder for that matter)
me met enige aandrang "wat" wil duidelijk maken.
Allicht niet.
Toch is het soms leuk om heel even de bijgelovigheid zelve te zijn :-D
Neem het voor wat het is. Ik beloof hetzelfde te doen.
Ondanks het recordgehalte aan bijgelovige larie, kon ik het niet laten om het tòch snel even te noteren.
Het duurt nog een dagje of twee en knijp ik er nog eens tussen uit. Het was al geleden van mei, ik heb alle verlof- en ziekteperiodes van de diverse collega's gedurende de hele zomer (mee) opgevangen, een paar crisismomenten zo glorieus mogelijk (daarom niet echt geslààgd) doorworsteld en ik heb het overleefd.
Dat verdient een korte vakantie, vond ik.
In feite vond ik dat vorige week al, maar de vliegtuigprijzen waren me te hard gestegen en ik zocht en vond alternatieven.
Alles een weekje uitgesteld dus. Wat is het partner- en kinderloze leven toch een gewèldige droom, vindt u ook niet? Dat een mens zo flexibel met zijn/haar tijd kan omspringen?
Oók handig is het koppig blijven weigeren het huis gezelliger te maken met de aanwezigheid van een furry friend.
Een voltijds buitenshuiswerkende alleenstaande kan maar beter géén huisdier nemen, vind ik zo. Toch niet als het de bedoeling is dat de trouwe viervoeter netjes minimaal 8 uren per dag in een kamer of kennel moet doorbrengen in afwachting van het teergeliefde baasje.....
Neej.... niet mijn idee van dierenliefde. Dus doe ik het niet.
Tegelijk... maakt de afwezigheid van een huisdier een plots vertrek op vakantie meteen weer stukkkkkkken eenvoudiger.
Ieder nadeel ..............jewèl....... :-)
Maar goed. Ik stelde uit en nam wat anders.
Intussen bekruipt me de bijna onweerstaanbare zin om mezelf iets kado te doen. Iets technologisch zeg maar....
Maar ik besluit het eens tweedehands aan te pakken. Ik zoek plots (lees: 2 dagen voor vertrek) een high end market speledingetje voor iets wat hopelijk een fractie van de prijs zal zijn.
....
milde teleurstelling... high end krijg je zelden cheap.
Maar toch. Plots valt m'n oog op een advertentie die alle verwachtingen overtreft (en dus, hoor ik u denken, met de nodige argwaan dient benaderd te worden).
Precies wat ik zoek, mooie prijs, amper gebruikt en..... gekocht op mijn verjaardag. Wat een bizar "teken van bovenaf".
De verkoper is enkel per mail bereikbaar. Dus ik mail. En check m'n mail. Voortdurend.
ook 's nachts, dankzij mijn midlifcrisisslapeloosheid. Ook overdag, tussen het werk door.
Geen antwoord.
Zucht.... het ding zal al weg zijn, denk ik.
Edoch: in de avond een beleefde mail terug. Dat hij door werk helaas enkele maanden in het buitenland zit maar het toestel, wegens gekocht met Belgische garantie, toch graag in België zou verkopen. En of ik naar Groningen denk te komen om de zaak te bezichtigen?
En dan denkt mijn bijgelovig egootje: Toeval nummer TWEE!
Van alle steden in NL moet het lukken dat ik precies in Groningen een "best wel goed contact" heb.... ;-)
Ik probeer een bezichtiging met hoop op koop te organiseren, zij het dat alle partijen op andere tijdstippen hun mails kunnen lezen.... en ik bijna op vakantie vertrek.....
En net wanneer ik m'n computer uitzetten wil, valt m'n oog op een derde random gegeven.
Dat vandaag de onomastico (naamdag) van de heilige Alessandro is. De mijne dus ook.
Alsof ik me dat ooit heb aangetrokken. Ook vandààg niet, in alle eerlijkheid.
Maar ik vraag me wèl af
of "iemand hierboven"
(of hieronder for that matter)
me met enige aandrang "wat" wil duidelijk maken.
Allicht niet.
Toch is het soms leuk om heel even de bijgelovigheid zelve te zijn :-D
Abonneren op:
Posts (Atom)