31 januari: eten bij hem thuis.
Dat hadden we zo afgesproken na de laatste bijeenkomst.
We spraken het niet als zodanig uit, maar time was of the essence.
Hij deed er nogal luchtig over. Echt of geveinsd, dat kon niemand merken.
Hij had er een goed oog in, zei hij en bovendien was hij in opperbeste handen. Zijn dokter en verplegers hadden volgens hem het allerbeste met hem voor... en dat zal wellicht ook wel zo geweest zijn.
Maar toch.... ondanks zijn goede hoop werden afspraken onmiddellijk vastgelegd. En bevestigd. Op een je-weet-maar-nooit-manier, die iedereen wellicht voelde maar niemand kon of wou uitspreken.
"Wat fijn dat jullie beide zulke mooie oorringen aanhebben", lachte hij fijntjes. Opmerkzaam als hij was, gaf hij z'n complimentje zodra ik door z'n voordeur stapte. Te laat, ik ... zoals altijd.
De laatste keer dat een man zulk detail had opgemerkt, kon ik me oprecht niet herinneren. Des te meer deugd, dus, deed zijn fijnzinnige opmerking.
We spraken over vanalles en nog wat. Over vrouwen, vaak. Want hij hield van vrouwen.
En zo véél als hij van vrouwen hield, telkens weer kwam hij tot de conclusie dat hij ondanks dàt nog nooit in zijn 45 jaren het gevoel had gehad ècht verliefd te zijn geweest. Hij wist ook niet of hij dat nu erg vond. Of niet.
Nooit verliefd maar wèl "bij" elke vrouw in wiens gezelschap hij vertoefde.
Het is gek, maar je vòelde het, dat hij "bij" je was. Of dat in romantische zin was (maar dat was niet mijn deel en dat was overigens ook nooit m'n bedoeling, hoop of wens), tijdens een gesprek of puur danstechnisch....
wanneer je z'n aandacht had, hàd je z'n aandacht. Punt. Zonder franjes, toeters of bellen. Gewoon. Hij zàg je en hij hóórde je.
Een onbetaalbaar mooie eigenschap.
Hij is er niet meer en inmiddels weet het hele salsawereldje ervan. Facebook, weetjewel?
Hij zelf was er niet echt actief, maar hij was wel één van de meest geziene figuren. En erg geliefd, op een onuitgesproken manier. Geen mèns die niet wist wie hij was. Man en vrouw gelijk.
Ik lees de deelnemingen op zijn profiel ... altijd een beetje bizar vind ik dat. Als mensen gaan schrijven op het profiel van een .... nja..... mens die er niet meer is. Maar goed, tijden veranderen en we veranderen gewillig mee.
Er worden dus innige deelnemingen gepost, sterkte aan de naasten gewenst en kleine juweeltjes van persoonlijke odes geschreven.
Mooi, vind ik het, om te lezen dat zonder uitzondering iedereen - het weze gezegd: vooral vrouwen - hem op dezelfde manier typeert. De stille, ietwat mysterieuze man, de zachtaardige en opmerkzame gentleman die iedere vrouw, al was het maar één dansje lang, het gevoel gaf de enige te zijn op de wereld.... Voor dat ene moment was je de zijne. En dan niet meer... maar dat kon je hem niet kwalijk nemen want je gùnde dat gevoel ook aan de volgende (dans)partner, zo uniek was het.
1 maart zouden we het nog eens bij mij thuis doen. Eten, dat is. Tezamen. Hij, zij en ik.
Maar het pijntje dat hij eind januari in z'n rug voelde, was steeds erger geworden en hij lag met chemo in het ziekenhuis die dag.
"Geen erg, we proberen gewoon een andere dag", spraken we af.
En die werd gevonden: 30 mei bij haar thuis. Dat zou wel lukken. Tijd genoeg om te herstellen van de behandeling en intussen kon hij z'n oncologe nog even het hof maken want hij meende te zien dat ze ongebonden was en hij voelde zich kriebelerig in haar buurt. Verliefd? Stel je voor....
"We zien wel" zei hij met een mysterieus glimlachje en we legden de telefoon neer. Tot 30 mei dan.
Nja...
we zullen hem zien op 30 mei. In een urn in de kerk.
Samen met de helft van dansend Vlaanderen.
een heel klein beetje ironisch vind ik het wel. Dit rendez-vous had ik me nooit zó voorgesteld.
Een heel klein deeltje van mij wil hier een foto van hem posten. Tónen hoe zijn uitzonderlijke persoonlijkheid op z'n gezicht te lezen stond. Maar er bestaat zoiets als privacy. En het niet meer kunnen vragen aan de doden.
Iets zegt me dat hij het wel leuk zou vinden. Zo privé als hij zich opstelde, zo nonchalant sprong hij om met wat men over hem publiceerde. Hij leek er wel vertrouwen in te hebben dat er enkel mooie dingen over hem verschenen. En dat wàs ook zo. Ik denk trouwens dat hij dat niet eens naging of controleerde.... vandaag de dag weet je maar nooit. Hij liet het gewoon gebeuren en het gebeurde goed.
Hij leek een stille en teruggetrokken man. Dat was hij niet. Hij praatte graag lang en veel. En in detail. Zonder schroom maar nooit onbeleefd of (wat we noemen) er òver. Hij vond het leuk dat iedereen hem kende en - hoewel ik het niet zou durven zweren - ik denk dat het stiekem z'n ego streelde wanneer er nog maar eens een fotootje van hem verscheen.
Dus.... ik zou het kunnen doen. U tonen wie hij was.
En toch... denk ik/hoop ik/vertrouw ik erop dat u me zonder meer gelooft. G. was zeer letterlijk één uit de duizend.
En ik kénde hem niet eens goed.
woensdag 27 mei 2015
maandag 25 mei 2015
afscheid, nog maar eens
je weet dat dit is wat je te wachten staat.
Hoe ouder je wordt, hoe groter de kans dat je afscheid nemen moet.
Steeds vaker ook.
Ik had het alleen niet zo snel verwacht.
En zo vaak.
Verdorie.....
ik ben nog geen 50
en verloor een vriendin aan zelfdoding, pakweg 3 jaar geleden
en nu, ironisch genoeg, haar platonische liefde, een jongeman van vooraan in de 40.
Zij was destijds heimelijk gek op hem.
Hij wist nergens van, of liet althans niets merken.
Hij was het toonbeeld van de gezonde jongeman. Fietste naar het werk, zwom drie keer per week, at gezond en danste de ziel uit z'n lijf, waar en wanneer hij maar kon.
en toen, ergens in november, het verdict. Melanoom.
Wij waren niet bijzonder close.
Een beetje nader dan de meesten maar behoorlijk minder dan enkelen.
Maar goed, we deden nog snel enkele dingen tezamen. En planden vooruit. Met maandjes tegelijk.
De eerste afspraak werd gehaald.
De tweede stelden we uit wegens "behandeling".
Geen nood, zeiden we, we plannen gewoon iets nieuws.
Dat nieuwe, dat moest volgende week plaatsvinden. Zaterdag 30 mei om precies te zijn.
Maar hij haalde het niet.
Vandaag liet zijn gezonde lijf het afweten.
Vanochtend werd ik wakker met de idee aan haar, de vriendin van 3 jaar geleden.
En hem, die toen nog op deze wereld was, al was het maar ten dele.
En hoe ze beiden, al dan niet met z'n volle "goesting" wellicht weldra samen een hemels dansje zouden doen.
Ik vond mezelf luguber en stond meteen op. Ik zag een zonnige dag. Een dag om dankbaar te zijn voor alles wat we hebben.
Tegen de avond kwam het bericht.
Hij was er niet meer.
En dat is het dan.
(zondag Pinksterdag 24 mei 2015)
Hoe ouder je wordt, hoe groter de kans dat je afscheid nemen moet.
Steeds vaker ook.
Ik had het alleen niet zo snel verwacht.
En zo vaak.
Verdorie.....
ik ben nog geen 50
en verloor een vriendin aan zelfdoding, pakweg 3 jaar geleden
en nu, ironisch genoeg, haar platonische liefde, een jongeman van vooraan in de 40.
Zij was destijds heimelijk gek op hem.
Hij wist nergens van, of liet althans niets merken.
Hij was het toonbeeld van de gezonde jongeman. Fietste naar het werk, zwom drie keer per week, at gezond en danste de ziel uit z'n lijf, waar en wanneer hij maar kon.
en toen, ergens in november, het verdict. Melanoom.
Wij waren niet bijzonder close.
Een beetje nader dan de meesten maar behoorlijk minder dan enkelen.
Maar goed, we deden nog snel enkele dingen tezamen. En planden vooruit. Met maandjes tegelijk.
De eerste afspraak werd gehaald.
De tweede stelden we uit wegens "behandeling".
Geen nood, zeiden we, we plannen gewoon iets nieuws.
Dat nieuwe, dat moest volgende week plaatsvinden. Zaterdag 30 mei om precies te zijn.
Maar hij haalde het niet.
Vandaag liet zijn gezonde lijf het afweten.
Vanochtend werd ik wakker met de idee aan haar, de vriendin van 3 jaar geleden.
En hem, die toen nog op deze wereld was, al was het maar ten dele.
En hoe ze beiden, al dan niet met z'n volle "goesting" wellicht weldra samen een hemels dansje zouden doen.
Ik vond mezelf luguber en stond meteen op. Ik zag een zonnige dag. Een dag om dankbaar te zijn voor alles wat we hebben.
Tegen de avond kwam het bericht.
Hij was er niet meer.
En dat is het dan.
(zondag Pinksterdag 24 mei 2015)
donderdag 30 april 2015
cryptica: ik ga op reis en ik neem mee
Ik schrijf te cryptisch naar het schijnt, die weinige keren dat ik het toetsenbord nog eens tot mij neem om wat te luchten.
Deze keer neem ik me voor, al was het maar voor heel even, om kort en duidelijk te zijn.
Of, indien niet kort, dan toch ten minste duidelijk.
In feite, beste toevallige of opzettelijke passant, schrijf ik niet meer omdat de meeste gedachtenstromen sinds enkele jaren niet positief van inslag zijn (jàààààààààààààààà, dat is ongetwijfeld een verrassing van formaat. Ik hòòr het u bijna denken)
Kort dus:
indien niet positief, dan liever niets.
Of
als de nood wèrkelijk zo hoog is dat het niet anders kan
dan toch zo weinig mogelijk.
Op papier. Of het scherm.
Publiek, zodat u het kan lezen.
Want - ik vergeet niet àlles (veel wel, maar niet àlles) - dit is publiek en daarom dééd ik het ook. Publiek schrijven om mezelf te filteren.
maar ik ging duidelijk zijn.
Here goes.
(maar dan wel zo kort mogelijk, zodat ik mezelf niet te véél hoef bloot te geven en u nog nèt genoeg weet om te kunnen volgen)
Even snel samenvatten wat gebeurde sinds het begin van dit blog.
Ik was verliefd. Heel erg sogar. Erger dan ik mezelf ooit had kunnen voorstellen.
Dat iemand me had zien staan. En straffer nog: blijk had gegeven van affectie.
Nou ja. Vóór ik publiekelijk begon te schrijven dus, was ik erg into iemand geweest.
En hij ook in mij.
Tot hij dat gegeven wou herbekijken.
Kan gebeuren. Ik heb het verwerkt. Werkelijk. Nu is het verwerkt.
Toen ik begon te schrijven was dat vèrre van in orde. Wie er van bij het begin bij was, weet dat het ooit (en lang) ànders is geweest.
*intermezzo*
deze passage is niet, ik herhaal NIET, bedoeld om u zover te krijgen om te beginnen bij het begin. Ik heb het zelf enkele malen geprobeerd bij andere medebloggers.... op één of andere manier voelt de lezer dat alles ver in het verleden ligt waardoor het gevoel achter het schrijven vermindert. Of ja.... excuseert u me..... ik veralgemeen... IK (d'Olijf dus) voel dat zo aan.
Maar dus... doet u geen moeite, ik vat het snel samen. U hoeft niet terug te gaan in de tijd. Het is lente. U heeft betere dingen te doen dan jaren terug te vliegen met uw persoonlijke Tardis.
Ik had dus gehad. En verloren. En had het er moeilijk mee.
Ik zocht als een bezetene naar manieren om dat te verwerken.
Ik verwork maar hield intussen vast aan het verleden dat zich op enigszins schofterige wijze aan mij bleef presenteren (omdat het wist dat het dat kòn uiteraard... deze juffrouw is veel maar geen hulpeloos slachtoffer).
Eens de verwerking ogenschijnlijk gevonden en inmiddels intens practiserend, was het àl positiviteit wat de klok sloeg. Het hielp (en hier vindt u een handvat om mijn heden te begrijpen) dat ik - dankzij al mijn grenzeloos verdriet - nèt niet anorexisch mager was geworden.
Mijn O-lijn was iets waar ik m'n hele leven tegen had gevochten en het tragisch afscheid van het toenmalig lief had me verschaft wat ik me met geen dieet ter wereld had kunnen wensen. Een slanke lijn. Een magere lijn zelfs.
Nja. Een mens doet gekke dingen.
Zelfs blij zijn met iets wat anderen vrij duidelijk lelijk vinden.
Enkel wie de een kronkel in z'n lijn heeft zoals yours truly, volgt de redenering die hieraan vooraf ging en hierna zal volgen.
Deze Olijf had haar kracht dus gevonden in de slanke lijn. Die overigens géén nieuwe aanbidders opleverde (ik lieg, maar als ik u de waarheid schrijf, houdt dit verhaal geen steek meer en ik wil dat u me volgt. zo eenvoudig mogelijk zelfs).
Ik corrigeer mezelf. De oude lijn leverde niet méér of niet minder aanbidders op dan de oude, maar ik voelde me goed in m'n vel. Lichamelijk dan toch. Enkele jaren lang zelfs. En dat was fijn. En gemakkelijk om heerlijk positief te zijn.
Tot één en ander veranderde, waardoor dees Olijf eindelijk besloot de sigaret achter zich te laten. Je oefent jezelf in loslaten of je doet het niet, niewaar?
Ik lieg, alweer. De leugen is echter geworteld in de onbelangrijkheid van ieder afzonderlijk feit (van dat één en ander) maar ieder dingetje afzonderlijk gaan beschrijven, heeft het effect van een overdosis slaappillen, dus ik hou het gemakkelijkheidshalve bij een vrouw die geleerd heeft los te laten. Punt.
De sigaret vloog de boom in.
Samen met de lijn.
En dat is, ondanks een (bijna) onafgebroken inspanning van twee en een half jaar naar het zoeken van een nieuw culinair en lineair evenwicht, de bron van mijn ongenoegen geweest.
Sinds kort ben ik gezwicht voor het oudste truucje in dieet-land: begeleiding met een pilletje. En tweewekelijkse afspraken die waarschijnlijk vooral de behandelende persoon ten goede komen.
Ik was, alles goed en wel samengevat, weer zeer ontevreden met mezelf waardoor het behoorlijk moeilijk was om leuk te schrijven. Niet alleen de lijn maar de hele samenleving was, wat mij betreft, naar de kl*ten.
Met de pilletjes heb ik voor het eerst in 2,5 jaar vooruitgang geboekt. Of beter.... achteruitgang. De wijzer op het weeginstrument gaf een lager getal aan dan de week daarvoor. Onder begeleiding. Met een pilletje.
Blij als een kind was ik. En blijf ik, hopelijk. We zien wel.
De samenleving ziet er nog steeds niet geweldig vrolijk uit. En ik zàl me blijven weerhouden van de drang om daar wat over te berichten. Het helpt u en mij niet vooruit als er nóg maar eens een tooghangertje haar hoogstpersoonlijke mening over de wereld van vandaag verkondigt.
De denkpistes die u hier leest, zijn ook niet bijzonder origineel of wereldschokkend of ogenopenend. In hun mediocriteit brengen ze niets nieuws aan het licht, dus kan ik ze maar beter in m'n hoofd houden.... waar ze vroeg of laat verdwijnen, al was het maar omdat het geheugen het steeds vaker laat afweten.
Maar nu,
nu is het tijd voor een koffer. En een vliegticket. Want morgen vertrek ik op de dag dat ik vorig jaar m'n zes maanden had moeten laten ingaan.
En ik kom terug op de datum dat ik vorig jaar éindelijk besloot m'n 2000km op m'n ukkie aan te vatten.
Koffer-lief... waar ben je? En wat kan ik in je stoppen?
(euh.... ik was alwéér niet kort...)
Deze keer neem ik me voor, al was het maar voor heel even, om kort en duidelijk te zijn.
Of, indien niet kort, dan toch ten minste duidelijk.
In feite, beste toevallige of opzettelijke passant, schrijf ik niet meer omdat de meeste gedachtenstromen sinds enkele jaren niet positief van inslag zijn (jàààààààààààààààà, dat is ongetwijfeld een verrassing van formaat. Ik hòòr het u bijna denken)
Kort dus:
indien niet positief, dan liever niets.
Of
als de nood wèrkelijk zo hoog is dat het niet anders kan
dan toch zo weinig mogelijk.
Op papier. Of het scherm.
Publiek, zodat u het kan lezen.
Want - ik vergeet niet àlles (veel wel, maar niet àlles) - dit is publiek en daarom dééd ik het ook. Publiek schrijven om mezelf te filteren.
maar ik ging duidelijk zijn.
Here goes.
(maar dan wel zo kort mogelijk, zodat ik mezelf niet te véél hoef bloot te geven en u nog nèt genoeg weet om te kunnen volgen)
Even snel samenvatten wat gebeurde sinds het begin van dit blog.
Ik was verliefd. Heel erg sogar. Erger dan ik mezelf ooit had kunnen voorstellen.
Dat iemand me had zien staan. En straffer nog: blijk had gegeven van affectie.
Nou ja. Vóór ik publiekelijk begon te schrijven dus, was ik erg into iemand geweest.
En hij ook in mij.
Tot hij dat gegeven wou herbekijken.
Kan gebeuren. Ik heb het verwerkt. Werkelijk. Nu is het verwerkt.
Toen ik begon te schrijven was dat vèrre van in orde. Wie er van bij het begin bij was, weet dat het ooit (en lang) ànders is geweest.
*intermezzo*
deze passage is niet, ik herhaal NIET, bedoeld om u zover te krijgen om te beginnen bij het begin. Ik heb het zelf enkele malen geprobeerd bij andere medebloggers.... op één of andere manier voelt de lezer dat alles ver in het verleden ligt waardoor het gevoel achter het schrijven vermindert. Of ja.... excuseert u me..... ik veralgemeen... IK (d'Olijf dus) voel dat zo aan.
Maar dus... doet u geen moeite, ik vat het snel samen. U hoeft niet terug te gaan in de tijd. Het is lente. U heeft betere dingen te doen dan jaren terug te vliegen met uw persoonlijke Tardis.
Ik had dus gehad. En verloren. En had het er moeilijk mee.
Ik zocht als een bezetene naar manieren om dat te verwerken.
Ik verwork maar hield intussen vast aan het verleden dat zich op enigszins schofterige wijze aan mij bleef presenteren (omdat het wist dat het dat kòn uiteraard... deze juffrouw is veel maar geen hulpeloos slachtoffer).
Eens de verwerking ogenschijnlijk gevonden en inmiddels intens practiserend, was het àl positiviteit wat de klok sloeg. Het hielp (en hier vindt u een handvat om mijn heden te begrijpen) dat ik - dankzij al mijn grenzeloos verdriet - nèt niet anorexisch mager was geworden.
Mijn O-lijn was iets waar ik m'n hele leven tegen had gevochten en het tragisch afscheid van het toenmalig lief had me verschaft wat ik me met geen dieet ter wereld had kunnen wensen. Een slanke lijn. Een magere lijn zelfs.
Nja. Een mens doet gekke dingen.
Zelfs blij zijn met iets wat anderen vrij duidelijk lelijk vinden.
Enkel wie de een kronkel in z'n lijn heeft zoals yours truly, volgt de redenering die hieraan vooraf ging en hierna zal volgen.
Deze Olijf had haar kracht dus gevonden in de slanke lijn. Die overigens géén nieuwe aanbidders opleverde (ik lieg, maar als ik u de waarheid schrijf, houdt dit verhaal geen steek meer en ik wil dat u me volgt. zo eenvoudig mogelijk zelfs).
Ik corrigeer mezelf. De oude lijn leverde niet méér of niet minder aanbidders op dan de oude, maar ik voelde me goed in m'n vel. Lichamelijk dan toch. Enkele jaren lang zelfs. En dat was fijn. En gemakkelijk om heerlijk positief te zijn.
Tot één en ander veranderde, waardoor dees Olijf eindelijk besloot de sigaret achter zich te laten. Je oefent jezelf in loslaten of je doet het niet, niewaar?
Ik lieg, alweer. De leugen is echter geworteld in de onbelangrijkheid van ieder afzonderlijk feit (van dat één en ander) maar ieder dingetje afzonderlijk gaan beschrijven, heeft het effect van een overdosis slaappillen, dus ik hou het gemakkelijkheidshalve bij een vrouw die geleerd heeft los te laten. Punt.
De sigaret vloog de boom in.
Samen met de lijn.
En dat is, ondanks een (bijna) onafgebroken inspanning van twee en een half jaar naar het zoeken van een nieuw culinair en lineair evenwicht, de bron van mijn ongenoegen geweest.
Sinds kort ben ik gezwicht voor het oudste truucje in dieet-land: begeleiding met een pilletje. En tweewekelijkse afspraken die waarschijnlijk vooral de behandelende persoon ten goede komen.
Ik was, alles goed en wel samengevat, weer zeer ontevreden met mezelf waardoor het behoorlijk moeilijk was om leuk te schrijven. Niet alleen de lijn maar de hele samenleving was, wat mij betreft, naar de kl*ten.
Met de pilletjes heb ik voor het eerst in 2,5 jaar vooruitgang geboekt. Of beter.... achteruitgang. De wijzer op het weeginstrument gaf een lager getal aan dan de week daarvoor. Onder begeleiding. Met een pilletje.
Blij als een kind was ik. En blijf ik, hopelijk. We zien wel.
De samenleving ziet er nog steeds niet geweldig vrolijk uit. En ik zàl me blijven weerhouden van de drang om daar wat over te berichten. Het helpt u en mij niet vooruit als er nóg maar eens een tooghangertje haar hoogstpersoonlijke mening over de wereld van vandaag verkondigt.
De denkpistes die u hier leest, zijn ook niet bijzonder origineel of wereldschokkend of ogenopenend. In hun mediocriteit brengen ze niets nieuws aan het licht, dus kan ik ze maar beter in m'n hoofd houden.... waar ze vroeg of laat verdwijnen, al was het maar omdat het geheugen het steeds vaker laat afweten.
Maar nu,
nu is het tijd voor een koffer. En een vliegticket. Want morgen vertrek ik op de dag dat ik vorig jaar m'n zes maanden had moeten laten ingaan.
En ik kom terug op de datum dat ik vorig jaar éindelijk besloot m'n 2000km op m'n ukkie aan te vatten.
Koffer-lief... waar ben je? En wat kan ik in je stoppen?
(euh.... ik was alwéér niet kort...)
maandag 20 april 2015
pakweg!
(pakweg)
twee komma vijf jaar na de laatste sigaret
pakweg driekwart (over)leven
met dingen die je/me nèt niet te vet maken
pakweg
toch maar weer
twee komma vijf jaar
verwoede pogingen om
(redelijk) naturel
(bijna maar niet gans helemaal) volkomen vers
leven ende koken
niet uit een potje maar steeds levend prepareren
luisterend naar wie zegt het te weten
tègen de populaire stromingen in
tègen snel-klaar-beloften
die je wat géven
zolang je néémt
wat zij je géven
(want je wéét dat het tijdelijk en ongezond is)
......
maar wat duurzaam en gezond is, laat verDOMDE lang op zich wachten
Zóóóóóóóóóóóóóóóó lang zelfs, dat het tijdelijk ongezonde je op den duur toch aanlokkelijk genoeg lijkt om het nog maar eens te proberen (jàààààà, wat dàcht u nu???? dat volle f***king DRIE jaar geduld binnen een mensenleven vandaag de dag nog als aanvaardbaar werden beschouwd?)
pakweg dus
plus 30 kg na het ondergewicht
pakweg, laat ons zeggen,
plus 20 kg grofgawèg óver het normale BMI gewicht
gaat een plusmiddelbareleeftijdvrouw
opheteindevandehoopenandereaanverwantezakendiehetlevenaangenaamendedraaglijkhouden
bij een arts te rade
die exàct hetzelfde zegt als die niet-arts-diëtiste-ruim-veertig-jaar-geleden.....zònder-supplementen-gemaakt-door-de-apotheker-van-wacht
tégen alle opvattingen van "wat is gezond en evenwichtig?" of "zal ik weer bijkomen zodra ik stop met uw wonderformule??????"
gewóón weer voor de wonderformule.
Tégen beter weten in.
Maar mèt hoop.
Ik las gisteren iets over intuïtie. voor de zoveelste keer.
En over hoe we het allemaal hebben maar de meesten onder ons
- yours truly voorop -
het negeren.
Ik voelde dat ik hem moest wanTROUWEN
maar ging er in mijn wanHOOP
TóCH op in.
sounds familiar?
En ondanks alles,
hoop ik toch op beterschap.
Ik reken op uw steun. Hoé deze zich ook moge manisfesteren.
U weet niet wat dit betekent voor deze olijf (en misschien is dat maar goed ook)
twee komma vijf jaar na de laatste sigaret
pakweg driekwart (over)leven
met dingen die je/me nèt niet te vet maken
pakweg
toch maar weer
twee komma vijf jaar
verwoede pogingen om
(redelijk) naturel
(bijna maar niet gans helemaal) volkomen vers
leven ende koken
niet uit een potje maar steeds levend prepareren
luisterend naar wie zegt het te weten
tègen de populaire stromingen in
tègen snel-klaar-beloften
die je wat géven
zolang je néémt
wat zij je géven
(want je wéét dat het tijdelijk en ongezond is)
......
maar wat duurzaam en gezond is, laat verDOMDE lang op zich wachten
Zóóóóóóóóóóóóóóóó lang zelfs, dat het tijdelijk ongezonde je op den duur toch aanlokkelijk genoeg lijkt om het nog maar eens te proberen (jàààààà, wat dàcht u nu???? dat volle f***king DRIE jaar geduld binnen een mensenleven vandaag de dag nog als aanvaardbaar werden beschouwd?)
pakweg dus
plus 30 kg na het ondergewicht
pakweg, laat ons zeggen,
plus 20 kg grofgawèg óver het normale BMI gewicht
gaat een plusmiddelbareleeftijdvrouw
opheteindevandehoopenandereaanverwantezakendiehetlevenaangenaamendedraaglijkhouden
bij een arts te rade
die exàct hetzelfde zegt als die niet-arts-diëtiste-ruim-veertig-jaar-geleden.....zònder-supplementen-gemaakt-door-de-apotheker-van-wacht
tégen alle opvattingen van "wat is gezond en evenwichtig?" of "zal ik weer bijkomen zodra ik stop met uw wonderformule??????"
gewóón weer voor de wonderformule.
Tégen beter weten in.
Maar mèt hoop.
Ik las gisteren iets over intuïtie. voor de zoveelste keer.
En over hoe we het allemaal hebben maar de meesten onder ons
- yours truly voorop -
het negeren.
Ik voelde dat ik hem moest wanTROUWEN
maar ging er in mijn wanHOOP
TóCH op in.
sounds familiar?
En ondanks alles,
hoop ik toch op beterschap.
Ik reken op uw steun. Hoé deze zich ook moge manisfesteren.
U weet niet wat dit betekent voor deze olijf (en misschien is dat maar goed ook)
dingen die me roeren
de eigenaar van deze video zal zijn/haar redenen gehad hebben om het delen op andere sociale media te blokkeren.
Hoewel FB niet tot de geblokkeerde media behoort
en een mens tegenwoordig zou mogen denken dat FB het grootste zwart schaap is
(naast pakweg NSA en andere lieverds in het wereldwijde wwwwtwww - we-watch-whover-walks-the-world-wide-web)
SWAT
of SOIT voor de puristen
dingen die me ontroeren
zelfs al weet ik er zo goed als niets van
ondanks een paar halfslachtige pogingen om het gitaarspelen tot één mijner vele (doch steeds onvoltooide) talenten te laten behoren
hier zitten, dat is duidelijk, zelfs voor een leek als ik,
een paar technische hoogstandjes in
en daarnaast
vind ik het gewoon lief ende schattig
hoe ze beiden occasioneel lachen
zij het ingestudeerd dan wel spontaan
om diezelfde hoogstandjes
die ze ten tonele brengen
Deze olijf is inmiddels 49
theoretisch de middelbare leeftijd bijna voorbij
om nog te zwijgen van de hormonale theoretica
en al wat daarbij hoort
Medisch gezien, zegt men mij, ben ik nog steeds een groen bladje.
DONKERgroen, dat wèl.
Vergéét het zalig lichtfrèle groen van de uitkomende botjes op de bomen rondom u.
Olijf is donkergroen, neigend naar het ros. Of oranje. Of - godbetert - donkerbruin.....
desalniettemin groen.
ZEGT men mij.
maar de ontroering heeft geen kleur.
Of toch.
Blauw. Als water. Als er genoeg van is.
Want als er te weinig van is
heeft het geen kleur.
Volg de link. U zal het zich niet berouwen.
Ik beloof het u.
dinsdag 17 maart 2015
zeventien
17 maart
17 graden
in de tuin
zeiden ze
ik mat het niet
mijn laatste keer met een 4 vooraan
dat vroeg een bubbeltje
en dat kreeg ik
van mezelf
in de tuin
17 graden
in de tuin
zeiden ze
ik mat het niet
mijn laatste keer met een 4 vooraan
dat vroeg een bubbeltje
en dat kreeg ik
van mezelf
in de tuin
vrijdag 13 februari 2015
Friday 13th en Zaterdag Valentijndag
http://nl.metrotime.be/2015/02/11/must-read/rendez-vous-cafe-geopend-voor-singles/
zo.
ik heb net in een beperkte vriendengroep van hoofdzakelijk koppels
aangegeven dat
ik heel graag met hen op de afgesproken data
op de afgesproken plaatsen
zal verschijnen
en dat ik geen last heb van restaurant-dates deze dagen die ik moet zien te rijmen met andere afspraken
en dat dat goed is
en dat ik ervan baal
tegelijk
om een boel redenen
maar vrijdag de dertiende
en valentijn
zijn redenen die iedereen begrijpt
dus die gaf ik dan
klaar
zo.
ik heb net in een beperkte vriendengroep van hoofdzakelijk koppels
aangegeven dat
ik heel graag met hen op de afgesproken data
op de afgesproken plaatsen
zal verschijnen
en dat ik geen last heb van restaurant-dates deze dagen die ik moet zien te rijmen met andere afspraken
en dat dat goed is
en dat ik ervan baal
tegelijk
om een boel redenen
maar vrijdag de dertiende
en valentijn
zijn redenen die iedereen begrijpt
dus die gaf ik dan
klaar
woensdag 31 december 2014
een pepje
hier stond wat. een magere poging tot verheven schrijven. een mislukte poging
het is weer verwijderd.
het komt hierop neer.
online EN offline.
d'Olijf vindt "het" al een poosje niet zo leuk meer.
en nu moet d'Olijf met heel dat nietleukgevind
naar buiten
een hele avond lang
van het ene jaar in het andere.
dat wordt tandenbijten
om naar buiten te gaan
maar ik weet
godzijdank
dat het - ééns buiten - weer wel leuk wordt.
gewoon doorbijten en de deur open doen.
en dààrom
of méde daarom
verscheen hier dit jaar zo weinig
dit neemt niet weg
dat ik u en mezelf een nieuw jaar toewens
dat minstens éven goed zal zijn als wat achter ons ligt
en als het effe kan: .... gewoon pàkken beter.
het is weer verwijderd.
het komt hierop neer.
online EN offline.
d'Olijf vindt "het" al een poosje niet zo leuk meer.
en nu moet d'Olijf met heel dat nietleukgevind
naar buiten
een hele avond lang
van het ene jaar in het andere.
dat wordt tandenbijten
om naar buiten te gaan
maar ik weet
godzijdank
dat het - ééns buiten - weer wel leuk wordt.
gewoon doorbijten en de deur open doen.
en dààrom
of méde daarom
verscheen hier dit jaar zo weinig
dit neemt niet weg
dat ik u en mezelf een nieuw jaar toewens
dat minstens éven goed zal zijn als wat achter ons ligt
en als het effe kan: .... gewoon pàkken beter.
dinsdag 23 december 2014
en na het uitschakelen van een add-on of twee
kon het weer.
mocht het weer.
schrijven. Met interpunctie, regeleinde en alinea's.
Zelden gedacht dat een alinea me zó gelukkig kon maken.
Nu ja.... "hij" kàn weer
en dàt is voor een mens als Olijf
méér informatie dan wat in 1 avond kan verwerkt worden.
Dus stoppen we er weer even mee.
Och ja,
even de nieuwsgierigheid bevredigen (if nothing else)
zeuren over vriendschappen die niet alle dagen met gelijkmoedig enthousiasme worden benadrukt
maar jezelf uit een nieuwjaarswens verwijderen
mensen die nooit iemands belangrijkste zijn
en anderen die seriële kettingbelangrijksten worden
antwoorden plaatsen en ze even snel weer verwijderen
klagen en steunen over wat ons ontbreekt in tijden van crisis
en vrolijk òver verdronken of ongeschoolde of verkrachte, of ongeschoolde, eerst verkrachte en dan verdronken kinderen kijken .... ergens ànders op dees kloot
dat snap ik niet.
maar waarom cookies worden geplaatst
dat snap ik dan weer wèl.
Ik mag het er niet mee ééns zijn, maar snàppen......
mocht het weer.
schrijven. Met interpunctie, regeleinde en alinea's.
Zelden gedacht dat een alinea me zó gelukkig kon maken.
Nu ja.... "hij" kàn weer
en dàt is voor een mens als Olijf
méér informatie dan wat in 1 avond kan verwerkt worden.
Dus stoppen we er weer even mee.
Och ja,
even de nieuwsgierigheid bevredigen (if nothing else)
zeuren over vriendschappen die niet alle dagen met gelijkmoedig enthousiasme worden benadrukt
maar jezelf uit een nieuwjaarswens verwijderen
mensen die nooit iemands belangrijkste zijn
en anderen die seriële kettingbelangrijksten worden
antwoorden plaatsen en ze even snel weer verwijderen
klagen en steunen over wat ons ontbreekt in tijden van crisis
en vrolijk òver verdronken of ongeschoolde of verkrachte, of ongeschoolde, eerst verkrachte en dan verdronken kinderen kijken .... ergens ànders op dees kloot
dat snap ik niet.
maar waarom cookies worden geplaatst
dat snap ik dan weer wèl.
Ik mag het er niet mee ééns zijn, maar snàppen......
ik snap het
dat moest ik enkele keren aanklikken op het moment dat ik iets op m'n eigen blog wilde plaatsen. Toen ik wilde INloggen eigenlijk. Via een andere browser dan deze, die ik normaal gezien gebruik, omdat de dagelijkse browser op dèze pc niet doet wat ik van hem verwacht, waardoor het als het ware noodzakelijk blijkt om andere paden te bewandelen dan de gewoonlijke om hetzelfde doel te bereiken. Maar op weg naar dat doel - vraag me niet waarom - is het "nodig" om een hindernissenparcours te doorlopen. Een parcours, bezaaid met cookie-warnings, vragen om scripthelpers te activeren (ik mag kiezen: ja of nee maar "nee" levert me noppes op, dus het wordt "ja" en niet zómaar "ja" maar een volmòndige, inclusief "onthoud dit antwoord" zodat ik het niet om de halve seconde opnieuw hoef te herhalen....), updates te installeren (tussen haakjes dezelfde opmerking als zonet) en browsers te heropstarten. Dit laatste moet ik zelf verzinnen want na m'n vele ja's mèt te onthouden antwoorden (browser, vraag me dit niet opnieuw aub), krijg ik een maagdelijk wit scherm..... dat ab-so-luut NIETS doet..... waardoor ik in m'n ongeduld m'n oorspronkelijk gevraagde url intik... de mijne.... die van MIJN blog, alwaar IK en IK ALLEEN (hoop ik) nieuwe posts kan plaatsen.... in de hoop - jewèl - een nieuwe post te kunnen plaatsen. Omdat er nog eens iets door m'n hoofd schoot. Dus cookie-beleid met uitleg waaròm er cookies worden gebruikt (I LOVE Cookies goddamnit!) en weet u wat? nu sta ik hier, zit ik hier, ben ik hier in HTML omdat het in huistuinenkeukenmodus niet lijkt te willen lukken hetgeen betekent dat harde pagina-einde's even niet bestaan en opgemaakte tekst verdwijnt en plaats ruimt voor één groot brok tekst, zonder denkpauzes (tenzij eindeloze rijen puntjes, streepjes en haakjes) waardoor de zin tot schrijven en delen me weer verlaat en ik me afvraag hoe ik dit medium nog gebruiken kan/wil. Maar wat ik zeggen wou vóór cookies mijn richting uitvlogen, is dat ik SNAP waarvoor die cookies dienen. Oef, tenminste dàt dan toch. Wat ik niet snapte.... daar wil ik het al lang niet meer over hebben. Het ging over "sommigen", die ik niet begrijp. Maar het blogprobleem lijkt me nu plotseling gróter en belangrijker...... Gek
Abonneren op:
Posts (Atom)