cryptica: ik ga op reis en ik neem mee

Ik schrijf te cryptisch naar het schijnt, die weinige keren dat ik het toetsenbord nog eens tot mij neem om wat te luchten.

Deze keer neem ik me voor, al was het maar voor heel even, om kort en duidelijk te zijn.
Of, indien niet kort, dan toch ten minste duidelijk.

In feite, beste toevallige of opzettelijke passant, schrijf ik niet meer omdat de meeste gedachtenstromen sinds enkele jaren niet positief van inslag zijn (jàààààààààààààààà, dat is ongetwijfeld een verrassing van formaat. Ik hòòr het u bijna denken)

Kort dus:
indien niet positief, dan liever niets.
Of
als de nood wèrkelijk zo hoog is dat het niet anders kan
dan toch zo weinig mogelijk.
Op papier. Of het scherm.
Publiek, zodat u het kan lezen.
Want - ik vergeet niet àlles (veel wel, maar niet àlles) - dit is publiek en daarom dééd ik het ook. Publiek schrijven om mezelf te filteren.

maar ik ging duidelijk zijn.

Here goes.
(maar dan wel zo kort mogelijk, zodat ik mezelf niet te véél hoef bloot te geven en u nog nèt genoeg weet om te kunnen volgen)

Even snel samenvatten wat gebeurde sinds het begin van dit blog.

Ik was verliefd. Heel erg sogar. Erger dan ik mezelf ooit had kunnen voorstellen.
Dat iemand me had zien staan. En straffer nog: blijk had gegeven van affectie.
Nou ja. Vóór ik publiekelijk begon te schrijven dus, was ik erg into iemand geweest.
En hij ook in mij.
Tot hij dat gegeven wou herbekijken.

Kan gebeuren. Ik heb het verwerkt. Werkelijk. Nu is het verwerkt.
Toen ik begon te schrijven was dat vèrre van in orde. Wie er van bij het begin bij was, weet dat het ooit (en lang) ànders is geweest.

*intermezzo*
deze passage is niet, ik herhaal NIET, bedoeld om u zover te krijgen om te beginnen bij het begin. Ik heb het zelf enkele malen geprobeerd bij andere medebloggers.... op één of andere manier voelt de lezer dat alles ver in het verleden ligt waardoor het gevoel achter het schrijven vermindert. Of ja.... excuseert u me..... ik veralgemeen... IK (d'Olijf dus) voel dat zo aan.
Maar dus... doet u geen moeite, ik vat het snel samen. U hoeft niet terug te gaan in de tijd. Het is lente. U heeft betere dingen te doen dan jaren terug te vliegen met uw persoonlijke Tardis.

Ik had dus gehad. En verloren. En had het er moeilijk mee.
Ik zocht als een bezetene naar manieren om dat te verwerken.

Ik verwork maar hield intussen vast aan het verleden dat zich op enigszins schofterige wijze aan mij bleef presenteren (omdat het wist dat het dat kòn uiteraard... deze juffrouw is veel maar geen hulpeloos slachtoffer).

Eens de verwerking ogenschijnlijk gevonden en inmiddels intens practiserend, was het àl positiviteit wat de klok sloeg. Het hielp (en hier vindt u een handvat om mijn heden te begrijpen) dat ik - dankzij al mijn grenzeloos verdriet - nèt niet anorexisch mager was geworden.
Mijn O-lijn was iets waar ik m'n hele leven tegen had gevochten en het tragisch afscheid van het toenmalig lief had me verschaft wat ik me  met geen dieet ter wereld had kunnen wensen. Een slanke lijn. Een magere lijn zelfs.

Nja. Een mens doet gekke dingen.
Zelfs blij zijn met iets wat anderen vrij duidelijk lelijk vinden.
Enkel wie de een kronkel in z'n lijn heeft zoals yours truly, volgt de redenering die hieraan vooraf ging en hierna zal volgen.

Deze Olijf had haar kracht dus gevonden in de slanke lijn. Die overigens géén nieuwe aanbidders opleverde (ik lieg, maar als ik u de waarheid schrijf, houdt dit verhaal geen steek meer en ik wil dat u me volgt. zo eenvoudig mogelijk zelfs).
Ik corrigeer mezelf. De oude lijn leverde niet méér of niet minder aanbidders op dan de oude, maar ik voelde me goed in m'n vel. Lichamelijk dan toch. Enkele jaren lang zelfs. En dat was fijn. En gemakkelijk om heerlijk positief te zijn.

Tot één en ander veranderde, waardoor dees Olijf eindelijk besloot de sigaret achter zich te laten. Je oefent jezelf in loslaten of je doet het niet, niewaar?
Ik lieg, alweer. De leugen is echter geworteld in de onbelangrijkheid van ieder afzonderlijk feit (van dat één en ander) maar ieder dingetje afzonderlijk gaan beschrijven, heeft het effect van een overdosis slaappillen, dus ik hou het gemakkelijkheidshalve bij een vrouw die geleerd heeft los te laten. Punt.

De sigaret vloog de boom in.
Samen met de lijn.
En dat is, ondanks een (bijna) onafgebroken inspanning van twee en een half jaar naar het zoeken van een nieuw culinair en lineair evenwicht, de bron van mijn ongenoegen geweest.

Sinds kort ben ik gezwicht voor het oudste truucje in dieet-land: begeleiding met een pilletje. En tweewekelijkse afspraken die waarschijnlijk vooral de behandelende persoon ten goede komen.

Ik was, alles goed en wel samengevat, weer zeer ontevreden met mezelf waardoor het behoorlijk moeilijk was om leuk te schrijven. Niet alleen de lijn maar de hele samenleving was, wat mij betreft, naar de kl*ten.
Met de pilletjes heb ik voor het eerst in 2,5 jaar vooruitgang geboekt. Of beter.... achteruitgang. De wijzer op het weeginstrument gaf een lager getal aan dan de week daarvoor. Onder begeleiding. Met een pilletje.
Blij als een kind was ik. En blijf ik, hopelijk. We zien wel.

De samenleving ziet er nog steeds niet geweldig vrolijk uit. En ik zàl me blijven weerhouden van de drang om daar wat over te berichten. Het helpt u en mij niet vooruit als er nóg maar eens een tooghangertje haar hoogstpersoonlijke mening over de wereld van vandaag verkondigt.
De denkpistes die u hier leest, zijn ook niet bijzonder origineel of wereldschokkend of ogenopenend. In hun mediocriteit brengen ze niets nieuws aan het licht, dus kan ik ze maar beter in m'n hoofd houden.... waar ze vroeg of laat verdwijnen, al was het maar omdat het geheugen het steeds vaker laat afweten.

Maar nu,
nu is het tijd voor een koffer. En een vliegticket. Want morgen vertrek ik op de dag dat ik vorig jaar m'n zes maanden had moeten laten ingaan.
En ik kom terug op de datum dat ik vorig jaar éindelijk besloot m'n 2000km op m'n ukkie aan te vatten.

Koffer-lief... waar ben je? En wat kan ik in je stoppen?


(euh.... ik was alwéér niet kort...)

pakweg!

(pakweg)

twee komma vijf jaar na de laatste sigaret

pakweg driekwart (over)leven
met dingen die je/me nèt niet te vet maken

pakweg
toch maar weer
twee komma vijf jaar
verwoede pogingen om
(redelijk) naturel
(bijna maar niet gans helemaal) volkomen vers
leven ende koken
niet uit een potje maar steeds levend prepareren

luisterend naar wie zegt het te weten
tègen de populaire stromingen in
tègen snel-klaar-beloften
die je wat géven
zolang je néémt
wat zij je géven

(want je wéét dat het tijdelijk en ongezond is)

......
maar wat duurzaam en gezond is, laat verDOMDE lang op zich wachten
Zóóóóóóóóóóóóóóóó lang zelfs, dat het tijdelijk ongezonde je op den duur toch aanlokkelijk genoeg lijkt om het nog maar eens te proberen (jàààààà, wat dàcht u nu???? dat volle f***king DRIE jaar geduld binnen een mensenleven vandaag de dag nog als aanvaardbaar werden beschouwd?)


pakweg dus
plus 30 kg na het ondergewicht

pakweg, laat ons zeggen,
plus 20 kg grofgawèg óver het normale BMI gewicht

gaat een plusmiddelbareleeftijdvrouw
opheteindevandehoopenandereaanverwantezakendiehetlevenaangenaamendedraaglijkhouden
bij een arts te rade
die exàct hetzelfde zegt als die niet-arts-diëtiste-ruim-veertig-jaar-geleden.....zònder-supplementen-gemaakt-door-de-apotheker-van-wacht
tégen alle opvattingen van "wat is gezond en evenwichtig?" of "zal ik weer bijkomen zodra ik stop met uw wonderformule??????"

gewóón weer voor de wonderformule.
Tégen beter weten in.
Maar mèt hoop.







Ik las gisteren iets over intuïtie. voor de zoveelste keer.
En over hoe we het allemaal hebben maar de meesten onder ons
- yours truly voorop -
het negeren.

Ik voelde dat ik hem moest wanTROUWEN
maar ging er in mijn wanHOOP
TóCH op in.

sounds familiar?

En ondanks alles,
hoop ik toch op beterschap.
Ik reken op uw steun. Hoé deze zich ook moge manisfesteren.
U weet niet wat dit betekent voor deze olijf (en misschien is dat maar goed ook)

dingen die me roeren

de eigenaar van deze video zal zijn/haar redenen gehad hebben om het delen op andere sociale media te blokkeren.
Hoewel FB niet tot de geblokkeerde media behoort
en een mens tegenwoordig zou mogen denken dat FB het grootste zwart schaap is
(naast pakweg NSA en andere lieverds in het wereldwijde wwwwtwww - we-watch-whover-walks-the-world-wide-web)

SWAT
of SOIT voor de puristen

dingen die me ontroeren
zelfs al weet ik er zo goed als niets van
ondanks een paar halfslachtige pogingen om het gitaarspelen tot één mijner vele (doch steeds onvoltooide) talenten te laten behoren

hier zitten, dat is duidelijk, zelfs voor een leek als ik,
een paar technische hoogstandjes in
en daarnaast

vind ik het gewoon lief ende schattig
hoe ze beiden occasioneel lachen
zij het ingestudeerd dan wel spontaan
om diezelfde hoogstandjes
die ze ten tonele brengen

Deze olijf is inmiddels 49
theoretisch de middelbare leeftijd bijna voorbij
om nog te zwijgen van de hormonale theoretica
en al wat daarbij hoort

Medisch gezien, zegt men mij, ben ik nog steeds een groen bladje.
DONKERgroen, dat wèl.
Vergéét het zalig lichtfrèle groen van de uitkomende botjes op de bomen rondom u.
Olijf is donkergroen, neigend naar het ros. Of oranje. Of - godbetert - donkerbruin.....
desalniettemin groen.
ZEGT men mij.

maar de ontroering heeft geen kleur.
Of toch.
Blauw. Als water. Als er genoeg van is.
Want als er te weinig van is
heeft het geen kleur.

Volg de link. U zal het zich niet berouwen.
Ik beloof het u.

zeventien

17 maart
17 graden
in de tuin

zeiden ze
ik mat het niet

mijn laatste keer met een 4 vooraan
dat vroeg een bubbeltje
en dat kreeg ik
van mezelf
in de tuin

Friday 13th en Zaterdag Valentijndag

http://nl.metrotime.be/2015/02/11/must-read/rendez-vous-cafe-geopend-voor-singles/

zo.

ik heb net in een beperkte vriendengroep van hoofdzakelijk koppels
aangegeven dat
ik heel graag met hen op de afgesproken data
op de afgesproken plaatsen
zal verschijnen

en dat ik geen last heb van restaurant-dates deze dagen die ik moet zien te rijmen met andere afspraken
en dat dat goed is
en dat ik ervan baal
tegelijk

om een boel redenen

maar vrijdag de dertiende
en valentijn

zijn redenen die iedereen begrijpt

dus die gaf ik dan

klaar

een pepje

hier stond wat. een magere poging tot verheven schrijven. een mislukte poging
het is weer verwijderd.

het komt hierop neer.
online EN offline.

d'Olijf vindt "het" al een poosje niet zo leuk meer.
en nu moet d'Olijf met heel dat nietleukgevind
naar buiten

een hele avond lang
van het ene jaar in het andere.

dat wordt tandenbijten
om naar buiten te gaan

maar ik weet
godzijdank
dat het - ééns buiten - weer wel leuk wordt.

gewoon doorbijten en de deur open doen.






en dààrom
of méde daarom
verscheen hier dit jaar zo weinig

dit neemt niet weg
dat ik u en mezelf een nieuw jaar toewens
dat minstens éven goed zal zijn als wat achter ons ligt
en als het effe kan: .... gewoon pàkken beter.

en na het uitschakelen van een add-on of twee

kon het weer.

mocht het weer.

schrijven. Met interpunctie, regeleinde en alinea's.

Zelden gedacht dat een alinea me zó gelukkig kon maken.

Nu ja.... "hij" kàn weer
en dàt is voor een mens als Olijf
méér informatie dan wat in 1 avond kan verwerkt worden.
Dus stoppen we er weer even mee.

Och ja,

even de nieuwsgierigheid bevredigen (if nothing else)

zeuren over vriendschappen die niet alle dagen met gelijkmoedig enthousiasme worden  benadrukt
maar jezelf uit een nieuwjaarswens verwijderen

mensen die nooit iemands belangrijkste zijn
en anderen die seriële kettingbelangrijksten worden

antwoorden plaatsen en ze even snel weer verwijderen

klagen en steunen over wat ons ontbreekt in tijden van crisis
en vrolijk òver verdronken of ongeschoolde of verkrachte, of ongeschoolde, eerst verkrachte en dan verdronken kinderen kijken .... ergens ànders op dees kloot

dat snap ik niet.

maar waarom cookies worden geplaatst
dat snap ik dan weer wèl.
Ik mag het er niet mee ééns zijn, maar snàppen......

ik snap het

dat moest ik enkele keren aanklikken op het moment dat ik iets op m'n eigen blog wilde plaatsen. Toen ik wilde INloggen eigenlijk. Via een andere browser dan deze, die ik normaal gezien gebruik, omdat de dagelijkse browser op dèze pc niet doet wat ik van hem verwacht, waardoor het als het ware noodzakelijk blijkt om andere paden te bewandelen dan de gewoonlijke om hetzelfde doel te bereiken. Maar op weg naar dat doel - vraag me niet waarom - is het "nodig" om een hindernissenparcours te doorlopen. Een parcours, bezaaid met cookie-warnings, vragen om scripthelpers te activeren (ik mag kiezen: ja of nee maar "nee" levert me noppes op, dus het wordt "ja" en niet zómaar "ja" maar een volmòndige, inclusief "onthoud dit antwoord" zodat ik het niet om de halve seconde opnieuw hoef te herhalen....), updates te installeren (tussen haakjes dezelfde opmerking als zonet) en browsers te heropstarten. Dit laatste moet ik zelf verzinnen want na m'n vele ja's mèt te onthouden antwoorden (browser, vraag me dit niet opnieuw aub), krijg ik een maagdelijk wit scherm..... dat ab-so-luut NIETS doet..... waardoor ik in m'n ongeduld m'n oorspronkelijk gevraagde url intik... de mijne.... die van MIJN blog, alwaar IK en IK ALLEEN (hoop ik) nieuwe posts kan plaatsen.... in de hoop - jewèl - een nieuwe post te kunnen plaatsen. Omdat er nog eens iets door m'n hoofd schoot. Dus cookie-beleid met uitleg waaròm er cookies worden gebruikt (I LOVE Cookies goddamnit!) en weet u wat? nu sta ik hier, zit ik hier, ben ik hier in HTML omdat het in huistuinenkeukenmodus niet lijkt te willen lukken hetgeen betekent dat harde pagina-einde's even niet bestaan en opgemaakte tekst verdwijnt en plaats ruimt voor één groot brok tekst, zonder denkpauzes (tenzij eindeloze rijen puntjes, streepjes en haakjes) waardoor de zin tot schrijven en delen me weer verlaat en ik me afvraag hoe ik dit medium nog gebruiken kan/wil. Maar wat ik zeggen wou vóór cookies mijn richting uitvlogen, is dat ik SNAP waarvoor die cookies dienen. Oef, tenminste dàt dan toch. Wat ik niet snapte.... daar wil ik het al lang niet meer over hebben. Het ging over "sommigen", die ik niet begrijp. Maar het blogprobleem lijkt me nu plotseling gróter en belangrijker...... Gek

Groten die heengaan

Luc De Vos, leadzanger van Gorki wisselde dit aards bestaan in voor de eeuwige jachtvelden. Vorige week was dat.
Heel Vlaanderen in de rouw. RIPs vlogen ons rond de oren, zoals dat tegenwoordig pleegt te gaan.
Social Media zijn goed voor RIPs.
Goed voor allerlei andere kettingaangelegenheden trouwens, maar dat is een ander verhaal.


"de" Luc was nog niet goed en wel ter aarde besteld, of één van onze drie koninginnen vervoegde de rangen.
Hupla, alweer een resem sensitieven die bloemen gingen leggen aan de hekken van één van de diverse koninklijke paleizen. Een vrouw had het op TV zelfs over onze "plicht" om dankbaar te zijn voor wat de Koningi (lees: koningen/koninginnen) voor ons - plebs -  hadden gedaan.
Vergeef me.... maar als ik een VERPLICHTING tot rouw of dankbaarheid moet voelen.... hoe oprecht is dat gevoelen dan ook alweer?
Nog los van het feit dat ik niet "geheel overtuigd" ben van het maatschappelijk nut van onze adelijken, zij het dat ze veel geld opbrengen voor de roddelbladen.
(nota: spellingchecker vindt dat ik adellijken met twee "ellen" moet schrijven, maar dan lijkt het me verdacht veel op adel-lijken ..... vindt u dat òòk bizar????)

Verder lijkt me dat ze ons bizar veel geld kosten in tijden als deze. En dat ze nog klagen ook, wanneer ze halfweg het jaar vaststellen dat ze met net geen miljoen euro  "maar amper de eindjes aan elkaar weten te knopen".

Vergeef me dus wanneer ik er niet om rouw dat er een belangrijke post van onze nationale uitgavenstaat is verdwenen...

Zelf lig ik amper wakker van de Luc. Ik hield niet van zijn muziek en ik kende hem niet persoonlijk. Het schijnt een fantastische kerel te zijn geweest, maar ik kende hem niet, waardoor ik me niet geroepen voel om hem te RIPpen.
De oud-koningin en haar nabestaanden (rechtstreeks of schuin) kunnen me vierkant gestolen worden. Niet dat ze moeten sterven om bij te dragen aan de oplossing van een aantal problemen, maar hun verdwijning is geen punt van zorg voor mij, onnozele burger. Geen RIP en al zéker geen deelname aan de week verplichte nationale rouw.

Spijtig vond ik dan weer het nieuws dat Mango zijn concert afsloot met ... nja... doodgaan.
Een hartaanval zo ongeveer op het eind van zijn concert in Matera, Italy. Niet gek ver van zijn geboorteplaats blijkbaar.
Ik ga ervan uit dat hij het niet gepland had, maar goed, .... het gebeurde dus.
Hoe ik dit alles weet? Omdat ik dat spijtig genoeg vond om z'n achtergrond even snel te lezen. Omdat zijn stem  en de weinige nummers die ik van hem ken (jaren '80, we worden oud) voldoende jeugdsentiment oprakelden om er even bij stil te  staan.

Ik ga geen minuut minder slapen nu hij er niet meer is. Ik heb dat soort medeleven niet in me, het spijt me (of ook niet. ....wat moet me precies spijten?)
Het leven lijkt me al moeilijk en zwaar genoeg als we ons "gewoon" bezig houden met het betreuren van de mensen die we kénnen, zelfs al zijn ze niet Bekend met Groote B. Gewone familie, vrienden en kennissen die het hoekje om gaan, daar sta ik bij stil. Lang of kort, al naargelang m'n verwantschap. Dat overkwam me eerder en het zal allicht niet de laatste keer zijn.
Dààr steek ik (niet met plezier, maar zeer) bewust energie in.
Iets zegt me dat dat voor ons allemaal ongeveer geldt.

Ik geef géén geld uit aan een stomme bloemekéé voor een koningin die geen ènkele betekenis heeft gehad in mijn leven of dat van mijn geliefden.
Géén RIP voor een zanger die misschien sympathiek was maar mijn muzikaal hart niet kon bekoren.

Ook geen grafrede voor Mango, die wèl enkele jaren de (muzikale achtergrond)dienst uitmaakte in mijn jeugd.
Wel een link naar een nummer
dat niet van hem is (auteur Nino Buonocore)
maar blijkbaar eerder dit jaar wel door hem geïnterpreteerd werd.

Mango's nummers uit de jaren '80 roeren me niet meer wegens te gekunsteld. Alles heeft z'n tijd en bestemming.
Dit nummer herinnert me aan de éne zanger, terwijl het wordt gezongen door de àndere. (Vocaal betere, mag je gerust stellen)


U hoeft er niet naar te luisteren.
U hoeft het ook niet mooi te vinden.
Ik hoop van harte dat u er geen slaap aan verliest.
En tòch.......
deel ik.


omdat deze blog
nog steeds de mijne is

En hier doe ik (niet veel meer, maar desalniettemin...) wat ik wil :-)

Anders

dat het anders was.
Dat wou ik.
Dat zou ik graag hebben.

Daar zou ik het graag over hebben.

Maar het daar over hebben, is niet leuk, niet fijn, niet luchtig.
En niet leeswaardig.

Dat ik zeur. Dat anderen zeuren.
Dat anderen zeuren over dingen waarover ik niet mocht zeuren. Omdat dat te zeurderig was. En ik daar niet moeilijk over moest doen.
Dat zeuren niet schrijfbaar is. En al zeker niet leesbaar.
Of wel leesbaar maar niet leeswààrdig.

Dat zei ik al. Niet leeswaardig.

Eén en ander blijft dus gewoon waar het zit. Binnen. In huis. In het hoofd. In het lijf.
Waar weinigen nog binnen komen, kunnen, mogen.
Dit is het stadium van wintersluiting. Hopelijk slechts tijdelijk.

Wie dit leest en niet weet wie ik ben: NEEN, ik ben NIET depressief. NEEN, er zit geen poging van welke aard dan ook aan te komen.
De SchrijfOlijf is gewoon oud(er) geworden en heeft minder om over te juichen. De spiegel liegt niet. Een heleboel mensen liegen zelfs niet. Doen zelfs niet de moeite, in de naam van oprechtheid. Dat is éérlijk maar NIET fijn.
En ik ben niet gek. Ik heb ook ogen in m'n hoofd.

Er is een leeftijd waarop je begint te verdwijnen. Dat schijnt zo te zijn.
Gek genoeg .... dacht ik nooit zò vroeg die meet te halen.

dat het anders was. Dat wou ik graag.
Maar het is wat het is en dit is het.