het beste na het slechtste

Theater en drama daar gelaten. Even vertalen wat ik mocht lezen onlangs.
En wat Olijf, zelfs toen ze een mini-olijfje was, als énige echte wens had.
Heeft.
Heeft.

"Ik wil dat hij voor me kiest wanneer alle mogelijkheden voor hem open liggen. Ik wil niet dat hij naar mij toe komt omdat ik het beste ben na het slechtste wat hij had kunnen meemaken. Ik wil niet het enige zijn wat hem rest, maar de enige die hij zou kiezen, ondanks alle andere."

my ugly face

Op FB wordt dit gedeeld.
Ik open  en lees.

Bij de foto schreef de originele poster (die ik niet ken): "Excuse me while I cry my eyes out. Read this... You'll be glad you did."
Zoiets vind ik er lichtjes óver. Crying your eyes out. Typically American.
Gewoon een traan wegpinken schijnt daar niet te lukken. Laat staan een krop in de keel krijgen. Of gewoon lichtjes warm worden vanbinnen.... je afvragend of dit ècht is.
Neen, ginds huilen ze hun ogen uit. Nja. Moeten ze maar doen

Dit neemt niet weg dat het me ontroerde. Ondanks m'n scepticisme.
En dat ik een drang voel om u deelgenoot te maken van m'n ontroering.

Nee nee
laat me eerlijk zijn. Bloot eerlijk. Uw Olijf is jaloers. Zo is dat.
Op mensen die andere mensen hebben. Geliefden. In hun eigen huis. En armen. En bed. En hart, laat ons het hart vooràl niet vergeten.
En als ik eerlijkheid tot een kunst wil verheffen, dan laat ik u bij deze weten dat een deel van de stilte van het laatste jaar - tenminste een deel maar laat me niet overdrijven... niet ALLES - te maken heeft met een stijgende ontevredenheid met mezelf, het universum en wat ik er "slechts" weet uit te halen. En dat is niet Gaarne Gezien Worden.
En dat (Oggòt....) vréét.

Maar eerlijk zijn is zelden Kunstig, dus ik schrijf niet alles.
Ook niet Hoe Veel het knaagt. Of Hoe Hard. Laat staan hoeveel Energie het vergt om iedere dag te blijven geloven dat de toekomst verrassingen inhoudt. Het liefst Aangename.

Nja.
Verrassingen zijn er best wel. Zoals de bloemist die me gratis bloemen meegeeft omdat hij morgen naar de veiling moet om een nieuwe lading te halen terwijl de oude nog niet verkocht is.
Of de vriendin die me haar man uitleent om als (dans)koppel naar de nieuwe Salsalessen te trekken.
Dat zijn leuke en aangename dingen.
En ik word daar blij van. Echt blij. Neem het van me aan.

Tot m'n enige echte wens in dit leven
of het niet uitkomen ervan
me af en toe in het gezicht slaat

en ik groen word
van jaloezie

en dit post.
Om u te zeggen
hoe Olijf
ECHT is.

Plat jaloers
en niet altijd blij.

dit was dus nieuwjaar

Er is alweer wat tijd over gegaan. Tussen het laatste schrijfsel en dit.
En veel interessants komt er niet uit m'n pen. M'n toetsenbord, klavier, keyboard....

Met enige schroom geef ik ook toe dat het lezen van andermans bedenksels er net zo hard onder lijdt.

Verlies van interesse? Veranderende tijden? Gewijzigde tijdsbesteding?
Ieder excuus is goed. Of net niet. Het maakt niet uit.
Stel vast, zonder vragen  of éérlijker: zonder antwoorden - , dat het anders is.
Het is
DUS
wat het is.

Of, zoals de Doe Maar-leden ooit lieten weten (wat sprong ik terug in de tijd deze week tijdens de DoeMaarDocu)
Dit is alles.
Echt wel.
Dit is alles.

Er vecht af en toe nog wel eens een woordje
om naar buiten te mogen. Het liefst met vriendjes. In een hele tekstballon, zeg maar.
Maar dat stel ik dan maar uit. Uit luiheid, ongeordendheid of onwil.

Ik zie ook - zó erg ontbreekt het me aan organisatie en overzicht - dat vandaag
m'n papà 3 jaar weg is.
Ik huil daar niet meer om. Althans, niet op de dag dat het gebeurde.
Al was het maar dat huilen omdat dat hóórt niet bij me past.
Andere dagen gebeurt het dan weer wèl. Omdat ik hem plots mis. Of omdat een kind op TV iets liefs zegt tegen z'n oma. Of omdat een hond een ontroerende blik werpt door m'n PC-scherm.
Ik huil om niets. En alles. En ook maar even, dus maak u vooral geen zorgen. Ik word een watje, méér is er niet aan. Er zal wel één of ander klotehormoon verantwoordelijk zijn.

Sommigen vinden me cryptisch. Ze hebben gelijk.
Ik doe het overal. Iets zeggen zonder te spréken. Of is het net andersom? Spreken zonder wat te zeggen?
Soms vraag ik me wel af wat dat te betekenen heeft. Een halve psych zou me wel weten te vertellen dat ik op die manier iedereen op een veilige afstand houd.
Kan zijn. Ik sluit het niet uit.

Misschien hield ik dààrom op met schrijven. Om inzicht te vermijden. In Olijf.

Hoe dan ook, maakt u zich geen zorgen. Het is OK. Alles is zéér OK. Maar het is ànders. Dat is alles.

intussen post ik graag mijn kleine bijdrage aan de wensenstroom die bij het Nieuwe Jaar hoort.
Papieren kaartjes met heuse postzegels doe ik al jàren niet meer. Tinternet daarentegen.......

WEG

Kleren. Weg. Buiten. Opgeruimd.

Blij daarom.
En ook boos.

we lossen het wel op. vroeg of laat.
Liefst vroeg.

Het is tijd.
Méér dan tijd.

Jantjie

In de reeks "dingen die ik niet begrijp"
wil ik voor mezelf en andermans nageslacht
alwéér even  linken naar een andere site.

Nelson is niet meer. Mandela dus.
En dat heeft op veel manieren de wereld aangegrepen. Naar mijn kleine mening terecht.

In de afgelopen week zijn een heleboel vooraanstaanden, wéreldleiders zelfs, afgezakt naar Zuidafrika. Ergens hoorde ik dat het heengaan van Mandela heeft gezorgd voor een record aantal Groten Der Aarde op één en dezelfde plek.
Good for him. (en dat méén ik, in de best mogelijke betekenis)

Tot hiertoe niets wat m'n petje te boven gaat.
De aanwezigheid van Jantjie daarentegen......

Ik zal toegeven, door werk en andere bezigheden heb ik niet veel méér van Mandela's memorial en begrafenis gehoord of gelezen dan wat 's ochtends op de radio werd gezegd en later ergens op Tinternet ge- of herpost werd.
Dus voel u niet schuldig als u niet meteen weet wie Jantjie was. Tot zonet kende ik 's mans naam ook niet.
Maar nu dus wel.
Want hij was de gebarentolk, die op de herdenkingsdienst één der beste plaatsen had. Vooraan. Naast de Groten Der Aarde. VLAK ernaast.....

Op zich zou dat dus geen wereldnieuws moeten zijn. Ook doven en slechthorenden hebben recht op tekst en uitleg bij megagebeurtenis als deze.
Het opmerkelijke aan Jantjie (Thamsanqa, voor de volledigheid) is dat hij helemaal geen gebarentolk bleek te zijn. Sterker nog, dat de firma waarvoor hij beweerde te werken óók niet bestaat.

Deze man, die volgens dit artikel Schizofrenie ter zijner verdediging heeft aangeroepen ((ja, als het al absurd beyond belief is,... waarom er dan niet meteen een extra schepje bovenop doen?), stond op enkele passen van één der meest beschermde mannen ter wereld. Den Barak.
Zomaar. Ernaast.
En niemand had gecheckt wie Jantjie was, zo te zien.

Wat ik begrijp aan deze situatie, is dat het overlijden van een ikoon als Mandela heel wat denk- en organiseerwerk met zich meebrengt. Maar ik ga ervan uit dat dat niet bij één man of vrouw ligt. En dat er zoiets als rampenscenario's en protollen bestaan voor eventualiteiten als deze.... zelfs in Zuidafrika.

Bij het veiligheidsaspect stel ik me een vraag of twee. Heel voor de hand liggende vragen.
En terwijl ik het hele voorval met de beste wil van de wereld niet begrijp,
vind ik het op een vreemde wijze sympathiek.
Dat dat nog kàn, vandaag de dag.
Naast Barak Obama gaan staan zonder dat ook maar IEMAND van security zich vragen heeft gesteld bij jouw aanwezigheid....
En om het plaatje helemààl compleet te maken... total gibberish praten terwijl je naast The President of the United States of America staat...

Je moet het maar doen.... :-)



De episode ging niet onopgemerkt voorbij, zoveel is duidelijk. Dit is een parodie waardig. En die zie je (hopelijk) hier.

Tenslotte, omdat Jantjie beweert dat niet-lijders niet begrijpen hoe moeilijk om dragen Schizofrenie wel is, mijn persoonlijke bijdrage om hem een hart onder de riem te steken. Ik begrijp hèm wèl. Met nadruk op beide woorden :-)

(Ontvangen via Tinternet)
- Hoort u soms stemmen?
- (Zeg hem Nee)
- Nee dokter

-

Barak-Selfie

en ook HIER een linkje
dat me in de schoot werd geworpen

en dat me bewijst (en u ook, hopelijk)
dat we allemaal "maar" mensen zijn.

of zoals iemand uit m'n kindertijd ooit zei
"as de keuning schèt, dèn stink et oêk zenne"

Veel plastischer dan dat kon ik het zelf niet bedenken :-)

XX and single

Een link die ik graag een beetje wil bewaren
Zonder verdere commentaar
U begrijpt wellicht waarom.


.... aaand... Smile :-)

KROLspeld

is een strafalcione, weet ik nu. Want het moet KRULspeld zijn en dat dat een Blunder was, leerde ik via Wordreference alwaar ik strafalcione opzocht, naar aanleiding van een voor u waarschijnlijk oninteressant online artikel in mijn vadertaal.

Ik leer bij.
Of ik zou heel graag bijleren.
Maar er blijft vaak weinig hangen.
En dat heeft niets (nee NIETS) met dommigheid te maken (Oh Yes. Oh Noo. I don't forget that easily... ;-) ) maar met veranderend leervermogen.
Dat we er niet jonger op worden.
En dat we vaster in oude gewoonten zitten. Bievoorbeeld.

Zo hou ik mezelf graag voor dat ik taal leuk vind. Sterker nog... ik vind taal verdorie èr-rug leuk.
Of ik er wat goeds mee aanvang, mag ik zelf niet zeggen. U vindt het soms amusant, lees ik. En dan ben ik blij.

Nu ja.
Als ik taal leuk vind, dan zou het - relatief gesproken - net dat béétje gemakkelijker moeten zijn om ermee bezig te zijn. Wegens leuk. En Luchtig. En dus no sweat om het (bij) te leren.

Spijtig genoeg merk ik bij mezelf dat het nèt dat beetje minder gemakkelijk gaat dan ik graag had gezien.
Vooràl in de aanpasbaarheidsafdeling.

In het Italiaans meerbepaald.

Ik kan me voorstellen dat u er weinig boodschap aan hebt, maar een niet onbelangrijk deel van m'n lust en leven speelt zich af in de woordspelerij. Ingewikkeld hoeft dat niet te zijn (en velen doen het zoveel beter, een eigenschap die ik met gepaste eerbied bewonder) maar spelen is fijn.

Binnen dit en een paar handenvol maanden zal ik me voor een half jaar verplaatsen naar GINDS. Italia dus.
En nu valt de eurocent opnieuw. Nòg maar eens. Dat ik niet kan in mijn vadertaal wat ik denk te kunnen in mijn moedertaal. Spelen. Koteren. Stuzzicare.

"Jamaar" zegt een oude schoolvriendin me (die ik gisteren, na alweer zo'n 10-12 jaar en enkele FB-chats, gisteren herontmoette) "ik dacht dat jij VLOT Italiaans praatte. Niet dan?"
Ik geef toe dat het niet eenvoudig is
om uit te leggen dat - JA! - ik heel erg veel Italiaans begrijp (plak daar maar eens een cijfer op)
en - JA! - ik me in de dagdagelijkse wereld meer dan behoorlijk uitdruk
maar - NEE verdorie! - ik de taal niet voldoende meester ben om me in al (of de meeste) van z'n nuances uit te drukken, laat staan te manisfesteren. En dat dat me vaak frustreert. Vooràl wanneer ik graag indruk wil maken op deze of gene. Of tenminste te doen alsof ik méé ben. Hetgeen niet is. Of gebeurt.

Taal is overigens altijd een belangrijke (verdedigings)linie geweest in dit leven. Voor Olijf. Om allerlei goede en slechte redenen.
GINDS gaan vertoeven, temidden van (tja, ik vind dat dus) een èr-rug mooi volk (puur esthetisch bekeken) .... en dat ene (relatief!!!!) tekort niet kunnen goed maken met een andere kwaliteit (in dit geval een radheid van tong)... het boezemt me enige......... ongerustheid ... in.
ANGST is een véél te groot woord. Maar de ongerustheid is aanwezig.
Om de vraag off ik niet ga vloeken op mezelf
voor het gebrek aan snelheid en scherpte en nuance.

En dus leer ik graag bij. Sowieso. Zelfs zonder dreiging van nakend ongenoegen.
Maar niet alles blijft hangen.
Zoals ... wat was het ook weer?.... strafalcione.
Of bisbigliare, wat Fluisteren betekent (en ik vandaag niet kan gelóven dat ik het woord in bijna een halve eeuw NOOIT heb hoeven gebruiken....)
Of palinsesto, een woord dat ik bijna dagelijks hoor op de RAI en pas vandaag (ondanks vermoedens naar z'n betekenis) werkelijk opzocht en waarvan ik bevestigd zag dat het Programmatie betekent.

Maar ook veel eenvoudiger dingen blijven niet hangen. Zó eenvoudig en alledaags dat ik ze op dit eigenste ogenblik zelfs vergeten ben. Maar die me binnenkort wel weer de muren zullen opjagen van danige frustratie.

Nou ja... just sayin' dus. Gewoon even stoom afblazen. Over de onzekerheden van een doordeweeks mens. Met doordeweekse gedachten. Die ongetwijfeld even intelligent zijn als die van de Wall Street Trader ... maar ànders.

DOM

Naar aanleiding van enkele - overigens zéér sympathieke èn gewaardeerde - reacties
poot ik hier graag even neer
dat het Olijfmens een hypocriet is.

Nou ja
néé
dat wilde ik niet zeggen.

*we moeten zàchter zijn met onszelf* , fluistert ze zichzelf in en ze herpakt zich.

Het Olijfmens provoceert al eens graag. Voilà. Dat zal het zijn.
Wanneer herhaaldelijk wordt geschreven dat ik Dom ben,
dan méén ik dat
.... in de zin van.... "ik merk dat ik er niets van begrijp"
of "dit gaat m'n petje te boven"
of ook "hier ben ik te simpel/eenvoudig/... voor"

Ziet u?

Neen, The OliveWoman is niet dom. Niet in de klassieke zin van het woord.
Maar er zijn wèl een massa dingen die ik niet vat.
en - voor alle duidelijkheid - in veel gevallen niet eens wil probéren vatten. Omdat het me de moeite van het denkwerk niet waard is.
... hoewel ik dan lieg.
Want terwijl ik die gekke dingen niet echt wil snappen
en ze niet werkelijk wil bestuderen
steek ik er wèl tijd en vingerwerk in (speeksel is in blogtermen moeilijk te verdedigen). Al vragen stellend. Hier, Publiek.
En waar u, schattige lezer, dan op antwoordt en zodoende m'n geest verheldert of m'n ego streelt. Soms zelfs jouw hart onder mijn riem steekt.
Waarvoor dank. Want dat is leuk.

Zo. Deze keer heb ik gezegd.
En dient zich een foto aan. Van een OlijfMens in betere dagen. Van lichte zinsverbijstering.
I hope you like ;-)

de prijs van waanzin

heet Bitcoin
bestaat niet
(althans niet ècht... en zelfs niet onecht)
en kostte vanochtend 1000 dollar en vanavond 1200 dollar.
Terwijl dezelfde onbestaande bitcoin begin 2013 slechts 15 dollar waard was.

dat verneem ik dus, terloops op de radio, terwijl ik naar het huis van m'n moeder rijd om alweer een hospitaalkoffertje te gaan pakken.
Het verhaal van m'n moeder blijft kort. Zij gelooft steeds meer in dingen die niet bestaan en dat horen we dus te laten onderzoeken. Voor haar dreigt het oordeel van de grote D. Van Dementie.

Voor anderen, die speculeren op de waarde van munten die niet bestaan (tussen haakjes: gecreëerd door 1 of meerdere mensen onder een Japans klinkende naam en met behulp van enkele "heel erg zware" computers die een resem ééntjes en nulletjes genereerden die resulteerden in de unieke en eerder zeldzame Bitcoins)..... voor die slimme speculanten gelden geen woorden als Gek, Dement, Niet Goed Snik...

Het zal wel zijn dat ik te dom ben voor dit soort redeneringen.
Dat ik niet begrijp dat een computer "zwaar" moet zijn om een reeks bits en bytes aan elkaar te rijgen die dan "uniek en zeldzaam" worden genoemd.
Dat ik dus ook niet snap waarom een ànder genie ergens ter wereld dan óók niet zegt "Verhip, ik maak nog wat extra bit-lijntjes en ik verkoop ze óók"
Nog dommer voel ik me wanneer ik eenvoudiggaweg denk.... "en als er nu eens iemand die unieke codes...... Ochot.... WISTE?"...... Zou het? Kunnen?,bedoel ik. Alles wissen, Poef! Weg!
en dan zeggen "Oh shoot! Sorryyyyyyyyy.... ik wilde jouw 1200dollar dure onbestaande coins helemaal niet deleten maar in een vlaag van zinsverbijstering......Doe ik nooooooit meer hoor!!!."

Nja. Ik ben dus te dom voor dit soort waanzin. Spijtig. Want je schijnt er behoorlijk rijk mee te kunnen worden....


Epiloog

Nu dacht ik: "van iets wat niet bestààt zal ik heus geen foto vinden"...
Dacht ik dus....
 maar voor de leute googlede ik Bitcoins op afbeeldingen. En lo and behold....onder andere déze kon geplukt worden van het WWWeb.

Eerlijk is eerlijk... DIT is het artikel waar de foto bij hoort. Op het moment van schrijven is de tekst in SlimBeleggen 10 dagen oud en was de coin "slechts" 600 dollar waard.
Ik getroost me de moeite om het gehele artikel even in me op te nemen. Ben blij dat ik zit want een onweerstaanbare drang om plat achterover te vallen, maakt zich van mij meester.
Ik citeer. 
"Vandaag is er een hearing over de bitcoin (BTC) van de Sentate Banking Committee, meer in het bijzonder de Homeland Security and Governmental Affairs. De beleidsmakers  gaan zich buigen over het fenomeen." en "(Bloomberg) wist te melden dat zowel het Amerikaanse ministerie van justitie als de SEC van plan zouden zijn om tijdens de hearing te stellen dat de bitcoin ‘een legitiem financieel instrument is."


Ik
ben
te
dom.
Waarempel en waarachtig.

Want als ik SLIM was, of gewoon een heel klein beetje middelmatig intelligent, dan zou het niet in me òpkomen om me af te vragen
of de hele financiële en politieke topwereld
gadverdàmmese knèttergèk is geworden??????????

Een reporter op de radio vergelijkt de hele affaire "voorzichtig" en "naar zijn bescheiden mening" met de Tulpenbollengekte uit de jaren 1600. Waar ik ooit in een ver verleden wel eens wat van gehoord had maar intussen helemaal vergeten was.
Toch leuk, wanneer een virtuele doch peperdure munt een streepje geschiedkundige kennis oplevert.

Naar mijn bescheiden mening
riskeren een handvol mensen
een handvol gebakken lucht
binnen dit en  een/enkele ja(a)r(en).
Maar wie ben ik, niewaar? Met waanbeelden over muntenmanieën.

Ik zeg wel eens regelmatig: "Liever 1 bol in de bloei dan 10 (onder de grond) in de groei"
Jewèl. Zèg ik. Régelmatig zelfs.... :-)