Vonken

Vonken vlogen ervan af.
Olijf zag sterretjes.
Een klein half uurtje lang.

Gisteren, lieve lezer, heeft Olijf haar eerste Zumba-les gevolgd. Het was een beetje zweten (pardon... dames transpiréren), niet zo gek hard inspannen en vooral veel plezier maken.
Daar zag ik geen sterretjes.
Ook niet na een Leffetje nà ter ere van collega's verjaardag.

Op weg naar huis kwam ik achter een vrachtwagen te "hangen". Een dubbele oplegger met een lading nieuwe wagens.
Na een tijdje merkte ik onderaan de oplegger een sliertje sterretjes, telkens wanneer hij wat snelheid haalde.
Nah jaa... snelheid, hij nam z'n tijd.

Maar dus... gedurende het half uurtje kontplakkerij begon Olijf zich toch af te vragen hoe ver dat heerschap nog moest rijden, welke gevolgen zo'n vonkjes konden hebben voor z'n tien(?)tonner, welke de mogelijke krantekoppen zouden zijn morgen ... "Vrachtwagen ontploft op E17 ter hoogte van kilometerpaal 137" ... of iets van die strekking.

Met een overload aan Zumba-endorfines voelde ik me overmoedig, bedacht allerlei plannetjes om hem te seinen dat hij een probleempje had zonder daarbij zelf de controle over het stuur te verliezen.
Het hoefde, zo bleek al snel, niet zo drastisch.
Kort voor onze wegen dreigden te scheiden was het verkeerslicht zo vriendelijk op rood te slaan. Ik reed mezelf ter hoogte van zijn cabine, toeterde even, liet het raampje zakken en riep
"U hebt vonken! Er komen vonken van onder uw oplegger"

Even vreesde ik dat hij dat maar onnozel gekakel van een middle-aged woman zou vinden.
Toen ik doorreed, zag ik in de achteruitkijkspiegel dat hij het toch ter harte nam, dat van die vonkjes: hij zette zich aan de kant van de weg.

De rest van het verhaal ken ik niet, ik reed gewoon verder naar huis. Toch een beetje "blij" dat ik in "het donker" een "camionista" zomaar had aangesproken om het over z'n vuurwerk te hebben.

Ik heb nix gehoord over ontplofte vrachtwagens vannacht... u?

woordjes

Demonstructie: een woord waarvan ik weet dat het niet bestaat maar dat ik moedwillig gebruik. Zomaar, omdat ik het leuk vind klinken.

Twee reclamespots op de radio (ben alweer vergeten waarvoor ze precies reclame maken, maar het vóórstukje spreekt me aan).

"Die wijn heeft een goede afzonk"
"Toch lekker uit Spanje, zo'n Cavia"

Je weet metéén wat ze willen zeggen en het tovert een glimlach op je mond.

Het deed me denken aan iemand die vroeger twee werkwoorden door elkaar haalde. De hele dag heb ik m'n hoofd gebroken over die woorden en ik heb ze nog niet gevonden, tot m'n grote frustratie :)

Wél hoorde ik vorige week een mooi nieuw woord: "insinuatieles".
Wist meteen dat het initiatieles moest zijn, maar vond het prachtig klinken.

Vanaf vandaag neem ik me voor om het regelmatig over insinuaties te hebben :)
Ik lach de persoon in kwestie niet uit. Ik bedank hem voor zijn creatief taalgebruik :):):)

En als ik op die twee werkwoorden kom, zal ik het niet nalaten om ze u te laten geworden...

Content met ne nix

Op de vorige foto stond "per ongeluk" ook een brievenbus.
Hetgeen me bij de topic van de laatste tijd brengt: nog kwart miljoen Vlaamse Brievenbussen niet in orde.

Olijf's bus was één van die kwart miljoen.

Ik woon in een rijtjeshuis, maar mijn woning staat wel op de hoek van de straat.
Het gekke aan ons rijtje, is dat er een voortuintje aan zit (het woord "tuin" nauwelijks waard wegens geen voorschot groot) MAAR dat voortuintje is technisch gezien eigendom van de gemeente.
Wij "mogen" dat onderhouden naar eigen goeddunken en de meesten onder ons doen dat ook.
M'n buurvrouw is een uitzondering. Ze is er na jaren gemist onderhoud in geslaagd om het te laten volgroeien met wild gras dat ze nu af en toe maait... méér doet ze er niet aan... maar het is haar goed recht. Geen kwaad woord daarover.

Goed, voortuintjes dus.
Door die lapjes grond staat ons rijtje huizen een kleine twee meter naar achteren, weg van het voetpad dus.
De arme postbode wiens leven - we moeten dat toegeven - er de laatste jaren niet gemakkelijker op geworden is, moet dus steevast afstappen om de brievenbussen aan onze respectievelijke voorgevels te bedienen. Tijdverlies dus.

Afgelopen zomer werden we bijgevolg tijdig verwittigd van het feit dat onze brievenbussen binnenkort alle naar de straatkant moeten verhuizen. Het is dàt òf zelf de post gaan afhalen op het postkantoor....

Jamaar jamaar!
Onze brievenbussen stààn aan de straatkant.
Wij, arme bewoners mogen toch niet zonder meer een bus op openbaar grondgebied zetten (lees onze voortuintjes die niet van ons zijn)?

Het werd een dilemma.
Alle buren protesteerden hevig aan de voordeur, maar ik begon afvalligen te zien... Sommigen hadden hun brievenbus alvast OP het voetpad gezet. Ziezo, lekker "in orde" en de post blijft komen.

Olijf hield nog even vast aan haar principes.
Enerzijds moeten we publieke grond onderhouden waarvan de gemeente morgen kan beslissen ze ons af te nemen. Anderzijds mogen we geen brievenbus op diezelfde publieke grond neerplanten. Hoe moet dat dan???

Enige onrust maakte zich van mij meester. Ik zat als het ware te wachten op mijn aangetekende brief waarin zou staan dat ik mocht kiezen tussen buigen of breken.

Vanmiddag had ik geluk.
M'n postdame kwam nét langs op het ogenblik dat ik een gemoedelijk praatje sloeg met Mauries.
Vroeg haar wat ze van m'n brievenbus vond: bereikbaar genoeg of niet?

Voor haar dik in orde, zei ze. Hij hangt op de hoek, ze kan er netjes bij. Ik zou géén aangetekende brief ontvangen om het boeltje te verhuizen.

Olijf is vanaf heden dus gerust.
Uit pure dankbaarheid heb ik de brievenbus zonet even gewassen. Ze hing er wat sjofel bij na enkele jaren zure regen.
Ze hangt nog steeds waar ze hing, alleen blinkt ze wat meer.
En het baasje ligt niet meer wakker van naderend onheil.

Olé :)

hoogst interessante foto, zodat u zich de situatie iets aanschouwelijker kan voorstellen :)

Boodschap van Algemeen Nut

Vanmiddag gezien op weg naar huis.
Op de gevel van een leegstaand gebouw.
De auteur moet enthousiast geweest zijn want hij/zij was kwistig met de verf.
De liefde druipt ervan af als het ware :)

Het ontroerde me. Ik stopte. En ik kiekte.
Zomaar :)

met vertraging: ochtendkleuren

Zaterdag is het altijd nét ietsje kalmer op de baan rond achten des morgens.
De zon - helaas - brak in vergelijking met gisteren wat minder snel en hard door, maar het fotoapparasie lag naast me op de passagierszetel.
Goedmaken wat gisteren mislukte, dacht ik.

Met ware doodsverachting langs de baan geparkeerd en met het apparasie uit het raam gehangen :)
Het is niet helemààl gelukt, maar ik heb banken. Mistbanken.
Die zich vannacht overigens al aan het klaarmaken waren op terugkeer van een avondje dansen.

Vannacht hingen ze nog hoog, ze daalden nét ter aarde neer... of zo leek het.
Vanochtend lagen ze als een watten dekentje her en der over de velden.

'k Heb ook een beetje gloed. Ochtendgloed.
En - hoogst oninteressant maar toch...- een sneek preview van ons aller toekomst.
Laatste foto. Vandaags ongemak, morgens luxe: een brug over de expresweg Antwerpen-Kust in de maak. De tweede al sinds ik die weg zo vaak begon te gebruiken. Dat wordt een jaartje file-rijden om later te kunnen genieten van alweer een verkeerslicht minder. Hopladijeeeeee!

Ochtendkleuren dus...
Ik poogde.
Ziehier.

ochtendzon op verkeerslichten

Lange schaduwen

Vanochtend was ik lekker op tijd weg, de baan op naar het werk.
Onderweg zag ik mistbanken hangen boven de velden, lage oranjerode zonnegloed, lange schaduwen.

Vond het mooi allemaal.
Wilde zó graag stoppen voor enkele sfeerkiekjes, maar het ochtendverkeer liet dat niet toe.
Tóch de volle drie kwartier rond me gekeken om te zien of er wat "kiekbaars" was... maar drie kwartier zijn lang om de ochtendgloed te behouden.

Ook de mistbanken waren 40 km verderop intussen opgelost.
Behalve een paar koeien en kalveren die koeiendingen deden, zag ik niet veel kiekbaars meer.
Zelfs een ommetje in de velden vlak vóór ik op de werkplek arriveerde, leverde nix op. Een hoop veevoeder en uitgestrekte maisvelden deden het niet meer voor me. Ik gaf de geïmproviseerde fotosessie dus op.

Vanavond wél weer een ronde rode zon gezien en - bij gebrek aan beter - m'n eigen lange schaduw vastgelegd.

Ik hou ervan, van lange schaduwen en ochtend- of avondlicht.
Alles ertussen - het harde daglicht - is zéér te pruimen voor het zomergevoel (dat, laat ons eerlijk zijn, al lang heeft mogen duren dit jaar!), maar het ik vind het niet mooi voor de foto.

Dus vandaag krijgt u een gewone schaduwpic. Niet meer en niet minder dan een illustratietje voor bovenstaande tekst :)

Now is the time to try something new

dat stond op een fortune cookie dat ik een weekje geleden opende op Facebook.
Ik doe dat dagelijks, sinds kort, één cookie openen.
Niet twee, niet nul... iedere dag ééntje, no overkill.

Uiteraard is dat allemaal onzin, maar een mens moet zich bezighouden, niewaar?

Et voilà, gisteravond gaf ik de aanzet tot iets nieuws en vandaag zette ik de eerste stap richting actie.
Dat cookie zat helemaal niet meer in m'n hoofd, maar toen ik zonet thuis kwam, dacht ik er plots opnieuw aan.

Maak u klaar om iets te roepen in de trant van "iiiiiiieeeeeeeeeeeeeuuuuuw".
Olijf staat op het punt om te dalen in uw achting (voor zover dat nog mogelijk is :))

Vanaf volgende week start ik met een reeks Zumbaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!

Gisteravond ging ik even zoeken naar Zumba-lessen in mijn buurt en stootte aldus op een website waar je per provincie kan zoeken.
Het was niet moeilijk, minstens 5-6 mogelijkheden niet te ver van m'n huis en ook enkele in de buurt van m'n beide werkplaatsen.
Eentje trok m'n aandacht.
Ik stop met werken om halfzes. De les begint om zes uur... perfect dacht ik.

Vandaag was ik het nog niet vergeten, praatte er zelfs over met een meisje dat bij ons werkt ... en ook zij wou dat wel eens gaan bekijken.
Zo gezegd zo gedaan, no time like the present enzovoort.... Vanavond gingen we de les eens bekijken als dat mocht.

Dat mocht, dat kon en dat was ér-rug mooi!
De instructrice was weliswaar van het Nederlandse soort, maar zag eruit alsof ze wist wat ze deed én ze had er veel plezier in!
Niet alleen was het mooi, het is nog erg betaalbaar ook.
Niets geen maandabbonnement, niets geen reservatie vooraf, niets geen instapdatum. Alles kan en alles mag!

Kijk, dat zijn dus beslissingen die onverwacht leuk uitdraaien.
De muziek werkte zó aanstekelijk dat ik meteen begon mee te wiegen. Had bijzonder veel spijt dat ik geen geschikt schoeisel aan of bijhad, zoniet was ik meteen mee beginnen zumba-en.

Afstel is in dit geval echter helemaal geen uitstel. Volgende dinsdag ga ik (samen met collega) na het werk "het eraf zweten".

CAN'T WAIT! :)

Tuin: Zomer - Herfst 2009

'k Zou me érg moeten vergissen... maar het lijkt me dat 21 september het begin van de Herfst inluidt...

Gisteren, realiseer ik me nu, heb ik dus het laatste bad out in the open genomen van deze zomer.

Vandaag plukte ik de laatste tomaatjes uit de tuin (draaide ze in een saus wegens vers niet zo lekker meer) en trok de uitgedroogde planten uit. Opgeruimd staat netjes.
Óók uit m'n tuin proefde ik de eerste druifjes. Niet groot maar alweer lekker zoet.

De blaadjes op de druivelaar beginnen te verkleuren.
Herfstviooltjes wachten geduldig tot ze geplant worden. Potentilla is zich nog van geen kwaad bewust en blijft nog even doorbloeien...
Het is herfst, definitely.

'n verlegen exemplaar :)

Take me to the water

Zondagnamiddag: half dagje zee.
Nederlandse zee, ver weg van onze druk volgebouwde kustlijn.

Rust,
weinig volk, slenterend langs de waterlijn,
zon die af en toe haar best doet om erbij te zijn.

Kleuren waar ik van hou,
liggen in de duinen,
de wind die haar zin doet met het zand,
meeuwen zoals ik ze zelden zag,
familie nitwits die de eens NIET om voedsel jengelende meeuwen wegjaagt,
een achtergebleven jong,
duingras,
een snelle sprong in het water omdat het kan en omdat het misschien de laatste is dit jaar,
vuurtoren in avondlicht,
windturbine op weg naar huis.


Rust

Onderscheid

"Ben je gelukkig?" vraag ik hem.

Het is een vraag die valt in het midden van een gesprek.
De vraag der vragen, realiseer ik me... voor mij toch.

Als je alles weglaat, alle dagdagelijkse beslommeringen en bekommeringen... Ben je dan gelukkig en heb je geluk om weg te geven?

"Wow... ik denk het niet", zegt hij.

Dat vind ik spijtig...

Olijf is maar een simpel dingetje. Heeft geen kinderen en geen gezin die het leven soms leuk soms minder leuk maken.
Geen kids die dringend naar de muziekschool/paardrijles moeten, geen huiswerk dat tussen de soep en de patatten moet worden nagekeken, geen man die 's avonds doodgemoedereerd van het werk terugkeert en naast z'n avondmaal aan niet veel anders denkt dan aan de wekelijkse meeting (lees drinkpartij) met "de maten", die belangrijke voetbalmatch op TV en de koppen in de krant.
Olijf hoeft zich niet vertwijfeld af te vragen waarom de partner alweer geen tijd of zin heeft in een beetje simpele "quality-time" (modewoord!), een knuffel of een gesprekje op het eind van de dag.

Olijf wéét verdomde goed dat haar leven maar heel eenvoudig in elkaar zit zonder al die zorgen en dat het daardoor bijzonder "gemakkelijk" is om wat te zitten mijmeren over gelukkig zijn.

Singledom heeft zo z'n voordelen, kan je zeggen en ik ga die stelling niet zonder meer weerleggen.
Ja, ik kan gaan en staan waar en wanneer ik wil, heb zelfs geen hond, kat of hamster die dringend aan één van de buren moet toevertrouwd worden als ik er een weekendje op uit wil.
De kinderen kunnen geen puberale identiteitscrisis doormaken want ze zijn er niet. Ik hoef me geen zorgen te maken over de "goede" school of "juiste" vrienden. Het eten 's avonds hoeft niet op tijd klaar te staan, want er is niemand die daarover kan zeuren.
Als de vuilzak niet tijdig buiten staat, dan is dat enkel míjn schuld en nooit die van een ander. Een ongeschoren haag kan ik enkel mezelf verwijten...

Ik heb dus geen zorgen, kan je zeggen.
En werkelijk? Ik heb écht geen zorgen, niet in de strikte zin van het woord.
M'n maandelijkse afbetaling van het huis gebeurt automatisch en ik heb nét voldoende verantwoordelijkheidszin om ervoor te zorgen dat de bankrekening nooit in het rood staat.
Ook de auto is afbetaald en als ik wil, kan ik altijd wel een goedkope vakantiebestemming zoeken voor de "broodnodige" ontspanning zonder te hoeven wikken en wegen of de andere helft dat ook leuk zou vinden.

En toch.... soms denk ik dat het "leuk" zou zijn om wat vaker bezig te zijn met die aardse beslommeringen, als daar balansgewijs ook wat gezinsliefde tegenover zou staan...

"Ben je gek????", hoor ik nu een handvol mensen roepen...
Tja, dat moet dan wel... misschien is Olijf gek.

Op een ruime bankrekening na, beschik ik over alle vrijheden waarvan een ander alleen maar kan dromen (of dat zelfs niet dúrft).

Het is misschien des mensen om altijd precies dàt te willen wat je niet hebt.
En dàt alléén al kan je ongelukkig maken.

Olijf is niet ongelukkig, maar heeft wél verdorie veel tijd gehad om erover na te denken. Genoeg tijd om een onderscheid te maken tussen blije tijden en gelukkige tijden. Ik ken het verschil intussen goed genoeg om te weten dat de reis nog lang is...

Ik prijs mezelf gelukkig (pardon the pun) dat ik blij kan zijn om de dingen die ik wel heb en genoeg geduld en vertrouwen heb in de toekomst om er tijdens de "reis" het bijltje niet bij neer te leggen (tenzij het lot daar anders over zou beslissen uiteraard) maar Geluk met de groote G... nee, dat heb ik gehad en ben ik al een poosje kwijt.

Wie kan of durft me te verwijten dat ik dat graag terug zou vinden?

"Je kan maar gelukkig zijn als je geluk hebt om weg te geven", wordt wel eens gezegd... en ik ben ervan overtuigd dat dat wààr is.
Waar het schoentje knelt - en dat is dus het punt waar Olijf nog aan moet werken - is de vaststelling dat ik die groote G enkel bewust en intens voelde toen ik iemand had om één en ander aan te geven. De theorie op z'n kop dus. Oorzaak en gevolg door elkaar gegooid.

Conclusie:
Olijf moet werken aan Blijheid omzetten in Gelukzaligheid en intussen... sit back and enjoy the ride.

Dus vraag aan mij "Ben je gelukkig?",
dan antwoord ik heel eerlijk "Ik ben er nog niet, maar ik werk eraan" :)