ik had eens...

een kort "iets" met iemand.

Ik noem het "iets" omdat het geen relatie was maar ook niet als slippertje bedoeld was.

Het was te kort voor het ene en te lang voor het andere.

Zoals dat soms pleegt te gaan, zag hij het plots niet meer zitten. En zoals het héél soms gaat, sneed hij alle contact dan maar erg bruusk af, geen uitleg, geen sorry's. Het duurde even voor ik het goed en wel begreep, en alweer iets langer om m'n zelftwijfel te verwerken.

Alles welbeschouwd was het maar een geluk dat het niet bleef duren. Het ding werd mooi "verticaal geklasseerd" en ... op z'n naam en gezicht na... had ik er geen herinneringen meer aan. Geen echt goede en geen echt slechte. Gewoon een gebeurtenis uit mijn verleden.

Dit was een dikke drie jaar geleden.

Waarom, vraagt u zich af, vertel ik u deze episode uit m'n leventje?

Telefoon, gisteravond! Tweemaal...

De eerste keer nam ik op en werd er niets gezegd. Heel even had ik een vermoeden dat een "dame" die me momenteel wel rauw lust, me even de stuipen op het lijf wou jagen. Het zou me niet verbazen van haar èn ik sta gewoon in het telefoonboek... Na enkele keren "hallo, met wie spreek ik" zonder enig geluid aan de andere kant, legde ik stil af. Er is wel wat meer nodig dan dàt om Olijf bang te krijgen.

Kwartiertje later rinkelde het ding weer... "Ok", dacht ik... we zullen eens horen wat er nu komt. Ik was klaar voor een eventuele confrontatie.

"Met sandra"...... even stil... en dan een mannenstem, die ik me vaag herinnerde. Omdat hij Engels praatte, viel mijn muntje snel. Maar ik wou niet gaan raden. HIJ moest me zeggen wie hij was...

Stom "spelletje", maar ik zou verdomd wezen als ik hem de voldoening gaf hem te tonen dat ik nog wist wie hij was...

ALFRED! Gosh... why are you calling me?

Alfred had besloten dat hij alle mensen die ooit belangrijk waren geweest voor hem, zou contacteren.

Dat klonk me verdacht veel als een mens die aan het eind van z'n leven staat en nog snel één en ander wil goedmaken. Dus ik vroeg hem hoe het met hem was.

Alles goed hoor, hij was vader nu... Bon... Proficiat!

Toen hij nog even verder vertelde, kwam het allemaal terug. Hij was jaren geleden uit het buitenland naar België geïmigreerd en had zijn tienerzoon noodgedwongen "even" moeten achterlaten. Nu, drie jaar later, was het hem blijkbaar gelukt om het menneke naar België te krijgen.

Maar goed, hij wou me bellen omdat ik belangrijk was geweest voor hem.

Nu... Olijf is best wel naïef, maar dit was eròver wat mij betrof. Ik bedankte hem dan ook vriendelijk voor het "compliment" maar voegde er meteen ook aan toe dat ik destijds allesbehalve de indruk had gekregen van groot belang te zijn geweest in zijn bestaan. "Maar toch bedankt hoor. Goh...Ik wens je verder een fijn eindejaar en een goed 2009"...

Hij wist dat dàt zijn cue was om af te leggen.

Ik had geen zin in een half uurtje chit-chat met hem en ik geloof dat ik dat redelijk duidelijk maakte zonder onbeleefd te worden.

YES! Olijf op haar assertiefst!

Gek... zo'n telefoontjes....

kappen

ik was het bijna vergeten zeggen... gisteren heb ik me laten kappen... het haar dus.

'twas alweer bijna 3 maanden geleden. Ik ben dan ook kieskeurig als het op haarkappers aankomt.
Ik heb er twee.
Eentje zit in Heist en de andere zit in Zuid-Italië.

Hoezeer een tripje naar het zuiden aantrekkelijk kan lijken... het leek me wat excessief om dat te organiseren voor een simpele kapbeurt.
Dus werd het Heist. Ook niet bij de deur, maar voor schoonheid moet je lijden :)

Het schiet me net weer te binnen. Beide salons vertonen overeenkomsten.
Beide zijn dames, beide weten ze precies wat ik wil en ze knippen "navenant" en... gek... beiden waren ze hoogzwanger... tot voor kort.

Kapster Heist beviel in september van een gezond zoontje (vernam ik gisteren) en kapster Italië moest "het" begin oktober doen... enkele dagen vòòr ik laatst bij haar langs kwam.
Wat zij ervan gebakken heeft, weet ik niet. Het kind zal bijna een jaar oud zijn vooraleer ik er meer details over verneem...

Ik ben blij met m'n kapsel en blij dat ik twee zo'n geweldige knipsters heb gevonden.
Ze zijn ongeveer van mijn leeftijd... dus hun pensioen laat sowieso nog even op zich wachten ... ik kan nog even verder :)

een goed lief (x2)

“Ik ga es kijken of ik nog wat uit m’n brein kan persen” zeg ik zonet tegen Nadia…
M’n blog is enkele dagen stil gevallen en dat heeft zo zijn redenen.


1.
Heb me weer laten beetnemen door mijn “redder-in-nood” syndroom… Ik ging es effe snel een varkentje wassen vorige week, … ja hoor… mèt de nodige afstand!
Even leek het erop dat alles lukte. De noodlijdende was gered en de afstand was behouden. Flink zo!

Tot de hele zaak weer als een kaartenhuisje in elkaar stuikte.
Ik bleef me zorgen maken en hoorde nix meer … de feestdagen zogezegd.
En toen ik wél weer wat hoorde, vernam ik dat alle moeite voor niets was geweest.

OK, niet erg, kan je denken…, ware het niet dat ook mijn ego alweer zijn lelijke kop had opgestoken. Afstand zò de deur uit!
“waarom mag Olijf wèl op de voorgrond wanneer het moeilijk loopt en wordt ze bedankt voor de goede zorgen (bye bye zwaai zwaai) wanneer de zaken zich “opgelost” hebben?”... het schoot onmiddellijk door m'n hoofd èn bleef er hardnekkig hangen.
EEEEEGOOOOOOOOOOOOOO!!!

Een persoonlijke crisis later heb ik beslist er een grens aan te stellen. Dat is dat… en we zien wel wat het uithaalt. Voor mij in alle geval een limiet aan de frustraties die ik mezelf aandoe het laatste jaar.

Genoeg daarover. Even vooruitblikken.


2.
Binnen enkele dagen beginnen we aan het Nieuwe Jaar. Je kan er niet òver kijken.
Massa’s wenskaartjes in de bus… alle buren (of ik ze nu ken of niet) steken hun voorgedrukte wensen, mooi ondertekend met namen van àlle familieleden in de bus.
Ikzelf ben al jaren opgehouden met kaartjes sturen… soms pruts ik nog wel wat in elkaar op de computer. Geen mailadres? Geen kaartje… foei Olijf!
Misschien doe ik het dit jaar wel beter… nog enkele dagen tijd.

En dan… na 1 januari… handjes schudden, kusjes geven en “het beste” wensen. De meer geïnspireerden onder ons wijden uit: een goede gezondheid en… een goed lief.
Dat laatste hoor ik al jaren, ze vinden dan ook allemaal dat ik een ouw vrijster aan’t worden ben.
Eén keer hebben ze het me niet moeten wensen… omdat ik het hàd, een goed lief. Dit jaar, helaas, zal ik alweer niet ontsnappen aan die “gevatheid”… Een goed lief, Olijf.

Onlangs overliep ik met Ils de geplogenheden van Nieuwjaar. In Italië, zei ik, wensen ze gewoon “tante belle cose”… veel mooie dingen. ’t Is simpel, heerlijk ongedetailleerd en ik hoor het graag… tante belle cose.
Het zou wel eens kunnen dat ik een gelijkaardig slagzinnetje ga verzinnen voor mijn kaartjes dit jaar.

Voor mezelf… en enkele mensen die ik in gedachten hou… wens ik òòk – om maar eens origineel te doen – een goed lief. ’t Is tijd ;)

(half) dagje zee + Brugge

2de Kerst… een half dagje zee + Brugge gepland, samen met m’n zusje, haar gezin en een bevriend gezin, op bezoek uit Noord-Italië.

We vertrekken rond elven en arriveren mooi op de middag in De Haan. Ondanks de barre kou schijnt een heldere zon. Die houdt ons helaas niet warm. De wandeling aan zee duurt dan ook niet langer dan een uurtje. Een tiental foto’s, een handvol schelpjes en 10 bevroren vingertoppen later stappen we terug in de wagens.

Ik heb ondertussen een telefoontje gepleegd, ik had het enkele dagen eerder “beloofd”… dus dat doe ik. Verkeerd moment, snel weer afgelegd. Daar gaat m’n humeur.
Potverdorie, hoe kan ik mijn gemoed zo laten beïnvloeden door één telefoontje, enkele seconden vol met nietszeggende woordjes?

Met leeg gevoel toch naar Brugge,… kop op, het zal er wel mooi zijn!
Het ìs er ook mooi, koud maar mooi.
Helaas ook daar niet echt voorbereid op bekende straatjes waar ik een klein jaar geleden nìet alleen liep… Ik probeer alles zo goed en zo kwaad als het kan van me af te zetten. Kijk in de straten naar gezichten, koppen, koppels…
Had ik destijds geweten hoe snel alles over kan zijn, ik had er misschien intenser van proberen genieten. Toen dacht ik dat ik nog tijd had om alles herhaaldelijk in me op te nemen. Toen dacht ik dat ik nog tijd had, zoveel ik wou…

Het is beter er niet aan te denken, ik zat op de goede weg en wil er kost wat het wil op blijven. De weg van (zelf)vertrouwen en zelfstandigheid… los van hoe graag anderen me hebben (of niet). Olijf mòet afstand houden, wat er ook gebeurt.
Het was te verwachten dat er dipjes zouden zijn, ik wìst dat ze zouden komen. En nu dus is het moment aangebroken om door te bijten en niet op te geven.
Ik kàn alleen door Brugge lopen en weten dat ik het nadien niet begeef onder druk van bitterzoete herinneringen.

Vanavond volgt een avondje dansen onder dames. Als het wat meevalt, krikt het de gemoederen weer wat op.
Morgen trakteer ik mezelf misschien op een haarkapper, vandaag kocht ik alleszins onverwacht een paar oorbelletjes onder het mom van “het is toch Kerstmis”.
Ik verdien òòk wat, al is het maar een stom paar oorbellen.
En als ik voldoende lang blijf vertrouwen, volgt er misschien wel mèèr…
(Hup, terug naar de zelfhulpboeken!)

vrede op aarde.. blablabla… goede wil

’t Is Kerst vandaag.
Ondergetekende heeft zelfs een Kerstmis bijgewoond… De reden was natuurlijk het “optreden” van Eva-tje, mijn petekind. Andere “goede” redenen om een kerk binnen te stappen, zijn huwelijken en begrafenissen. Anders krijg je me daar niet binnen. Maar da’s mijn overtuiging daaromtrent… een ander hoeft het daar niet mee eens te zijn of zich daardoor aangevallen te voelen in zijn geloof… Leven en laten leven, eh?

Kerst dus… tijd voor reflectie?
M’n titel… ook niet toevallig gekozen. Mensen van goede wil. Vandaag even voorbeeld gezien van hoe het NIET moet.

In mijn onmiddellijke omgeving zie ik mensen van wie ik zielsveel houd, maar die één momentopname in dit jaar bòven jarenlange samenleving hebben gezet.
Ego versus liefde noem ik dat.
Geen van allen kan ik ervan te overtuigen dat dat ene moment zinloos was, geen weerspiegeling van de werkelijkheid en zeker niet van een heel leven liefde…
Het heeft geen zin, niemand is bereid ook maar één duimbreed toe te geven.
Hun ego wint het vandaag… nog maar eens.

Het enige wat ik uit Kerst kon en wilde halen, los van alle lichtjes, bomen en cadeautjes… een beetje toenadering, wat goede wil… het mocht niet zijn. De kloof wordt enkel groter, zo lijkt het nu. Spijtig vind ik dat.

Mijn bezigheden vandaag waren Kerkje bezoeken, enkele uurtjes bij zus doorbrengen (inclusief tafelen), naar huis gaan en enkele uren dutten. Ik heb overdag geslapen op Kerst!!!!
En blij dat ik dat gedaan heb. Niet veel zin om deze dag in vol bewustzijn mee te maken.

En msn… lekker tijd doorbrengen met vriendinnen die iedere dag meer voor me betekenen. Nadenken, kletsen, filosoferen, … waarom zitten we niet samen op café? Ach… vandaag gewoon lekker thuis en deze dag laten voorbij gaan.

Ik wil nog een e-kaartje maken voor het einde van dit jaar. De post gebruik ik al lang niet meer. En ik wil dat het zèlf gemaakt is, met zo weinig mogelijk woorden zeggen wat ik in vanuit mijn hart wil wensen. Geen voorgekauwde diepzinnigheden met enkel een handtekening onder, hoewel ik best wel iedereen dank die de moeite doet om even aan me te denken… ieder doet het zoals ie wil… nogmaals leven en laten leven.

Voor ik deze namiddag indommelde, schoten me allerlei gevatheden door het hoofd, ik vond vanalles om over te schrijven. Ik schreef ze niet op en ben ze nu kwijt.
Niet erg. Ze komen nog wel terug als ze van belang waren.

Voor nu aan allen: vrede, liefde en goede wil. x x x

have yourself a merry little x-mas

Niet veel te zeggen. Gegeten, gedronken en thuis gekomen.
Lichtjes op ministereo-tje in slaapkamer gezet, aangestoken en foto genomen.
Wanneer ik de stekker uittrek vanavond, gaan ze terug naar de zolder.


dit is kerst

Woensdag 24 december… enkele uren van kerstavond verwijderd.

Pffffff
Dikke PFFFFFFFFFF.

Het kan geen geheim meer zijn. Ergens in november liet ik al een zware hint vallen omtrent mijn affectie voor de feestdagen. Ik hou er niet van.

Hier zit ik nu, vandaag, enkele uren verwijderd van wat de meest miezerige kerstavond van m’n leven gaat worden. Niet depri of zo… wel de eerste keer dat ik als enige van 3 dochters m’n ouders zal vervoegen voor het kerstdiner.

We hadden tot gisteravond NIETS gepland. Dan in allerijl nog een bescheiden eet-ideetje bijeen gebrainstormd en dat zal het worden. De oudjes en ik, de enige kinderloze dochter… vrolijke kinderstemmetjes zullen er ook niet weerklinken. Niemand zal vol ongeduld zitten wachten op het eind van het avondmaal om pakjes te mogen openen.
Kerstliedjes hoop ik helemààl al niet te horen en … als ik me niet vergis, is er vanavond op tv ook nix anders te vinden dan kerstfilms, kerstspecials, kerst-pffffffff…

Gelukkig is er voor morgen helemaal niets gepland. Het hoogtepunt van de dag: gaan luisteren naar m’n petekindje dat sinds kort in een kinderkoortje zit. Ze gaat zingen in de Kerstmis. De mis kan me gestolen worden, maar tante Nanna zal weer glunderen van trots wanneer ze Eva-tje ziet zingen. Een schat van een kind, een pareltje!

En dan… heb ik de rest van de dag vrij. Geen plannen gemaakt, geen vrienden gecontacteerd. Dit is het soort dag waarvan je weet dat de meesten “bezig” zijn.
Ik vind het niet erg… maar toch had ik graag plannen gehad.

Misschien, wie weet, begin ik wat te klussen in m’n huisje. Lastige taakjes die al 8 jaar liggen te wachten. Of misschien blog ik een hele dag lang.

Ik heb alvast VIJF dagen vrij! En vrijdag ligt Kerst alvast achter de rug.
Daarna nog even doorbijten tot Nieuwjaar en een hopelijk schone lei.

En toch… vanavond en ènkel vanavond ga ik kerstlichtjes aansteken. Het enige kerstornament dat ik nog in huis heb, ik haal het boven!
Stiiii-hille naaaaacht, heiiiiiiilige naaaaaacht…. Holadijeeeee!

Love yourself

Ils en ik praten op msn, zoals we dagelijks plegen te doen. We hebben het dan over vanallesennogwat. Oppervlakkigheden soms, maar ook over de diepzinniger gedachten des levens.

Vandaag gaat het o.a. over zelfvertrouwen. En omdat ik vandaag nog geen blogonderwerp had gevonden, schiet me plots te binnen dat dit wel eens wat zou kunnen zijn.

Zelfvertrouwen, zelfliefde en/of het gemis daaraan.

Geen psycholoog zijnde, en dus niet beschikkende over het nodige studiemateriaal, kan ik het enkel hebben over mijn persoonlijke perceptie van het fenomeen (en - me enigszins op glad ijs begevende - ook over wat ik bij anderen waarneem).

Je bent een mens, ademend, levend, je door het leven begevend met een houding waarvan je denkt dat hij tot op zekere hoogte zelfvertrouwen uitstraalt. Soms wèèt je – althans voor jezelf – dat het echt is… en soms is het niet meer dan een masker, maar dat masker kan je even door de moeilijker tijden helpen. Zolang anderen door je houding alvast gelòven dat je jezelf best wel te pruimen vindt, kan je – met een beetje geluk – jezelf weer in die toestand wensen waar je jezelf ècht best wel te pruimen vindt…. Volgt u nog?

Goed.
Zolang je
- alleen bent en niemand hebt die je het tegendeel beweert
OF
- je omringd wordt door mensen die jouw fantastisch-heid bevestigen,
is er niet veel aan de hand. Er zijn weinig stoorzenders aanwezig.

Maar situaties en/of je omgeving kunnen ervoor zorgen dat je gaat denken dat er wat mis is met je. Fundamenteel mis zelfs.
Er scheelt wat (of veel) aan je uiterlijk. Erger nog: er scheelt wat (of veel) aan je innerlijk, je karakter, je zijn.

Een sterke persoonlijkheid lacht het misschien weg. Deze Persoon (met hoofdletter wegens vervuld van diepgeworteld zelfvertrouwen) denkt bij zichzelf: “als ik je niet aansta, dààr is het gat van de deur”. … misschien wat genuanceerder, maar iets in die trant alvast…

Het minder standvastig of minder overtuigde type kan daar lichtjes anders op reageren. Dit individu denkt iemand teleur te stellen en heeft een aantal uitwegen uitgedokterd.

1. Hij/zij is overtuigd van zijn/haar mindere waarde en geeft het snel op. Hij/zij neemt de benen.
2. En dan bestaan er ook de pseudo-vechters.
Zij gaan wat “minor adjustments” doen. Tja, niemand is perfect, we staan allemaal met onze neuzen te dicht op onszelf… misschien, hèèl misschien hebben de anderen gelijk en schort dit en dat wel aan me.
Hier kan ik aan werken, hier wil ik aan werken, en dat laat ik ongemoeid… voorlopig.
De pseudo-vechter “werkt” aan zichzelf, denkt voortdurend (pardon my English)… “I’m a work in progress”…. Perfectie loert om de hoek, juuuiiii!
Voor hij/zij het weet, echter, blijft er van de originele pseudo-vechter niet veel meer over. De arme drommel heeft zodanig veel psychologische plastische chirurgie op zichzelf losgelaten, dat het eindresultaat onherkenbaar is geworden voor wie hem/haar voorheen kende.

Yep, en dan schiet de omgeving in actie. “Waar ben je mee bezig? Zie je wat je jezelf hebt aangedaan? Hebben jouw veranderingen al het gewenste resultaat gehaald? Ben je nu meer geliefd door wie je wilde behagen?”
Nog meer twijfel: doe ik het dan niet goed? Waaròm doe ik het niet goed? Wat kan ik nog veranderen? Hebben anderen altijd gelijk en ik nooit… eindeloze vragen, ongeremde twijfel.

Het kan een straatje zonder eind worden. Meer nog… “destructief” is het woord dat me te binnen schiet…. Het leidt alvast niet naar mooier oorden. Zoveel is duidelijk.

Ik weet het… want ik ben - u kon het raden - de eeuwige twijfelaar, de pseudo-vechter. De “sukkel” die denkt dat alles minder dan perfectie niet goed genoeg is.

Correctie: ik WAS die twijfelaar. Tijd GENOMEN om aan introspectie te doen, na te denken over het verleden, te kijken naar anderen en mezelf, afstand te nemen van zelfbeklag en te besluiten dat IK NIET PERFECT BEN, dat nooit zal zijn en daar ook niet meer naar hoef te streven.
Vandaag (en hopelijk altijd) zeg ik: ik ben ik. Verre van perfect, maar best te pruimen.

Ik zing luidop mee met onnozele liedjes als niemand me hoort, ben meer wèl dan niet slordig, laat onzinnige rommel toe in m’n huis, hou van kitsch en spulletjes die anderen de wenkbrauwen doen fronsen. Ik meng en knutsel vreselijke gedrochten in elkaar omdat zelfgemaakte brol me plezier doet, ik bak graag lichtjes aangebakken taarten (maar ’t zijn de mijne!), heb het duidelijk begin van rimpels en een minder dan perfecte “derrière”. Ik pronk te pas en te onpas met m’n taal”gevoel” en bastaard-nationaliteit. Ik gebruik veelvuldig aanhalingstekens, denkstreepjes en -puntjes, maak onnodig ingewikkelde zinnen en brei woorden aan elkaar wanneer ik daar zin in heb omdat dat mijn literaire vrijheid is. Ik ben lief of boos naargelang de mood me pakt. Wanneer ik het nodig acht, ben ik dodelijk eerlijk. Ik heb geen echte mening over een aantal zaken en neem zeer uitgesproken standpunten in voor andere. Oude huizen vind ik charmant en ik draag sokken in bed terwijl m’n pijama te zomers is. Soms houd ik het been stijf, soms plooi ik en soms kom ik gevaarlijk dicht bij breken. Ik dagdroom en ik geef om de “verkeerde” mensen.
Het kan me niet meer schelen… voor mij is dit goed genoeg, meer dàn zelfs.

Niemand houdt mijn touwtjes vast. Ik beweeg op mezelf.
Take it or leave it, dus.

Ik dank u voor uw aaaaaaaaaaaaaaaaandacht (oh ja… ik hou van stomme quotes) ;)

(afbeelding toevallig gevonden bij een andere blogger. Zijn titel: Give yourself a hug)

maandag 22 december is ten einde

Voilà zie, de eerste langer wordende dag loopt op zijn einde.
Ik denk dat ik het gemerkt heb dat hij langer was…. Inbeelding natuurlijk, maar ik heb hem wel goed volgepropt!

Begonnen met twee tekstjes schrijven voor blog, waarvan één halfbakken vertaling (wat ben ik op dreef zeg!)

Daarna ein-de-lijk een lang uitgestelde “date” gehad. En de avond afgerond met Ils, in de zetel, met twee dvd’s en een pakje frieten… Voor de goeie maat nog even wat msn-verkeer en strakjes zal het tijd zijn voor bed.

De date. De lang lang lang uitgestelde date!
Ils en ik, richting Dendermonde. Vlug nog GPS (Betty voor de vrienden) op “Gerechtsgebouw” ingesteld en recht op ons doel afgereden.

Van de parkeerplaats naar ons rendez-vous-punt was nog even wandelen.
Onderweg zie ik een man, waarvan ik me even afvraag… zou het de date zijn? Maar neen, hij duikt een winkelvitrine tegemoet… ik zal het wel verkeerd hebben.
Ils, zo blijkt, dacht net hetzelfde en zette, net als ik, de gedachte van haar af zodra de donkere figuur met lange jas plots veel interesse vertoonde voor de winkelvitrine.

We wandelen dus ongestoord verder, kwetterend zoals dat vrouwen betaamt.
Vlak voor ons afspraakpunt, horen we een stem achter ons… dag dames!

De vitrineman in de lange jas. De date!
Hij had ons al lang gezien en herkend (wij gebruiken dan ook herkenbare foto’s online! ;) ) en had besloten ons te volgen en op licht voyeuristische wijze ons gesprek even te beluisteren.
Ik heb geen geheimen voor deze man, dus het stoorde me niet.

Eindelijk dus, na twee jaar… H.

Ik vond het fijn hem in levende lijve te mogen ontmoeten. Mijn online psych wanneer het nodig was, de koetjes-en-kalfjes man wanneer we niet echt iets te vertellen hadden.
Het werden een gezellige paar uurtjes bij pot en pint in De Ooievaar, een duchtig kerstversierd etablissement in hartje Dendermonde.

Maar H. kon niet lang blijven, dus keerden we vroeger dan voorzien naar huis terug, zelfs al hadden een parkeerticket tot 9u11 ‘s ochtends!

Niet getreurd, snel de dvd-zaak binnen en een “gefundeerde” keuze maken. Het werden er twee. “In Bruges” en “The Bucket List”.
“In Bruges” was niet slecht…. maar ook niet schitterend. We genoten van ieder plekje dat we konden herkennen in deze mooie stad. Hoe vaak zie je een buitenlandse film met een setting die je bekend is? Ook de dialogen waren soms op het absurd onnozele af. Maar raken deed hij me niet. Ook de schotwonden (en aanverwanten) waren me nèt iets te plastisch afgebeeld. Ik ben dan ook een watje als het op bloed aankomt.
“The Bucket List” met Morgan Freeman en Jack Nicholson was wat mij betreft helemaal een non-film. Hij kon me niet boeien tot het eind. En roeren al evenmin.
Tussen twee filmpjes door haalde ik snel een pakje friet… kortom, ik vond het gezellig.

Deze dag is ondertussen ten einde. Middernacht is alweer gepasseerd. Ik ga tellertje verwijderen. ’t Was een fijne samenwerking.

Depende - Jarabe De Palo

http://www.youtube.com/watch?v=tTvhW8lDHFk&feature=related

Een poging gedaan om het ding te vertalen...
Spaans is NIET m'n taal, maar hier en daar bleef hopelijk voldoende hangen om de "geest" van de tekst weer te geven.
Spijtig ook, de spanjaarden klinken sowieso lyrischer dan wij vlamingskes...
Hoe dan ook, ik ben geen dichter, ik weet het.
Toch... voor wie weet wat ik bedoel: hier de tekst, in' t "vloms"
(Oh ja.... als iemand fouten vindt OF een mooier vertaling vindt.... laat maar komen!)

Of wit wit is
en zwart zwart
of één plus één twee is
want cijfers zijn precies........ het hangt ervan af.

Of onze tijd hier blijft duren
of de hemel vandaag bewolkt is
of iemand geboren wordt of sterft
en dit verhaal teneinde is… het hangt ervan af.

Depende, de qué depende,
de según como se mire todo depende
Het hangt ervan af, waar hangt het van af?
Van hoe je de wereld bekijkt. Daar hangt het van af.

Of liefde mooi is,
meer dan ooit in de lente,
of morgen de zon opkomt
omdat het augustus is........ het hangt ervan af.

Of met het verstrijken van de tijd
wijn lekker wordt,
of alles wat omhoog gaat, ook weer naar beneden komt
van onder naar boven en van boven naar onder........ het hangt ervan af.

Of je nooit eerder iemand kende
die je kust zoals ik,
of er geen andere man in je leven is
die zoveel aan je heeft........ het hangt ervan af.

Of je ja wil zeggen
telkens je mond open gaat,
of je je gelukkig prijst,
of vandaag je huwelijksdag is........ het hangt ervan af.

Depende, de qué depende,de según como se mire todo depende.