pakweg!

(pakweg)

twee komma vijf jaar na de laatste sigaret

pakweg driekwart (over)leven
met dingen die je/me nèt niet te vet maken

pakweg
toch maar weer
twee komma vijf jaar
verwoede pogingen om
(redelijk) naturel
(bijna maar niet gans helemaal) volkomen vers
leven ende koken
niet uit een potje maar steeds levend prepareren

luisterend naar wie zegt het te weten
tègen de populaire stromingen in
tègen snel-klaar-beloften
die je wat géven
zolang je néémt
wat zij je géven

(want je wéét dat het tijdelijk en ongezond is)

......
maar wat duurzaam en gezond is, laat verDOMDE lang op zich wachten
Zóóóóóóóóóóóóóóóó lang zelfs, dat het tijdelijk ongezonde je op den duur toch aanlokkelijk genoeg lijkt om het nog maar eens te proberen (jàààààà, wat dàcht u nu???? dat volle f***king DRIE jaar geduld binnen een mensenleven vandaag de dag nog als aanvaardbaar werden beschouwd?)


pakweg dus
plus 30 kg na het ondergewicht

pakweg, laat ons zeggen,
plus 20 kg grofgawèg óver het normale BMI gewicht

gaat een plusmiddelbareleeftijdvrouw
opheteindevandehoopenandereaanverwantezakendiehetlevenaangenaamendedraaglijkhouden
bij een arts te rade
die exàct hetzelfde zegt als die niet-arts-diëtiste-ruim-veertig-jaar-geleden.....zònder-supplementen-gemaakt-door-de-apotheker-van-wacht
tégen alle opvattingen van "wat is gezond en evenwichtig?" of "zal ik weer bijkomen zodra ik stop met uw wonderformule??????"

gewóón weer voor de wonderformule.
Tégen beter weten in.
Maar mèt hoop.







Ik las gisteren iets over intuïtie. voor de zoveelste keer.
En over hoe we het allemaal hebben maar de meesten onder ons
- yours truly voorop -
het negeren.

Ik voelde dat ik hem moest wanTROUWEN
maar ging er in mijn wanHOOP
TóCH op in.

sounds familiar?

En ondanks alles,
hoop ik toch op beterschap.
Ik reken op uw steun. Hoé deze zich ook moge manisfesteren.
U weet niet wat dit betekent voor deze olijf (en misschien is dat maar goed ook)

dingen die me roeren

de eigenaar van deze video zal zijn/haar redenen gehad hebben om het delen op andere sociale media te blokkeren.
Hoewel FB niet tot de geblokkeerde media behoort
en een mens tegenwoordig zou mogen denken dat FB het grootste zwart schaap is
(naast pakweg NSA en andere lieverds in het wereldwijde wwwwtwww - we-watch-whover-walks-the-world-wide-web)

SWAT
of SOIT voor de puristen

dingen die me ontroeren
zelfs al weet ik er zo goed als niets van
ondanks een paar halfslachtige pogingen om het gitaarspelen tot één mijner vele (doch steeds onvoltooide) talenten te laten behoren

hier zitten, dat is duidelijk, zelfs voor een leek als ik,
een paar technische hoogstandjes in
en daarnaast

vind ik het gewoon lief ende schattig
hoe ze beiden occasioneel lachen
zij het ingestudeerd dan wel spontaan
om diezelfde hoogstandjes
die ze ten tonele brengen

Deze olijf is inmiddels 49
theoretisch de middelbare leeftijd bijna voorbij
om nog te zwijgen van de hormonale theoretica
en al wat daarbij hoort

Medisch gezien, zegt men mij, ben ik nog steeds een groen bladje.
DONKERgroen, dat wèl.
Vergéét het zalig lichtfrèle groen van de uitkomende botjes op de bomen rondom u.
Olijf is donkergroen, neigend naar het ros. Of oranje. Of - godbetert - donkerbruin.....
desalniettemin groen.
ZEGT men mij.

maar de ontroering heeft geen kleur.
Of toch.
Blauw. Als water. Als er genoeg van is.
Want als er te weinig van is
heeft het geen kleur.

Volg de link. U zal het zich niet berouwen.
Ik beloof het u.

zeventien

17 maart
17 graden
in de tuin

zeiden ze
ik mat het niet

mijn laatste keer met een 4 vooraan
dat vroeg een bubbeltje
en dat kreeg ik
van mezelf
in de tuin

Friday 13th en Zaterdag Valentijndag

http://nl.metrotime.be/2015/02/11/must-read/rendez-vous-cafe-geopend-voor-singles/

zo.

ik heb net in een beperkte vriendengroep van hoofdzakelijk koppels
aangegeven dat
ik heel graag met hen op de afgesproken data
op de afgesproken plaatsen
zal verschijnen

en dat ik geen last heb van restaurant-dates deze dagen die ik moet zien te rijmen met andere afspraken
en dat dat goed is
en dat ik ervan baal
tegelijk

om een boel redenen

maar vrijdag de dertiende
en valentijn

zijn redenen die iedereen begrijpt

dus die gaf ik dan

klaar

een pepje

hier stond wat. een magere poging tot verheven schrijven. een mislukte poging
het is weer verwijderd.

het komt hierop neer.
online EN offline.

d'Olijf vindt "het" al een poosje niet zo leuk meer.
en nu moet d'Olijf met heel dat nietleukgevind
naar buiten

een hele avond lang
van het ene jaar in het andere.

dat wordt tandenbijten
om naar buiten te gaan

maar ik weet
godzijdank
dat het - ééns buiten - weer wel leuk wordt.

gewoon doorbijten en de deur open doen.






en dààrom
of méde daarom
verscheen hier dit jaar zo weinig

dit neemt niet weg
dat ik u en mezelf een nieuw jaar toewens
dat minstens éven goed zal zijn als wat achter ons ligt
en als het effe kan: .... gewoon pàkken beter.

en na het uitschakelen van een add-on of twee

kon het weer.

mocht het weer.

schrijven. Met interpunctie, regeleinde en alinea's.

Zelden gedacht dat een alinea me zó gelukkig kon maken.

Nu ja.... "hij" kàn weer
en dàt is voor een mens als Olijf
méér informatie dan wat in 1 avond kan verwerkt worden.
Dus stoppen we er weer even mee.

Och ja,

even de nieuwsgierigheid bevredigen (if nothing else)

zeuren over vriendschappen die niet alle dagen met gelijkmoedig enthousiasme worden  benadrukt
maar jezelf uit een nieuwjaarswens verwijderen

mensen die nooit iemands belangrijkste zijn
en anderen die seriële kettingbelangrijksten worden

antwoorden plaatsen en ze even snel weer verwijderen

klagen en steunen over wat ons ontbreekt in tijden van crisis
en vrolijk òver verdronken of ongeschoolde of verkrachte, of ongeschoolde, eerst verkrachte en dan verdronken kinderen kijken .... ergens ànders op dees kloot

dat snap ik niet.

maar waarom cookies worden geplaatst
dat snap ik dan weer wèl.
Ik mag het er niet mee ééns zijn, maar snàppen......

ik snap het

dat moest ik enkele keren aanklikken op het moment dat ik iets op m'n eigen blog wilde plaatsen. Toen ik wilde INloggen eigenlijk. Via een andere browser dan deze, die ik normaal gezien gebruik, omdat de dagelijkse browser op dèze pc niet doet wat ik van hem verwacht, waardoor het als het ware noodzakelijk blijkt om andere paden te bewandelen dan de gewoonlijke om hetzelfde doel te bereiken. Maar op weg naar dat doel - vraag me niet waarom - is het "nodig" om een hindernissenparcours te doorlopen. Een parcours, bezaaid met cookie-warnings, vragen om scripthelpers te activeren (ik mag kiezen: ja of nee maar "nee" levert me noppes op, dus het wordt "ja" en niet zómaar "ja" maar een volmòndige, inclusief "onthoud dit antwoord" zodat ik het niet om de halve seconde opnieuw hoef te herhalen....), updates te installeren (tussen haakjes dezelfde opmerking als zonet) en browsers te heropstarten. Dit laatste moet ik zelf verzinnen want na m'n vele ja's mèt te onthouden antwoorden (browser, vraag me dit niet opnieuw aub), krijg ik een maagdelijk wit scherm..... dat ab-so-luut NIETS doet..... waardoor ik in m'n ongeduld m'n oorspronkelijk gevraagde url intik... de mijne.... die van MIJN blog, alwaar IK en IK ALLEEN (hoop ik) nieuwe posts kan plaatsen.... in de hoop - jewèl - een nieuwe post te kunnen plaatsen. Omdat er nog eens iets door m'n hoofd schoot. Dus cookie-beleid met uitleg waaròm er cookies worden gebruikt (I LOVE Cookies goddamnit!) en weet u wat? nu sta ik hier, zit ik hier, ben ik hier in HTML omdat het in huistuinenkeukenmodus niet lijkt te willen lukken hetgeen betekent dat harde pagina-einde's even niet bestaan en opgemaakte tekst verdwijnt en plaats ruimt voor één groot brok tekst, zonder denkpauzes (tenzij eindeloze rijen puntjes, streepjes en haakjes) waardoor de zin tot schrijven en delen me weer verlaat en ik me afvraag hoe ik dit medium nog gebruiken kan/wil. Maar wat ik zeggen wou vóór cookies mijn richting uitvlogen, is dat ik SNAP waarvoor die cookies dienen. Oef, tenminste dàt dan toch. Wat ik niet snapte.... daar wil ik het al lang niet meer over hebben. Het ging over "sommigen", die ik niet begrijp. Maar het blogprobleem lijkt me nu plotseling gróter en belangrijker...... Gek

Groten die heengaan

Luc De Vos, leadzanger van Gorki wisselde dit aards bestaan in voor de eeuwige jachtvelden. Vorige week was dat.
Heel Vlaanderen in de rouw. RIPs vlogen ons rond de oren, zoals dat tegenwoordig pleegt te gaan.
Social Media zijn goed voor RIPs.
Goed voor allerlei andere kettingaangelegenheden trouwens, maar dat is een ander verhaal.


"de" Luc was nog niet goed en wel ter aarde besteld, of één van onze drie koninginnen vervoegde de rangen.
Hupla, alweer een resem sensitieven die bloemen gingen leggen aan de hekken van één van de diverse koninklijke paleizen. Een vrouw had het op TV zelfs over onze "plicht" om dankbaar te zijn voor wat de Koningi (lees: koningen/koninginnen) voor ons - plebs -  hadden gedaan.
Vergeef me.... maar als ik een VERPLICHTING tot rouw of dankbaarheid moet voelen.... hoe oprecht is dat gevoelen dan ook alweer?
Nog los van het feit dat ik niet "geheel overtuigd" ben van het maatschappelijk nut van onze adelijken, zij het dat ze veel geld opbrengen voor de roddelbladen.
(nota: spellingchecker vindt dat ik adellijken met twee "ellen" moet schrijven, maar dan lijkt het me verdacht veel op adel-lijken ..... vindt u dat òòk bizar????)

Verder lijkt me dat ze ons bizar veel geld kosten in tijden als deze. En dat ze nog klagen ook, wanneer ze halfweg het jaar vaststellen dat ze met net geen miljoen euro  "maar amper de eindjes aan elkaar weten te knopen".

Vergeef me dus wanneer ik er niet om rouw dat er een belangrijke post van onze nationale uitgavenstaat is verdwenen...

Zelf lig ik amper wakker van de Luc. Ik hield niet van zijn muziek en ik kende hem niet persoonlijk. Het schijnt een fantastische kerel te zijn geweest, maar ik kende hem niet, waardoor ik me niet geroepen voel om hem te RIPpen.
De oud-koningin en haar nabestaanden (rechtstreeks of schuin) kunnen me vierkant gestolen worden. Niet dat ze moeten sterven om bij te dragen aan de oplossing van een aantal problemen, maar hun verdwijning is geen punt van zorg voor mij, onnozele burger. Geen RIP en al zéker geen deelname aan de week verplichte nationale rouw.

Spijtig vond ik dan weer het nieuws dat Mango zijn concert afsloot met ... nja... doodgaan.
Een hartaanval zo ongeveer op het eind van zijn concert in Matera, Italy. Niet gek ver van zijn geboorteplaats blijkbaar.
Ik ga ervan uit dat hij het niet gepland had, maar goed, .... het gebeurde dus.
Hoe ik dit alles weet? Omdat ik dat spijtig genoeg vond om z'n achtergrond even snel te lezen. Omdat zijn stem  en de weinige nummers die ik van hem ken (jaren '80, we worden oud) voldoende jeugdsentiment oprakelden om er even bij stil te  staan.

Ik ga geen minuut minder slapen nu hij er niet meer is. Ik heb dat soort medeleven niet in me, het spijt me (of ook niet. ....wat moet me precies spijten?)
Het leven lijkt me al moeilijk en zwaar genoeg als we ons "gewoon" bezig houden met het betreuren van de mensen die we kénnen, zelfs al zijn ze niet Bekend met Groote B. Gewone familie, vrienden en kennissen die het hoekje om gaan, daar sta ik bij stil. Lang of kort, al naargelang m'n verwantschap. Dat overkwam me eerder en het zal allicht niet de laatste keer zijn.
Dààr steek ik (niet met plezier, maar zeer) bewust energie in.
Iets zegt me dat dat voor ons allemaal ongeveer geldt.

Ik geef géén geld uit aan een stomme bloemekéé voor een koningin die geen ènkele betekenis heeft gehad in mijn leven of dat van mijn geliefden.
Géén RIP voor een zanger die misschien sympathiek was maar mijn muzikaal hart niet kon bekoren.

Ook geen grafrede voor Mango, die wèl enkele jaren de (muzikale achtergrond)dienst uitmaakte in mijn jeugd.
Wel een link naar een nummer
dat niet van hem is (auteur Nino Buonocore)
maar blijkbaar eerder dit jaar wel door hem geïnterpreteerd werd.

Mango's nummers uit de jaren '80 roeren me niet meer wegens te gekunsteld. Alles heeft z'n tijd en bestemming.
Dit nummer herinnert me aan de éne zanger, terwijl het wordt gezongen door de àndere. (Vocaal betere, mag je gerust stellen)


U hoeft er niet naar te luisteren.
U hoeft het ook niet mooi te vinden.
Ik hoop van harte dat u er geen slaap aan verliest.
En tòch.......
deel ik.


omdat deze blog
nog steeds de mijne is

En hier doe ik (niet veel meer, maar desalniettemin...) wat ik wil :-)

Anders

dat het anders was.
Dat wou ik.
Dat zou ik graag hebben.

Daar zou ik het graag over hebben.

Maar het daar over hebben, is niet leuk, niet fijn, niet luchtig.
En niet leeswaardig.

Dat ik zeur. Dat anderen zeuren.
Dat anderen zeuren over dingen waarover ik niet mocht zeuren. Omdat dat te zeurderig was. En ik daar niet moeilijk over moest doen.
Dat zeuren niet schrijfbaar is. En al zeker niet leesbaar.
Of wel leesbaar maar niet leeswààrdig.

Dat zei ik al. Niet leeswaardig.

Eén en ander blijft dus gewoon waar het zit. Binnen. In huis. In het hoofd. In het lijf.
Waar weinigen nog binnen komen, kunnen, mogen.
Dit is het stadium van wintersluiting. Hopelijk slechts tijdelijk.

Wie dit leest en niet weet wie ik ben: NEEN, ik ben NIET depressief. NEEN, er zit geen poging van welke aard dan ook aan te komen.
De SchrijfOlijf is gewoon oud(er) geworden en heeft minder om over te juichen. De spiegel liegt niet. Een heleboel mensen liegen zelfs niet. Doen zelfs niet de moeite, in de naam van oprechtheid. Dat is éérlijk maar NIET fijn.
En ik ben niet gek. Ik heb ook ogen in m'n hoofd.

Er is een leeftijd waarop je begint te verdwijnen. Dat schijnt zo te zijn.
Gek genoeg .... dacht ik nooit zò vroeg die meet te halen.

dat het anders was. Dat wou ik graag.
Maar het is wat het is en dit is het.

koffie, keis en saas

Ik was bijna 6 maand weg. En liet niets weten.
Niet dat er niets te vertellen viel.... zwijgen was gewoon gemakkelijker dan spreken.
Deze namiddag wordt het weer slechter, samen met mijn humeur. En ik kom bijna terug.

Vandaar......

(frutraties van een Olijf die inkopen gaat doen voor zichzelf en haar zusters, profiterend van het feit dat ze voor het eerst in jaren met de auto de volle 2000 kilometers heeft gereden en daarom kan terugkeren met flessen die een inhoud hebben die de 100ml ruim overschrijdt en kilo's vèr en vèr boven de toestane tien......-

frustramail aan de zussen...

gaat ne mens ne keer boodschapkes doen
geeft ne mens een cijfer uit dat in de drie cijfers zit en hoe dan ook een meervoud van 100.
controleert ne mens voor alle zekerheid het kassaticket AAN DE KASSA na afrekening omdat het niet den eerste keer is (hier EN thuis) dat er wat is misgelopen met het scannen.

Voor alle duide- en eerlijkheid.... als ze te weinig hebben afgerekend, zwijg ik in alle talen. ze moeten maar opletten.
Maar als ze teveel hebben aangerekend, zeg ik het. Vriendelijk maar kordaat. Ze moeten maar opletten, vind ik :-)

(ik besef dat deze praktijk open staat voor discussie en schandpaalactie. Laat u gaan. Er is weinig wat me nog raakt op dit punt na zes maanden gooien met wisselgeld en kassaticketjes (hopelijk ooit voer voor een ander postje))

dus ik controlleer mijn ticket
en zie
op het totaal van 240 e passa euri
dat er een pakske koffie teveel is aangerekend. 2,28 euri. Da's een belachelijk getal, in het greater scheme of things, maar een pakske =koffie is een pakske koffie. Dat ik betaald heb maar niet genomen.

dus ik wacht mijn beurt af. Twee mensen na mij, ieder met een belachelijk kleine hoeveelheid goederen (althans in vergelijking met wat ik bij had) waag ik mijn kans. Zeg met iets waarvan ik denk/vermoed/vurig hoop dat het een vriendelijke gelaatsuitdrukking is, dat er een pakske koffie is aangerekend dat ik niet genomen heb.

Hoe ze dat moet zien? vraagt ze. '(ze is nochtans een serieus uitziende vrouw van een leeftijd die zelfs boven de mijne ligt, iets wat zou moeten wijzen op een zeker niveau van levenswijsheid en/of sociaal aanvaardbaar gedrag).
Dat ik nog niet naar buiten ben geweest, zeg ik. En dat ik alle pakskes koffie sowieso in één zak had gestoken.
Waarna ik alle pakskes koffie weer uitpak en tentoonstel. Nog steeds vriendelijk en eigenlijk al lang niet meer kordaat.

ze kijkt en telt en telt en kijkt en ziet....dat er een pakske teveel is aangerekend.

Gaat er dan eentje bijhalen, zegt ze. Ge gebruikt dat toch zò op, zegt ze.

Dat ik dat toch een beetje een rare praktijk vind, antwoord ik verbouwereerd. Omdat ik dat pakske niet echt nodig had. (ik zeg niet dat ik boodschappen doe voor drie huisgezinnen, dat zijn haar zakes niet namelijk)

Jamaarja, dat zij geen teruggaves kan doen!
en ze neemt de volgende klant erbij. En de volgende.
En ik sta nog steeds te kijken met mijn pakskes koffie en kassaticket van 240 e passa euri in de hand.

En ze kijkt naar mij.
Awel? Da'k mijn pakske koffie mocht gaan halen.

Dat ik dat een gekke praktijk vind, herhaal ik, dat zij in mijn plaats bepaalt in welk mum van tijd ik die koffie opgebruikt heb. En  al minstens even gek dat ze me dat niet kan terugbetalen.

Dat het al goed is, antwoordt ze geïrriteerd. Ik zal het zelf uit mijne zak terugbetalen, laat ze luid weten zodat ook de andere klanten het kunnen horen.

Dat ik dat niet wil, replikeer ik. Dat zij geld uit hare zak moet halen voor iets wat ze niet gekocht heeft.

En terwijl ze me achterna roept dat ze het wel regelt, laat ik mijn kar vol 240 e passa euri aan goederen aan haar kassa staan. Aan de kant waar eender wie ermee kan gaan lopen. En ik ga een pakske koffie halen waarvan de kassierster in mijn plaats beslist heeft dat ik het in géén tijd zal opgebruikt hebben.

En zo worden klanten behandeld in dit deel van Europa. Dikke klant of kleine klant. Het maakt niet uit.
Ik breng duidelijk het slechtste boven in mensen.

Dat gezegd zijnde
heb ik alles wat ik hebben moest: Koffie, keis en saas.
en kan ik weer rustig verder aan mijn TO DO lijst.
One down, 86 to go. 7 dagen resterend.

straks gaat het regenen. Het waait in alle geval al ferm.

Vanochtend las ik iets wat inspirerend zou moeten werken.
Over dat we (in casu alleenstaanden) moeten leren om minder aan onszelf te twijfelen.

Als ik zelfs aan de kassa van een supermarkt, ervan overtuigd zijnde dat ik vriendelijk en tegemoetkomend gehandeld heb, een reactie krijg als wat ik hierboven beschreef (en u las nog niet wat er zo nòg al kan gebeuren)
dan vraag ik me in alle ernst af
hoe ik dat moet dòen .... "niet twijfelen aan mezelf".

Ik herhaal. Alles wijst erop dat het slechtste boven komt in den mensch, wanneer Olijf haar mond open doet.