Ze zijn zo lief meneer

T op het werk had last van pijnlijke voeten.
T heeft een natuurlijke voorkeur voor zwart en paars als het op kledij aankomt, maar dat terzijde.

Vandaag had ze (zwarte) laarzen aan die knelden, stévig knelden.
Zó erg knelden zelfs, dat ze tegen de middag aan "verging van de pijn".

Collega A bezorgde haar een ander paar schoentjes om de dag door te komen.
Roze ballerinaatjes.
Niet meteen T's eerste keuze maar wél erg comfortabel.

Ik vond ze lief. T schaamde zich een beetje en trotseerde pijn en kwelling wanneer ze even de winkel in moest: terstond laarzen weer aan en effe doorbijten.
Maar T struikelde... over haar voornemen en verscheen per ongeluk mét roze ballerina's in de winkel.

Olijf graaide naar haar fotoapparasie... knip! Gesnapt :)

Inspizzatie :)

Vrijdagavond, net na het werk.
Olijf is een vrouw alleen, dus voedsel en de gedachte daaraan worden à la minute beslist.
Geen "schatje waar heb je vanavond zin in?".... nope.
Ten huize Olijve is het door de supermarkt wandelen en kijken wat me zoal kan inspireren.

Lange tijd sprak niets tot me, met alle nodige gewichtsgevolgen vandien.
Dat is intussen veranderd.
Aanvankelijk volgde Olijf's eenieders goede raad op om de ingevallen wangetjes toch wat aan te spekken en ik zette mezelf daarbij een doel, een MAXIMUM doel.
Dat werd intussen bereikt.... en sinds de skivakantie lichtjes overschreden...

Aaaahhhhh! Vrouwen en hun gewicht :)

De zin voor (licht) keukenwerk keerde inmiddels óók terug, waardoor ik me nu realiseer dat de weegschaal dagelijks nauwkeurig (hopelijk zonder angst?) zal moeten worden bestudeerd.

Maar goed.
Foodshopping dus.

Pizzadeeg sprong eruit gisteren.
Er was een tijd dat Olijf en familie regelmatig het eigen deeg maakten: mengen, kneden, laten rijzen, weer kneden en uitrollen... het had wat voeten in de aarde.
Voor één persoon doe je dat niet (tenzij je "één" interpreteert als je partner/kind/huisgenoot.... in welk geval je mathematisch gezien dus voor twee kookt) DUS Olijf had alweer enkele jaren geen verse pizza meer geprepareerd.

THANK GOD voor de vooruitgang! De markt die handig inspeelt op drukdrukdrukke tweeverdieners of (zoals in mijn geval) lichtjes luie vrijgezellen.
De dag van vandaag koop je gewoon het deeg netjes opgerold mét bakpapier et voilà... belegt het met garnering naar keuze.

Het werd een vegetarische pizza.
Niet uit één of andere overtuiging. Gewoon gekozen voor ingrediënten die ik lekker vind.
En lekker wassie, al zeg ik het zelf.
Wél vierkant, dat heb je met bakplaatmodelletjes.
Van vorm trek ik me niet bijster veel aan, hoewel het oog ook wat wil.
In dit geval ging ik voor smaak en kleur.


Morgen maak ik er nog ene :)

Intelligentie in de aanbieding

Kanaal 2
Pardon, 2Be, vroege vrijdagavond.

Het staat op, per ongeluk.
Terwijl Olijf religieus farmvilt, staat er wat op de achtergrond te ratelen.

Ik let daar niet op maar geluid moet er zijn. Niet erg spiritueel van me, but there you go...

Op zeker ogenblik kijk ik toch even op, zomaar, onwillekeurig.
Blijkt dat 2Be ons instrueert in het gebruik (en eventueel makelij?) van 's werelds meest dodelijke wapens.
Heel "wetenschappelijk" (het moet er althans zo uitzien) onder laboratoriumomstandigheden worden allerlei stekende, vliegende en desnoods ontploffende gebruiksvoorwerpen op schedels, namaakrompen en andere varia losgelaten.
De bedoeling uiteraard is om te zien of de diverse projectielen/bajonetten schade toebrengen en zo ja... hoevéél schade precies.

"As you can see, this punctured the ribcase and it might very well have hit the heart, in which case it would have been a deadly blow"

Nou moe?????

Maar het stopt niet daar. Oh nee!!!!
Bij de diverse wapens hoort de herkomst... oftewel de gebruikelijke gebruikers ervan.
Taliban en IRA hoor ik steeds terugkeren.
Alsof er geen andere terreurorganisaties bestaan?

Nee nee, Taliban en IRA zijn klaarblijkelijk in een nek-aan-nek-race verwikkeld.
Welke sympathiekelingen uiteindelijk de dodelijksten zijn... sla/steek/schiet me dood... ik heb niet gewacht om het te ontdekken.

"Deadliest Warriors", dames en heren.
Op 2Be.
U hebt het van mij gehoord.
We zijn alweer een beetje wijzer.
Wat ben ik blij.....

een beeeeej-tje verlieeeee-hiefd!

Blikken kruisten vandaag.
Wat ik zag, kon me bekoren, vandaag overduidelijk méér dan anders.
Wat hij ervan dacht, weet ik niet.
Had hem nog nooit gezien en wellicht keert hij nooit meer weer.

Wat me beviel, behalve de aanblik van mister X, is de vaststelling dat m'n ogen niet langer ten gronde zijn gericht. Voorzichtig opnieuw vluchtige luchtigheid voelen... dik OK.
Dat is goed :)

Hij komt wellicht nooit meer hierlangs.
Z'n status is me onbekend.

Maar ik voelde "entwa" in de vorm van "jeeeeeejjjjj, wat een exemplaar!"
Vorm en ingebeelde inhoud deden gekke wonderen... en daar doet een olijf het voorlopig dan weer mee.

Dame op 't werk vroeg Olijf verbaal iets geuit had.
"Ja," zei ik.
"Zes euro"
en oh ja...
"Hebt u graag een zakje?"

Dat zijn dus Olijf's verleidelijke zetten....

Er is nog wat oefening aan, denkt u niet?

Mario deed het beter met z'n Beatrice.

Epiloog.
Hij had geen zakje vandoen. Ik zie daar een afwijzing in......:):):)

Sweet Irony

Dit leest Olijf vandaag in een verslag over werknemer:

"Aandachtspunten: de nauwkerigheid niet uit het oog verliezen"

ik lees
ik glimlach

ik verbeter de tekst :)

Carnavalentijn

Het lot laat me dit jaar een beetje glimlachen.
Carnaval en Valentijn op één en dezelfde dag.

Geen idee of dat ooit al eerder voorviel.
Waarschijnlijk wel... maar toen gaf Olijf geen moer om Valentijn.

Vandaag leer ik het weer af om erom te geven.
Maar ik lach eens in m'n vuistje, een beetje kinderachtig.
Aan de achterkant van m'n ogen zie ik carnavallievende koppeltjes die al weken met elkaar in de clinch liggen omdat hij los uit de bol wil gaan en zij romantisch wil tafelen....
Ik denk dat het er om gedaan is dit jaar, speciaal voor mij :)

Opnieuw denken: dat Valentijn-gedoe, dikke pfffff :)

Dit jaar vier ik geen van beiden.
Carnavalentijn gaat aan me voorbij. Op de dansvloer met redhot cuban salsa, als het aan mij ligt.

Bring it on :):):)

Hiervoor wilde ik m'n photoshop-kunsten nog wel eens een uurtje lang uittesten... I kinda like the outcome :)

910

Dat was het aantal kilometers file op de wegen om 9u vanochtend.
Ik kan het weten, want ik hoorde het op m'n autoradio... en om 9u hoort Olijf al ten kantore te zijn.

Nee nee, geen geklaag, slechts 5 minuten vertraging had ik en geen files.

Het is op momenten als deze dat ik mezelf nog eens eeuwig dankbaar ben dat ik destijds heel koppig vasthield aan de idee van een werkplaats aan "mijn" kant van het water.
Rechteroever had ik al lang voor bekeken gehouden en ook onze schone hoofdstad is me te druk geworden.
Al plaveiden ze de wegen ernaartoe met goud, ik zou nóg nee zeggen.

Geen files voor Olijf dus vanochtend, maar wél stapvoets rijden.

Het te laat komen was overigens ook eigen schuld dikke bult.
Had 's ochtends nog even de blik naar buiten geworpen en stelde "een pelleke sneeuw" vast.
Het vernoemen niet waard.
"Dat was de hier-en-daar--wat-vlokjes-sneeuw waar Frank Deboosere het gisteren over gehad heeft", dacht ik nog. No problemo, met die nieuwe banden op de wagen is dat een stukje gebak!

Ruim een half uur later, na het obligate ochtendritueel en dito koffie, stelde Olijf vast dat het pèlleke veranderd was in een bescheiden dik sneeuwtapijt. En dat de sneeuwruimdiensten (die mijn straat niet kennen) ook elders in de gemeente nog noppes hadden gedaan.
En zodoende: voorzichtig rijden, afstand houden en verder gewoon genieten van de nieuwe sneeuw.

Dat je dan 5 minuten te laat komt.... pfff... so what? De wereld vergaat er niet mee, de meesten begrijpen het wel en... het is zo schoooooooooooooooooooooooooon dat wit.


Vanavond keek ik uit naar de Rueda-les.
Edoch. Oost-Vlaanderen had nog een paar uurtjes sneeuw gekregen in de namiddag en
dat
zag
er
NIET
goed
uit :)

Driekwartier i.p.v. twintig minuutjes naar huis. Snelle rekensom bracht me op minstens uurtje rijden naar Antwerpen mét nodige schrik voor wat ik op weg naar het zóveel "betere" rechteroever zou vinden héén én nadien terug.
Neen dank u, deze keer sla ik over.

niet ver van huis, woensdagochtend

autoweg vanochtend

autoweg vanavond

voorzichtige snelheid van en naar het werk... erg productief :)


Dat betekende alleen maar meer quality time met de familie aan de spaghetti-tafel.
En Oh wat was ik blij dat ik gebleven was.
Petekindje had gisteravond een klein recital-tje gehouden met haar medeleerlingen muziekschool. Olijf had dat gemist wegens gsm plat en dus zusje's bericht veel te laat gelezen.
Geen nood, Zus is vaak gewapend met filmcamera en had één en ander opgenomen.
Het filmpje was kort, maar het was wat het moest zijn: ode aan petekind en haar cornet-kunsten.
Het meisje is 8 jaar oud, kampt met de nodige restricties en is er op vier maand in geslaagd om notenleer niet alleen te verdragen, maar ook vol te houden én te leren. Met daarbovenop intussen twee korte liedjes op haar cornet.
Tussen haakjes, u weze gewaarschuwd: zeg nooit zomaar trompet tegen een cornet.
"Cornet, tante Nanna! Ik speel op de cornet!!!!"

:)

Tante Nanna, en samen met haar andere tantes en grootouders zaten met vochtige ogen naar het filmpje te kijken. U weet hoe dat pleegt te gaan als trots en blijheid zich mengen.

Voor carnaval had nonna voor de twee nichtjes een pruikje gekocht. Ze droegen het graag en lieten zich nog "grager" fotograferen.
De schatjes.
U krijgt de gekuiste versie en u weet waarom.

Glazen kraaltjes zijn "wonderpillen" zegt G tegen E. "Als je ze maar niet inslikt, meisjes!" geeft wijze tante Nanna snel mee :)

Losing my touch :)

Twee dingen vielen me op afgelopen week.

één.
Sinds m'n terugkeer uit vakantie heb ik een hele week - 7 volle dagen! - rondgetoerd zónder fotoapparasie.... :)
Daardoor al enkele "momenten" gemist die een stelling of twee op deze blog visueel hadden kunnen ondersteunen.
Zoals etentje gisteren, alwaar ik een zalig uitziend (maar verder véél te groot) dessert zomaar aan m'n fotografische neus moest laten voorbijgaan :)
Ach ja.... het was lekker. En u ligt er niet wakker van, van mijn dessert.
Waar ik u wél mee had kunnen entertainen (maar dat mist u nu lekker óók), waren de onnozele carnavalspullen die ik op het werk aantrok/opzette, tot groot vermaak van collega's en klanten.... maar u ziet ook dààr dus nix van deze week :)

twee.
Op de dansavond leerde ik van twee afzonderlijke mensen, helemaal onafhankelijk van elkaar, dat Olijf een zeer onopvallend individu is.
Niet dat het enig belang heeft of ik "uit de groep spring". Heb die nood nooit echt gevoeld om op te vallen.
Anderzijds.... vier cursussen lang (bijna) wekelijks op een danscursus verschijnen en na een jaar vernemen dat je gesprekspartner (man of vrouw, maakt niet uit) je nog nooit gezien heeft... dat "piekt" wel even...
De vraag: "Op welke avond kom jij naar de cursus? Donderdag? Ah, ik ook, 'k heb je daar nog nooit gezien."... en pertinent zeker weten dat je met die persoon al meermaals gedanst hebt.... dat piekt dubbel.
Hij/zij (noot van Olijf: sommige vrouwen leren ook de man-dansrol op zich te nemen) heeft je m.a.w. al van héél dichtbij gezien en heeft na een vol jaar geen enkele herinnering aan je....

Dat kan dus twee dingen betekenen.
OF Olijf is nog grijzer dan een muis :)
OF de mensen in kwestie zijn van het bijzonder onopmerkelijke tiep, dwalen door het leven zonder af en toe eens op en rond te kijken.

Vandaag ga ik geen conclusies trekken uit die vraag.
'k bekijk het nog even.
Ik als (grijze) muis moet er in slagen om de kat uit de boom te kijken, niet?

piep :) :) :) :)

Douche

Eén van m'n meest productieve invalhoekjes is de douche.
Het is iets raars. Van zodra ik onder de warme douche sta, schieten allerlei gedachtenflarden te binnen.
Zomaar.
Uit het niets.
Zonder inleiding.

Het meest recente "product" volgt hieronder.

Gisteren had ik het goed. Een leuke dansavond met een aantal meiden die ieder hun ding deden zonder zich aan elkaar vast te klampen, een boel mannen die verdomde goed dansten. Het was puur plezier.

En ik constateer dat ik daar blij mee ben.

Onder de douche denk ik dan plots aan m'n (hopelijk) nieuwe uitgangsleven en dat van anderen. Aan uitstapjes en snoepreisjes, aan opwindende dingen zien en leren, aan nieuwe mensen ontmoeten, aan avontuur.
Volgende gedachte is dan meteen: die uithuizigheid is allemaal fijn en wel, velen zouden er een arm en een been voor over hebben om dat (opnieuw) te mogen beleven.
MAAR (en hier komt de oude Olijf even de kop opsteken)... gegeven dat je de keuze zou hebben, BEWUST de keuze... tussen een redelijk doordeweeks leven maar gezellig thuis komen bij een (bij voorkeur liefhebbende) "andere helft" OF zonder einde uitgaan, voortdurend nieuwe "uitdagingen" aangaan en thuiskomen in een lege woning alwaar je je avonturen enkel aan de muren kwijt kan... ik vraag me af... waar zouden de meeste mensen voor kiezen?

Alles heeft z'n ups en downs, Olijf weet dat, wees gerust.
Geen enkel leven met twee (of meer) is een geëffend pad zonder hobbels of valse afslagen. Zorgen zijn overal en alom aanwezig. Iedereen komt wel eens op een punt in zijn/haar leven waar de twijfels keihard toeslaan.
Vrolijk vrijgezellen is anderzijds óók niet alle dagen feest. Je kan wel je best doen om te genieten, het kan zelfs vaak of meestal oprecht lukken. Maar er zijn ook van die momenten waarbij je opgelaten huiswaarts keert, je fijne dag zo graag bondig zou overlopen met een luisterend oor... en dat heb je dan niet. Telkens weer opnieuw.

We doen ons best. Allemaal.
Ik stel vast dat het ons niet alle dagen lukt. En dat het zwarte gat bij sommigen of allen onder ons te vaak weer zwelgend open gaat...

Olijf heeft dat gevoel vandààg niet en is daar verdomde blij om.
Anderen voelen het dan weer wèl en op tijd en stond is het eenieders beurt om er weer aan te weerstaan, aan dat "tijdelijk verdwijnen".

Het leven IS niet eerlijk. Niemand heeft ooit beweerd dat het dat is of zou moeten zijn.
Het leven is wat je ervan maakt. Yep.
Het belangrijkste hierbij, denk ik, is dat je er de materialen voor vindt... of het beste maakt van wat je hebt. Creatief zijn enzo...


Deze week kocht Olijf twee cd's.

• Eentje van Michael Bublé, om twee redenen. Aan de zanger hangt een herinnering vast én op de nieuwe ceedee staat alvast één nummer dat de (optimistische) sfeer erin houdt.
• De andere is een Bartje Peeters: De hemel in het klad.
  De titel alleen al is me wat waard. Hier op deze aardkloot zijn we't aan onszelf verplicht om onze voorlopige versie van de hemel te creëren, als het effe kan en als het effe mag.
  Ik màg de verzen overigens wel. Peeters hanteert een woordgebruik dat me aanspreekt. En hij doet dat met de nodige zelfspot... iets wat me vroeger óók eigen was (en dat, denk en hoop ik, stilaan aan het terugkeren is).
  
  Het nummer waar ik vandaag aan denk voor deze blogpost, is Het is niet wat het is, 't is wat je ermee doet.
  

Tedjù!

het was GOED!

de dansavond.

Een mens zou er bijna van gaan vloeken :)

rond
uit
GOED!

d'er mogen nóg dagen komen als deze

(big big smile on Olive's face :):):):):):):):):):):):):):))