muisstil

't was tijd om erin te kruipen. Oogjes toe en snaveltjes dicht.

Ik keek naar buiten.
Het sneeuwde weer.

Lichtjes uit beneden en één kaarsje aan.
Even buiten kijken naar al dat wit.

Naar boven, omkleden en alweer lichtjes uit, één kaarsje aan.

Keek weer naar buiten
en keek
en keek

de stilte die je hoort wanneer het sneeuwt
de rust
de kalmte
het wit

Het is de stilte van de sneeuw.
Muisstil.... stiller zelfs.

Je kan er niet níet naar kijken.
Je kan het niet níet bewonderen.
Kijken en denken "Morgen is het misschien weer allemaal weg."
Geniet ervan zolang het kan... want morgen is het er niet meer.

Pure eenvoud, pure schoonheid.
Meer is er niet,
meer hoeft het ook niet te zijn.

Thuiskomen

Thuiskomen krijgt een heel andere betekenis als je dat glijdenderwijs moet doen.

Op de radio roept men de hele dag af (waarom dat in godsnaam "afroepen" wordt genoemd, ik weet het niet... op de radio praten ze toch normààl?) dat wie niet persé ergens heen moet vanavond, maar beter binnen kan blijven. Sneeuw, natte wegen en voorziene vrieskou maken de wegen spekglad.

Binnen blijven kan ik... maar dan zou ik een bedje moeten spreiden op het werk... en dat spreekt me niet aan.
Buiten dus... persé persé... om naar huis te rijden.

Autosnelweg en hoofdbanen willen nog lukken. Binnenwegen worden al wat viezer en het laatste stukje huiswaarts wordt hartkloppend afgelegd.
Olijf woont op een "berg"... zo noemen ze dat hier.
Vandaag word ik de berg gewaar.
In eerste en/of tweede stapvoets de berg op met m'n wagen. Hopend dat ik niet ga slingeren.

Ergens halfweg de berg steekt één van m'n overburen de baan over. No problemo, hij deed dat ruim op tijd.
Dat hij nét op het ogenblik dat ik voorbijrijd, beslist het portier van z'n auto wagenwijd (pardon the pun) open te trekken, vind ik dan weer minder van vooruitziendheid getuigen.

Wijd open op mijn baantje is sowieso altijd al wijd.
Wijd open op het moment dat aandachtige chauffeurs hun best doen om niet buiten de sneeuwsporen te glippen.... is gewoon stóm wijd.
Maar goed... Olijf's ros geraakt veilig en wel voorbij het obstakel en slaat dan finaal haar zijstraat in.

Offeeuuuh.... "inslaan" is veel gezegd.
Olijf glibbert aan een slakkengangetje de straat in.
Met ààndacht!
Het lukt.

Laatste euvel... de heuvel die me scheidt van de garagepoort... per definitie dus enigszins in de hoogte gelegen.
Een andere buur heeft zich alweer erg nipt voor de poort gezet... niet veel manoevreerruimte (lees slingerruimte). Het voetpad is nog niet geruimd (en zal dat ook niet worden, daar is Olijf te lui voor), dus dat wordt bibberen.
Net op dat ogenblik belt mama om te horen of ik goed en wel ben thuisgekomen.
Ja dus - dank u voor het vragen - maar de auto moet nog "effe" binnen. Of ik verder mag doen? Dat mag.

Enig geglibber, geglij en gewieg later (tip: je moet je auto de garage in WIEGEN bij zo'n weer!), staat het ros ongeschonden à l'abri.... OEF.

En dan komt Olijf uit haar garage... de tuin ligt er "prachtig" bij... voor zover je het een tuin kan noemen. Bon, goed... het is mijn tuin dus ik mag die zo noemen.
Ongeschonden (als m'n wagen) met poezenvoetjes over het middenpad.
Effe kijken, effe bewonderen en effe fotoapparasie erbij nemen. Wat spelen met witbalansen en what have you om de tuin te vereeuwigen vooraleer ik er met m'n lompe voeten doorheen wandel.
Et voilà, Olijf is thuis.
Weliswaar zonder man, kind of huisdier dat me verwelkomt, maar desalniettemin thuis.
En binnen......... is het warm.
Vanavond moet ik nergens persé heen. Dus ik blijf waar ik ben. Thuis.
Op het menu staat goeie ouwerwetse winterse peekesstoemp. Gemaakt voor 6, deels opgegeten door één.


Eens binnen, bel ik m'n mama terug om haar te zeggen dat "het" gelukt is.
Alles OK, iedereen gerust.

Dunne laag, dikke laag koud

Het sneeuwt buiten vandaag.
Ik hou van sneeuw, zielsveel.
Alle ongemakken die het met zich meebrengt... kan me niet schelen, ik hou van sneeuw.

Gelukkig fotoapparasie bij in de auto, dus een fotoo-tje moet eraf kunnen tijdens de pauze.
Omdat je met sneeuw in België nooit weet hoe lang hij blijft liggen.
Je moet er snel bij zijn, het snel appreciëren en dan - wie weet? - nog jarenlang nadien vertellen over "Weet je nog? In 2009? Dik-ke pak-ken!"...

Zucht...

Ik ben aan het werk vandaag, dus veel fotograferen komt er niet bij kijken. Veel nice scenery is hier ook niet.
Wel het stoeltje waarin ik me in de zomer graag in het zonnetje nestel bij wijze van middagpauze met een boekje in de hand en een kopje koffie in de andere.

Stoeltje is nu wit en totaal misplaatst.
Met een steeds dikker wordend laagje koud erop.

zucht...

Ik wil graag gewoon heel blij zijn met al dat wit hoor... gewoon blij zijn is Olijf's gewone doen.
Vind het rot wanneer ik vaststel dat blij er niet meer bij is.
Het is geen wit wat ik zie... het is gewoon koud.

En DAT potverdorie vind ik spijtig!!!!
Olijf moet terugkomen!
Blij en onverschrokken!
Met een eigen mening over ditjes en datjes en geen angst om het te verkondigen.
Met een lach en een schouderklopje links en rechts.

Dat stukje vod dat ik nu ben... 'k heb er een hekel aan.

M'n pijplijst

euh?

u denkt... ze is gek geworden... het is gebeurd...

Tja, misschien hebt u gelijk. Het zou kunnen. Met de nonsens waar ik me dit jaar mee heb bezig gehouden... het zóu kúnnen!

Lees even mee... en dan mag u uw oordeel vellen.

The Bucket List.
Ooit gezien?
Ik wel.
Liet me verleiden door twee grote namen die me konden bekoren: Morgan Freeman en Jack Nicholson.
Het bleek bij nader inzien een onnozel stuk filmwerk. Iets waarvan ik me afvroeg: "Hoe lieten twee groten der aarde zich verleiden om dit scenario levend te maken?"

... geldgebrek misschien? Het kan. Het dóet er zelfs niet toe.

De film (je mag het film noemen omdat het dat medium gebruikt, maar om geen enkele andere reden!) is een verhaaltje over twee mannen die op sterven na dood een kamer delen in het ziekenhuis.
Eén van hen vernoemt zijn Bucket List.
Dingen die hij nog wil doen vóór hij komt te sterven. "Before I kick the bucket", dus... (excuses, slimme medelezer... 'k heb graag dat iedereen kan volgen)

Gisteren had ik een gesprekje met een vriend over iets wat daarmee in verband kan gebracht worden.
M'n eigen bucket list... míjn pijplijst... vooraleer ik de pijp aan Maarten geef... DUS :)

Ik vond het toepasselijk en wel om volgende reden.

Het is geen geheim: Olijf wil graag haar leven delen met een "significant other" zoals dat wel eens genoemd pleegt te worden.
Lang - véééééél te lang - heb ik m'n zinnen op één persoon gezet, waarvan ik écht waar dacht dattie het waard was.
Destructieve combinatie van liefde, verliefdheid en.... koppigheid waarschijnlijk?
Niet willen zien dat het individu aan elkaar hing (hangt) van de mooie woordjes zonder daar één enkele concrete, betekenisvolle daad tegenover te stellen.
"Geduld", dacht ik. "Je bereikt nix door te pushen."
Als hij zo vaak terugkeerde.... dan móest daar toch een (hopelijk mooie) reden voor zijn?
Dat ik niet wilde zien dat z'n even vaak terug weglopen óók wel een reden moest hebben... tja, dat is dus mijn grote koppigheid geweest.

Ik geef u.... m'n ex.
"Jij bent het beste dat me ooit is overkomen. Een meisje als jij kom ik nooit meer tegen. Ik zal nooit beter vinden. Jij en ik zijn zielsverwanten. Je bent m'n betere helft. Ik zie jou graag met hart en ziel" (met hàrt en zíel eh....)
en daartegenover... omtrent de "vrouw" (ik ben mild vandaag.... het àndere woord in m'n hoofd wil ik vandaag niet neerschrijven) die hem al even lang in limbo houdt als de periode dat ze elkaar "kennen"...
"Het is een gekkin. Ik vraag me af of ze nog gevaarlijker kan worden. Daar wil ik m'n leven niet mee delen. Heb dat al meegemaakt en wil dat nóóit meer... maar ik voel me li-chà-me-lijk tot haar aangetrokken"

Sinds Juni 2008 treur ik om en wacht ik op een "volwassen" man van 44 (going on 45) die nóg maar eens beslist heeft dat physical attraction (en - oh ja, ik zou het bijna vergeten - ze kàn lief zijn als ze zich daar heel hard op concentreert...) dé basis is om van nu tot het einde zijner tijden een volwaardige en genoegdoenende relatie op te bouwen.
Dààr ben ik dus anderhalf jaar droevig om geweest...

Reken ik hier af op de blog?
Yep.
Gelooft u me... ik zou veel harder kunnen afrekenen... maar een klein restant aan fatsoen weerhoudt me ervan...
In de eerste plaats reken ik echter af met mezelf.
Ik lach mezelf uit om wat ik zo lang heb toegestaan. Om wat ik mezelf heb aangedaan.
Ik wàs boos .... en ben dat nog steeds... omdat er nog steeds een kans bestaat dat ik dezelfde fout opnieuw zal maken... in the name of love...

Maar goed.
Die andere helft van me... hij hééft een vrouwtje... en dan weer niet... en dan weer wel... en dan weer niet... en dan weer delend met een handvol andere mannen... maar de ààntrekking is zo groot. Dat er een wóórd bestaat voor zulke vrouwen, dat gaat aan hem voorbij. Dat er óók een woord bestaat voor mannen die op zulke vrouwen vallen... evenzeer.
Tja... éigenlijk is het een put waarin Olijf niet meer hoeft te vallen. Zeg maar een beerput, want dàt is het.
Zelden zo'n gebrek aan waarden en normen gezien. Je dààrin laten meeslepen is moordend, létterlijk...

De Pijplijst dus... (ik week even af)
Olijf wil dus best wel eens kijken of er nog ànder interessant materiaal rondloopt op deze aardkloot.
"Aan je deur komen ze heus niet aankloppen" zei m'n moeder destijds, toen ze haar eerstgeborene de 30 zag naderen en nog steeds single...
Olijf wilde niet luisteren, bleef haar ding doen en geloofde in de grote liefde... Noppes dus :)
Moeder had gelijk.
De deur (zowel luid bellen als zachtjes kloppen) bleef akelig stil, op enkele episodes na (de waarheid dient volledig gezegd).

Eind 2006 ondernam Olijf dus stappen om virtueel door andermans ramen te gaan piepen. Niet aankloppen aan de deur... een dame doet zoiets niet... gewoon eens kijken wat de wereld te bieden had.
Dat bleek niet veel, maar ééntje is genoeg.
En ééntje kwam. En hoe.
Hoteldebotel, compleet van de kaart, ongeloof dat dit míj nog mocht overkomen. Wat zeg ik? "Als het met deze niet lukt, dan hoeft het voor mij niet meer, dan geloof ik er niet meer in".
Hmm... het lukte dus niet, zo vond hij na verloop van tijd.
Olijf gebroken en zoals voorspeld... geloofde er niet meer in.

We schrijven nu eind 2009.
Het geloof is er nog steeds niet echt... maar "kijk eens om je heen, meid.... er zijn genoeg mensen die een tweede, derde of tiende liefde vinden... waarom zou jij anders zijn?"

Dus denkt Olijf.
De deur blijft stil. Wat kan een mens bedenken om tenmínste onder de mensen te komen?
Gewóón onder de mensen komen.... om ooit, in een nu nog onbepaalde toekomst, de kansen te verhogen dat er nog wél een parel te ontdekken valt...

en dàt is dus de pijplijst.

• De online manier... een beetje terughoudend, maar "we" denken erover na.
• Sociale etablissementen bezoeken, zoals daar zijn café's, resto's, danstenten en varia. De vraag is... doe je dat alleen of in gezelschap? En indien in gezelschap, doe je dat dan met een vriend of een vriendin?
  Olijf denkt aan vroeger, toen ze steevast met de grootste zeuren ter wereld zat opgescheept. Lallende mannen die een boompje opzetten over "Alle vrouwen zijn hetzelfde", "M'n lief heeft me gebroken", "Ik geloof niet meer in relaties","M'n honden zijn m'n leven, "Wat vind je van m'n Audi reutepeteut?"...
  Brrrrrrrrrrrrr.... de gedachte alleen schrikt me al af....
• Feestjes bijwonen met of bij vrienden... veelal volgepakt met paartjes en hun kids... vrouwen die van uit hun ooghoeken wantrouwig naar je kijken, alsof je klaar staat om hun partner af te pakken... AFpakken, pe-lease!
• Singles-parties. Eén keer gedaan, zo'n jaartje geleden.
  Dúbbel Brrrrrrrrrrrrrrrr! Of je't wil of niet... je loopt daar als koopwaar. Iedereen bekijkt iedereen als potentiële partner... en dan weet je niet eens wat ze met "partner" bedoelen. Een "bit on the side" kan voor hen nét zo goed de definitie zijn voor partner. Of "de vrouw die m'n was en plas zal doen, nu mama en ik zo ver van elkaar wonen"
  Geen ervaring die ik zo meteen wil herhalen... denk ik (maar ik ben nog "jong")
• Speed-dating. Nog nooit gedaan :)
  Blijkt ook afschrikwekkend te zijn naar ik hoor. En - mezelf als semi-intelligent persoon beschouwend - niet meteen de manier om iets betekenisvols te verhopen...
• Je inschrijven op cursussen, reizen enzoverder waar je "gelijkgezinden" kan ontmoeten.
  Het probleem met "gelijkgezind" is dat het een breed concept is. Je kan een interesse delen, maar de mate waarin je dat doet... daar knelt het schoentje.
  Olijf danst graag... maar of daar gelijkgezinden zitten?.... *brede glimlach*
  Olijf heeft een bio-achtergrond... dus een natuurclub zou iets leuks kunnen zijn... ware het niet dat zoveel van die bio's (amateur dan wel professioneel) van het geitewollensokken-type zijn. Ieuw!
  Olijf houdt van dieren... maar m'n meute honden beschouwen als substituut voor de kinderen die ik nooit gehad heb (of die ik in een scheiding aan moeder de vrouw heb moeten afgeven)... noooo way.
  Olijf houdt van sporten... maar elke godganse zondagvoormiddag erop uittrekken met de koersfiets, door weer en wind, over berg en dal omdat "fietsen m'n lust en leven is"...euhm... nee :)
  Gelijkgezinden vrees ik niet te vinden... omdat Olijf van veel dingetjes houdt, maar van niets echt fanatiek....
• "Notoire" etablissementen bezoeken, plaatsen waarvan je weet dat er veel "vrij"materiaal rondloopt.
  Op mijn leeftijd... ook een afschrikwekkend idee. In gedachten zie ik zalen vol verloren gelopen Johnny's, met blinkende schoenen, brede snorren, weelderige borstharen, zwart-witte outfits en een "hip" giletje... loerend naar het vrouwvolk dat binnenstapt. Mannen die stante pede en zonder uitzondering dingen om de gunsten van kortgerokte vrouwen die hun overjaarse lijf in veel te jonge jurkjes hebben gewurmd. Mannen die de geschiktheid van vrouwen beoordelen naar de maat van hun borstomtrek, de diepte van hun décolleté en/of hun promiscuïteit naar andere mannen toe (maar nadien wél jaloers zijn wanneer hun nieuwverworven populaire vrouwtje nog maar dùrft te kijken richting barman om een derde wijntje te bestellen).
  Pfffff... dikke pffffffffffff...

Er zullen nog mogelijkheden zijn, waar ik me (nog) niet bewust van ben... en ik hoor die graag :)
M'n pijplijst is, naar ik vermoed, verre van volledig.

Het zijn, in tegenstelling tot hierboven genoemde film, geen dingen die ik absoluut persé wil doen. Het zijn dingen die ik kàn doen, kan overwegen om het isolement te verbreken en die ex van me voorgoed achter me te zetten.

Geloof het of niet, Olijf wil er wel degelijk uit.
Maar uiteindelijk, als puntje bij paaltje komt... wil ik eruit omdat het geven van affectie zo mooooooooi kan zijn.
Het liefst zou ik dat nog eens kunnen/mogen doen vooraleer Maarten om mijn pijp komt.
Da's toch niet veel gevraagd?

Oh ja... deze wil ik u niet onthouden.
Hij... de ex dus... kijkt met angst naar de dag dat Olijf een man zal ontmoeten die haar gelukkig maakt... want dan is hij haar definitief kwijt...
Ik vrààg u... ?????

Olijf krijgt raad

"Jij bent uitzonderlijk".
"Zoals jij lopen er geen twee rond".

en

"Probeer eerst terug gelukkig te worden alleen, zoek je plezier in kleine dingen ... alle moois zal daarna volgen, je zal wel zien."

Ja hoor... ik ken die raad. Ik gaf die raad zelf ook aan anderen.
En ik weet dat die raad een grond van waarheid heeft.

Nu komt het erop aan om in de duisternis die lichtschakelaar terug te vinden.
Heb dat het afgelopen jaar al zo vaak gedaan... ik wéét waar de schakelaar zit... maar m'n armpjes worden te kort, zo lijkt.

Noem het de kloof tussen theorie en praktijk...
Daar knelt het schoentje.

vandaag zit ik amper hier

morgen wil ik opnieuw dààr zijn...

Op z'n plaats

is een klein applaus, hoop ik.

Hoe goed ik het hierna zal doen... geen idee.

Maar een boel mensen zullen "oef" zeggen.

Ik heb een lastpost volledig verwijderd uit al m'n contacten. Verwijderd, niet geblokkeerd.
verwijderd.

Heb het gevoel dat iedereen opgelucht zal ademhalen. De kwelduivel weg.
Hij koos voor de x-te keer voor zijn "slunse" en ik mag dat zeggen want hij noemde haar ook zo.

Bitter? You bet.

Maar ik deed eindelijk een poging om een NIEUW leven te beginnen, nog net op tijd voor het nieuwe jaar.

Thuiskomen

Kom thuis, na het werk, na de Nurofen pick-up :)
Merk dat er iets veranderd is in m'n interieur, een paar dingetjes "opgeruimd"....

bizar.

Ik weet wie hier binnen kan, de keuzes zijn beperkt.

Kijk even rond en zie iets wat er niet hoort te staan.
Een kadootje met een briefje.

De Sint is langsgeweest. Hij houdt van àl z'n kindjes, zegt hij.

...

Ik pink even een traan weg.
Ben dankbaar maar ook een beetje triest.
Want wat ik dólgraag wil... daar kan je geen strikje om doen.

Nurofen

Olijf wordt soms geplaagd door een zeurende hoofdpijn. Nix ergs. Gewoon zeurend.
Zo ook vandaag.
Wist al langer dat de voorraad Nurofen (snoepje van het uur) thuis uitgeput was, dus zocht nog snel een apotheker die open was op zaterdag. Snel, na het werk.

Ik vond 'em. Groot mijn verbazing toen ik enkele wachtenden voor me zag... op de stoep.
Apotheker had er aanvankelijk niet veel zin in, zo leek... maar bij aanblik van de rij wachtenden, besloot hij toch maar de deuren nog even te openen.
Olijf in de rij.

Iedereen braafjes om z'n last-minute medicatie en toen was het de beurt aan de dame voor me.
Bestellingkje... was het er, was het er niet? Ze had geluk, het was er.

Praatje over de dis. Volgt u effe mee.

Klant (K): "Hoe is het met je vrouwtje?"
Apotheker (A): "Goeeeeed, goeeeeed."
K: "Je meugt 'er anders de groeten doen van me."
A: "Zal ik doen."
(korte stilte)
A: "Uwe vent is ier nie lang geleden nog geweest anders"
K: "Ah ja, vorige week zeker?"
A: "Of de week ervoor..."
(korte stilte)
K: "Wa is m'n schuld?"


...

No comment :)


(nvdr: Olijf had ook geluk. Er was nog Nurofen)

Bijleren

Een "nieuw" woord vandaag.
Niet voor de wereld. Het woord bestond al langer.
Nieuw voor Olijf. Nog nooit gehoord, toch niet bewust.

Terzake had het over m'n vaderland... La Bella Italia.
Hoewel niet zooooooooooooo bella.
Die clown komt weer in het nieuws. U weet wel, premier Berlusconi...

Enkele dagen geleden las ik nog in de krant dat hij graag een Romeinse Keizer zou willen zijn, de zot.
Nu heeft men "van horen zeggen" dat hij banden zou hebben met de maffia....

Neeeeeeeeeeee... wat vertel je me nuuuuuuuuuuuuuuuuu???
Berlusconi en maffia?????
KAN toch niet????

:)

:)

:)

Tot hiertoe nog geen nieuw woord...
Pentito kende ik, dat hoor je vaak genoeg op de RAI.
maar
Spijtoptant ... wel.... nee... ik hoorde het vandaag voor de eerste keer.

en 't is een spijtoptant die van horen zeggen heeft.............. juist :)

What's in a name?

Olijf leest af en toe. Niet zo héél veel. Maar als ze leest, is varieert dat gegarandeerd van het levensbeschouwelijke tot het zweverige.
Daar haalt Olijf dan wijsheden en inzichten uit waar ze zich uiteindelijk niet aan houdt.
Kan alleen maar hopen dat er hier en daar een plukje van blijft hangen, dat kan worden opgediept uit het archief wanneer het nodig is...

Vanmiddag las ik toevallig iets over namen. De naam die je bij de geboorte krijgt en de naam die je zelf kiest, eentje die bij je past.
"Een naam die je zelf kiest???"
Tja...
De schrijfster (jaaaaa, het is een vrouw) heeft blijkbaar onder andere iets met namen.
En suggereert, als je je eigen naam niet bij je vindt passen, dat je dan een eigen, zelfgekozen naam kan aannemen.

"Huh! Dat doe ik dus niet", dacht ik.
...
Hoewel...?

Dat heb ik wél gedaan. En al een hele poos geleden zelfs.
Olijf koos ik, blijkbaar zonder al te veel nadenken. Intussen de naam van m'n alter ego die ik pakweg 10 jaar (of langer?) geleden voor mezelf uitkoos.
Of ik dat bewust deed of niet... bwa.

Ergens eerder op m'n blog vertelde ik het al eens. Destijds chat-novice maar niet zo naiëf dat ik er met naam en toenaam invloog. Ik wilde toen een andere naam... iets waarmee ik niet zonder meer te traceren was.
Niet omdat ik wat op m'n kerfstok heb. Wel om m'n privacy wat te beschermen.
Een andere naam... welke zou het worden?

Had ik ooit gekweekt en had dat een dochter geweest, dan had ik haar altijd graag Olivia genoemd. Waarom weet ik niet precies, maar ik vind het een welluidende naam.
Vermits de kweekperiode aan mij is voorbij gegaan zonder significante partner in m'n leven, werd er nooit een dochter gemaakt. Geen Olijfje dus.

Dus, m'n geestelijk kind werd vrijwel au-to-ma-tisch een Olijf.
Hence my chosen name...

Sandra is m'n echte naam. Ik vermoed dat u, regelmatige lezer, dat weet.
Ergens in m'n verleden werd me ooit de betekenis van die naam aangereikt.

Verdediger, beschermer hoorde ik toen. Hmmm... nobele eigenschappen.
Door zelf verder te zoeken, ontdekte ik echter ook volgende verklaring: verdediger/afweerder der mannen.
En dàt vond ik zelfs in m'n twintiger jaren een minder leuke verklaring.... hoewel ik er destijds (nog) niet zo van wakker lag.
Het kon natuurlijk één en ander verklaren naar m'n liefdesleven toe.
Vanmiddag schuimde ik snel Tinternet af en ja hoor... daar stonden ze. Alle woordjes die ik me herinnerde. Plus eentje dat ik niet begrijp... tenzij bekeken als een bijzonder slechte vertaling uit het Engels.

Alexander, Alex, Alec, Lex, Sander, Xander, Alec (Eng.), Sascha (Russ.), Sandor (Hong.), Iskander (Arab.), Alexa, Alexandra, Alexandrine, Sandar, Zandra, Alessandro, Alessio, Alesio, Aleandro.
Afgeleid van het Grieks: Beschermer, mensenredder, mannenverdediger/afweerder.
Betekenis: sterk en vasthoudend.
Vooral bekend door Alexander de Grote, de Macedonische veroveraar.

(en hier krijgt u de slechte vertaling, inclusief dt-fout...)

Sandra is een Griekse meisjesnaam. Het betekent `Helper van mensity`. Extra info: Waar word het gebruikt? De naam Sandra wordt voornamelijk gebruikt in Italië en in Engelstalige landen. Het is een verkorte vorm van Alessandra, gebruikt in Italië.)

Tja, in Italië word ik vaker Alessandra genoemd dan Sandra. Macht der gewoonte, neem ik aan.
Maar ze spreken het er zo mooi uit, met juiste accenten op de juiste plaatsen, dat ik er me niet aan stoor :)

Cassandra wordt ook als oorsprong gegeven. Uit Homerus' "Ilias".
Dochter van Koning Priam van Troje. Van de god Apollo kreeg ze de gave om in de toekomst te kijken. Apollo was echter een beetje een sadist, want hij vervloekte Cassandra maar meteen zodat haar profetieën nooit zouden worden geloofd. Zo stond die arme meid te schreeuwen dat Troje zou vernietigd worden met het bekende Paard... maar geen kat die haar geloofde...

Zucht... ik herken dat precies een beetje...


En nu, m'n gekozen naam. Ter info: ik kende de betekenis van Olivia niet toen ik hem koos. Nu ik het weet, ben ik blij met m'n keuze. Voor het gemak "beslis" ik dat die naam bij me hoorde...

Olivia

Waarschijnlijk afgeleid van het Germaanse 'alf; met de betekenis 'elf', en 'heer', met de betekenis 'leger'. De betekenis zou zijn: bovennatuurlijke strijder. Mogelijk ook van het Latijnse 'olivarius', met de betekenis; olijfboomplanter.

of Latin origin, meaning "olive tree".
Coined by Shakespeare as the name of a much-wooed aristocrat in his play "Twelfth Night" (1599).
He may have derived the name from the olive plant, or as a feminine form of Oliver.
Biblical: the olive tree is a symbol of fruitfulness, beauty, and dignity.
Today, "extending an olive branch" traditionally signifies an offer of peace.
Today, Olive is associated with Popeye's scrawny girlfriend, Olive Oyl.

Nu ik het lees... ik had altijd een boontje voor Olive Oyl met haar curieuze haarknotje en haar rare zwarte rok ...
Afgezien daarvan: fruitfulness, beauty and dignity hoor ik liever dan afweerder der mannen...

en om af te sluiten.
M'n grootmoeder zaliger (mémé voor de kleinkinderen) zei altijd:
"Le nom d'un fou se trouve partout".
Wat dat betreft, heb ik vandaag m'n best gedaan vind ik :)